hafif.org

Kısa bir alıntı yapacak olursak:

Yeni yıl her zaman 31 Aralık gecesi kutlanan bir şey olmadı. İlk yeni yıl kutlamaları eski Babilliler’e, yaklaşık 4 bin yıl öncesine dayanır. Milattan önce 2000 yılı civarında Babilliler, yeni yılın İlk Ay ile başladığını düşünürlerdi. Bahar’ın ilk gününden sonra kutlamalar yapılırdı. Baharın başlangıcı, mantıken insanlara yeni bir yıla girildiğini düşündürüyordu. Sonuçta ilkbahar doğanın uyandığı, hayat bulduğu, çiçeklerin açtığı mevsimdi. 1 Ocak ise böyle tarımsal ya da astronomik bir olaya denk düşmüyordu. Babilliler’in yeni yıl kutlamaları tam on bir gün sürüyordu. Her günün ayrı bir kutlanış biçimi vardı. Bugünkü yeni yıl kutlamalarını sönük bırakacak bir coşkuyla geçiyordu bu on bir günlük festival. Her gün ayrı etkinlikler düzenleniyor, halk sokaklarda kutlamalar yapıyordu.

Aman aman ne güzel yeni bir yıl tüketmeyi diliyoruz yeniden. Sadece ömrümüzün yeni yılına iyi dilekler diliyoruz. Ve umarım herkes biliyordur bu dileklerin hiç bir şey yapılmadan gerçekleşmeyeceğini. Hayatımız mutlu, huzurlu, sağlıklı geçsin isteriz hep ha tabi bir de paralı. :) Yeniden umarım ki herkes bunlar için (hatta sadece kendileri için değil) hayata bir şeyler katmak için çabalar. Herkese ve nefes alınan yıla bol sevgi, saygı, huzur diliyorum. Herkesin; dünyanın, yaşananların bilincinde gerektiğinde eleştirel gerektiğinde de destek olarak herşeyi bir adım daha ilerleri götürecek kişiler olmasını diliyorum. :)

Bayram deyince hemen çocukluğa dönülüp bakılır da, bir önceki gün olan arife söz konusu olunca, o "güzel" ve "masum" dönem şöyle bir anımsanmaz mı?.

Hemen şimdi burada, bir "geleneksel", arife nostaljisi de yapayım diyorum izninizle:
Bir zamanlar, bayramlıklarını arifeden giyen, sabırsız "Arife Çiçekleri" görülürdü sokaklarda ve çocuklar o gece, yeni alınmış pabuçlarıyla yataklarına girerlerdi..
Tüm çocuklar, muhtemel bayram harçlıklarıyla neler alıp, neler yapacaklarını arifeden tartışırlardı..

Ve en önemlisi, günler önceden kurulmaya başlandığında, bayramın yaklaştığını bize müjdeleyen “bayram yerleri” vardı.. Tüm arife rüyalarının en geniş, en renkli bölümünü kapsayan, "büyülü" bayram yerleri..

Son zamanlarda beni rahatlatan bir şey var. Tamamen patolojik. Tamamen farkındayım. Bunu psikoloğuma dahi söyleyemedim henüz.

Canımı çok sıkan bir şey var. Sıkıntılarıma tuz biber oldu. Sürekli vajinamın kenarında doktorların ne olduğunu anlayamadığı uçuk vari bir şey çıkıyor. Bütün psikolojimi alt üst eden bir şeydi bu. Kendimi yalnız hissettiren, bu dünyada ne çok sorun var dedirten... aman be, ne kadarına dayanacağım diye ‘deneniyor muyum acaba’ dedirten... Olumlu bir insan olmama rağmen.

Sonra bu yaşama daha ne kadar dayanabilirim diye bir düşünce geldi oturdu içime.