hafif.org

Bir basın kuruluşumuz yeni yıl ve bayramın birleşmesi dolayısıyla batılı gazetecileri Türkiye'ye davet etti ve hem kurban bayramının hem de yeni yılın müslüman ülkeler arasında sadece bizde bu şekilde ''birlik ve beraberlik'' içinde kutlanabileceğini gösterdi. Birlik ve beraberlikden ne anlıyoruz bakalım; a) Yılbaşı gecesi İstanbul Taksim meydanında toplanan kalabalık ''birlik ve beraberlik'' içinde taciz ve tecavüz girişimlerinde bulundu, hemde olay yerinde bulunan objektif ve kameralara sırıtarak. b) Bayram da Amerikadan arkadaşını görmek için ülkemize gelen ABD'li bir turiste on (10)kişi tecavüz etti, tam bir birlik beraberlik örneği. bu yabancı gazeteciler bu birlik ve beraberlikden nasıl etkilendiler henüz bilemiyoruz ama çok yakında anlarız nasıl etkilendiklerini. Yada acaba bu gazetecilere burada bulundukları süre içinde hiç tv seyrettirmeyip gazete okutmasak daha da birlik bütünlük içinde mi hareket etmiş oluruz, yada ''ee biz de böyle tek başına adama yar etmeyiz kız arkadaşını anca beraber kanca beraber'' deyip olaydan sıyrılmak için başka bir yol daha mı denesek. Yada arada olur böyle tren kazaları mı desek?? olaya daha bir AB sürecinde yaklaşmış olurmuyuz ??. Belkide en güzeli ''siz bizi alın AB' ye ooo bak ondan sona Paris, Londra.....'' demek bilmiyorum bilemiyorum.

anlamsız bir bakısın atında gizlidir bazı şeyler
ilk basta hiçbir manası olmayan aptallık olarak gelır bu bakıslar
ama sonra ...
anlayamassın bıle senı nasıl ıcıne alıp gıttıgını
bı bakarsın kaybolmussun yoklugunda o kısının
sonra anlarsın kı sen o anlamsızlıgın tam ıcındeymısın
hatta tam merkezınde
ne sen olmadan o var olur
nede o olmadan senın barınabılecegın sabıt bı yer
sureklı savrlup gıdersın bır yaprak gıbı ruzgarın onunde
bulamazsın kendini avutacak birşey,
en anlamsız şarkılar bile senin anlamsızlığın karşısında anlam kazanır
Ve seni hüzünlendirmeye yeter
bazen baka kalırsın gök yüzündeki bir yıldıza yada uçan bir kuşa
yıldızda beklediğin kişinin sıcaklığını arar
kuşta ise uçup giden mutluluğunu görürüsün
bilirsin artık mutlu olamayacağını yada aşık olamayacağını
bir an niye diye sormak gelir içinden ama soramazsın
çünkü bilirsin ki her cevap seni biraz daha hüzünlendirir
sonunda artık hayat senin için manasızlaşmaya,boş gelmeye başlar
keşke dersin o bakışlarla hiç karşılaşmasaydım
hiç aşık olmasaydım...
hatta bu dünayaya hiç gelmeseydim
sigara dumanının en yoğun olduğu an odanda,
kendini kaybedersin eline bi şırınga alır
bitkilerin hayatından bile daha harketsiz hayatına son verirsin.

Her Aşk Bir Önceki Aşkın Rahminden Doğar

ankara’da bir kadın
üst üste iki sigara içer
yalnızlığının üstüne
üşür..karanfil sokak üşür
yalnızlık üşüşür

