hafif.org

BİRİNCİ BÖLÜM
=============

Bakıyorsun,
Hep güzeli görürüsün,
Onca çirkinin arasında.

Herşeyde mutlaka,
Bir güzellik bulursun,
Sen güzelliğin ta kendisisin.

Konuşuyorsun,
Sanki bülbül olmuşsun,
Şakıyorsun adeta.

Hep iyiden, iyilikten,
İyilerden bahsedersin,
İyilik senin ikinci ismin.

Seviyorsun herkesi, herşeyi,
Herşeye rağmen,
Sevilmeye layıksın.

Yüzünde gülücükler eksilmez,
Ağlatmak isteseler de,
Gül yüzlüsün, gülmek senin suretin.

Üzemezsin kimseyi,
Başkasını üzmek,
En çok üzen seni.

Firefox kullanıcılarının (mesela ben) en büyük dertlerinden biri evde ve işyerindeki bilgisayarlarındaki farklı sık kullanılanlar listesidir. Evde kaydettiğiniz bir adresi işyerine getirmek için bir metin düzenleyiciye yazıp yanınızda taşımanız ya da e-posta adresinize kaydetmeniz gerekir. Foxmarks Bookmark Synchronizer ile bu dertten kurtuluyorsunuz.

Kartal’ dan Kadıköy’e gidiyorum . Minübüste , şöförün arkasında ki koltukta oturuyorum...Arabada tahminen yirmi beş kişi var ve bunların yarısına yakını ayakta...

Kapı kapansa hareket edeceğiz , adamın birinin kafası içerde ama bedeni dışarıda kalmış !... Yolcuların da yardımıyla adam içeriye çekildi ve hareket ettik...

İçerisi karınca yuvası gibi , kesif bir ter kokusu , parfüm kokusuyla da karışınca içeriye iğrenç bir koku yayılıyor... “ Gaz “ odasındayız sanki , Kadıköy’e telef olmadan nasıl varacağımızı düşünüyorum!... Arka koltuklardan adamın biri böğürüyor adeta ; “ Aloo ! Ben İsmet... İsmet be ! abi İsmet... İsmet ulan İsmet !..”
Minübüs gök gürültüsü gibi çalışıyor , adamın sesini duyurması imkansız...

Gezegen
uzun cümlelerle kafa yapmıştım,
hepsinin girişi farklı, zaten çıkışı yok!
en sonunda ben de;
evde beslenen köpeklerden daha değersiz bir şekilde doğdum.
günahlarımı poşete koymayı sana bıraktım,
tabi yaşamayı öğrenecektim,
önce öğreteceklerdi sonra yaşayacaktım!
kuralları vardı herşeyin,
onları yaşatabileceğim şekilde belirlenmiş kuralları.
yavaş yavaş statüm olacaktı sahnede.
ne kadar gazete okursam o kadar göze girecektim.
ya da diğer bedenler gibi köşeye itilecektim,
yardım paketleri gelecekti,
bunun reklamını yapıp ön plana çıkacaklardı hepsi.
poşetteki bebeklerle veya
kürsüye çıkardıkları yüzlerle, dalgalarını geçeceklerdi!
tüm kültürel bayrakların ve yaratılanların adına biri,
başkasının buyruğuyla konuşacaktı.
denizlerdeki tüm balıkların soluduğu gazlar
ve bizlerin içtigi su,
fabrikalarla kaynağında kirletildikten sonra,
yavaşça tekrar fabrikaya girip,
önümüze kusursuzca çıkacaktı.
arada yaptıkları dönüşümün faturasını
doğmamış koyunlara keseceklerdi!
işi tekrar yeşillere döküp,
organları korumaya alacaklardı.
ve yine onlar kazanacaktı!
bölge bölge kışkırtacaklardı vücutları,
birbirine kıskandırıp,
tek kalıba sokacaklardı hepsini.
önce bizleri makineye bağlı yapacaklardı.
biraz da makineleştireceklerdi aslında!
ellerinde bulunan piyasanın ürünlerini
plazma bir karede bize satacaklardı!
ses çıkaracakları ya sindireceklerdi
ya susturacaklardı ya da suçlayacaklardı!
kendi besledikleri terörizmle kendilerini yıkayıp,
istediklerini kötüleyeceklerdi.
bunun adına paktlar kuracaklardı ve
istediklerini dışlayıp ambargo uygulayacaklardı.
uyanları da uyutup sömüreceklerdi.
markete gireceklerdi gün geçtikçe,
raflarda o pek muhterem fabrikalarından çıkma
kimyasal bitkileri yetiştireceklerdi.
kasada sıra bekleyip kampanyaların kuklası olacaktık.
haplarla uyuyup, kolalarla susuzluğumuzu giderecektik.
aklımız gibi herşey küçülecekti.
ev, işyerimiz, dolaplar, arabalar,
yediklerimiz, içtiklerimiz.......
herşey birkaç haneli sayılara sığacaktı.
o kadar basitleşecektik!
görüntümüzün mükemmelliğini unutup,
onu da tescilli markalarla bağımlı hale sokacaktık!
ilgi alanımız kayacaktı başka şeylere,
komşumuzun öldüğünü altyazılardan öğrenecektik.
sınır komşumuza uranyumlu zarflar atılırken,
biz evde reklam izleyecektik.
bir gün uyandığımızda
gökyüzünün mavisi de gitmiş olacaktı.
kim bilir belki onu da markette satacaklardı!
kendi dünyamızda astronot gibi dolaşacaktık birgün,
yeşiller kahverengi, mavilerde siyaha dönecekti.
suyu petrol gibi arayacaktık artık.
güneş, ay gibi doğacaktı sabahları,
cılız bir sıcaklık olacaktı.
ya da geceleri -30 derecede uyuyacaktık.
kabuğu kırılmış bir dünyada ölmek için can atarken;
yaşamak için başkalarını öldürebilecektik!
kuşlar turuncu bir semada uçacaktı belki
sonra yere doğru intihar uçağı gibi çakılacaktı.
bu felaketin sebebini araştırırken,
bu günleri anımsayacaktık ve pişman olacaktık.
O an ya Nuh gibi bir gemi yapıp kaçacaktık,
ya da uçan kuşlar gibi kalmışsa bir uçurumdan
atlayacaktık!

(fonda massive attack-butterfly caught bu şarkının hakkını yiyemem!)

İzmir Konak Metro İstasyonu'nda özellikle kalabalık olduğunda çok işime yarayan bir ipucunu paylaşacağım.
Metronun bir kapısı fotoğrafta pembe çizgiyle işaretlediğim yerde açılıyor. Ona göre yerinizi almakta fayda var. Üçyol'dan gelen metronun bu vagonu genellikle diğerlerine nazaran en boş vagonu oluyor. bu arada sakın sarı çizgiyi geçmeyin..