sindirilmemiş eylül kokardı bulutlar; o yüzden, karanfil yüklü bir bulut gibiydi ak saçlı analar...kesip biçip ömrümüzü, dört köşe etmişlerdi gökyüzünü; hasret yüklü beyaz bir trendi, mavi ovadan katar katar süzülen beyaz bulutlar...merdivensiz ayaksız nasıl yükselirdi şu gökyüzü, eğer olmasaydı pantolonu kısa geldiği için kambur dolaşan, kafası üç numara traşlı çocuklar...düşünsene; ya olmasaydı şu mavilik, ne yapardı kuşlar ne yapardık biz, ne yapardı başını kaldırıp da denizin ortasında gökyüzüne bakan balıklar...hem çokça aklıma takılıyordu; niçin yunuslar ekseriyet gökyüzüne dalıyordu ve bir soru imi gibi toprakta batıyordu...şimdi bir pencere düşün; gözlerini açmış sabahın serinliğinde, günün ilk ışıklarını yüzüne serpiyor, içeri doğru uçuşan beyaz tülleriyle...ve gözlerin başka bir dünyaya açılmış gibi bakıyor; aklının her hali yapraklar üzerindeki çiğ taneleri gibi gözle görülür oluyor; işte bunların içinde aşk böyle bir şeydi sevgili...ben kalkıp aşkın başkenti şiirden geliyordum sana, sen bana ankara’dan, üstelik eksik olmazdı cebinde de memleketimin denizi ve ben ne zaman seni düşünsem, penceremde kuş sesi, bembeyaz gülüşün gibi...sevdayı işlemekteydi iki kalp, göz kırpan yıldızlar gibi, iki insan mekansız severken birbirini; işliyordu sonsuz zaman saati, bir onlar bir de deliler duyuyordu sonsuz kez sevmenin sesini...ne akrep vardı ne yelkovan; işlerken sonsuz zaman saati...işlerken sonsuz zaman saati; sonsuzluğa kaymaktaydı aşk, kelebek kovalayan çocuklar gibi...aşk ışıltılı bir şeydi; dudak kamaştırırdı, ve dudak bağlantısız bir salıncaktı; bir çocuk gibi sarkıtarak ayaklarını, beyaz bir bulut sallanabilirdi...hem aşk nasıl bir ihtimaldi ki, yalnızlıktan kurumuş iki dudak yalnızlığından kurtularak ıslatırdı birbirini...sonra bir gün kapandı dudaklarım, bir konuşmayı saklar gibi değil, sessizliği kilitler gibi yüzümün ardına...mavi bir uçurumdu sanki gözlerim; içine düştü yüzümden düşen bin parça sessizlik, kırıldı uçurumun dibinde...yüzüme sinmişti melankoli; sanki morun tonlarıydı bütün renkler ve gördüğüm bütün çiçekler mor menekşe...şimdi kim toplardı; kırılgan bir çocuğun şiirlerini, kim söylerdi ona; ölüm kadar yalan yaşam kadar gerçek şiiri ve ışığı çekilen çiçekleri...kim tutardı; gecenin siyahlığında beyazlattığı ellerini, ki siyah şiddetli bir renk, ne isterse tutkuyla ister, beyaz ise ölümcül hasret...ellerim hangi çalgıya dokunsa; tüberküloz bir nota, ömrüme beyaz papatyalar düşer...ah, ben canımdan değil ömrümden vuruldum...kim severdi; ömrü süt dökmekle geçmiş bir kediyi, suskunluğuyla beraber, ki suskunluk, ulaşılması zor dilsiz bir yer...kim öperdi; yüzündeki gülümsemeyi kıyıya çıkaran yunusu, su dökmeksizin üstüne; işte yine kimsesizdi şiir...gönderilmemiş mektuplar gibi kendini kanatan yaşam, besliyordu akşamüstünü...turunç bahçesi oluyordu gökyüzü, hep o vakitler bir hüzün, içimdeki cinler batan güneşte davul çalmakta; içimde bir düğüm bir düğüm...içimdeki boşluk; bir çocukluk hıçkırığını yankılar...sanki dilimin ucunda bir söz varmış da, daldığım boşluk bunu hatırlatacakmış, yani bir varmış bir yokmuş, kim anlatmıştı bana, insanlık tarihi kadar eski bu masalı, gözlerimden uyku kaçmış...hüznün hasadını kaldırıyordu; yalnızlığın terlettiği ellerim, her akşamüstü...sırtından öpüp gündüzü, okşayarak akşamüstünü, el sıkışıyordum geceyle, uzağa yakın duruyordum...ah be güzelim, ne varsa uyandırılmayı bekleyen gecelerde var; gelip parmak uçlarında uzandın bir gece yalnızlığımın yanına...ne kadar da güzeldi hayalin, iki suç ortağı çaldık geceyi, kimseler görüp duymadı bizi...ve sen ne kadar gerçektin ki; üstünde gezerken ellerim, bir güzel heykelini yaptım senin, ürkmüş iki ceylandı göğüslerin...ve uzarken kirpiklerin; kaşlarının altına tünemişti gözlerin, sanki uyuyordu bembeyaz iki ak güvercin...taammüden bir sevda mıydı bu; okuduğum şiirler, büyüttüğüm çiçekler ve hayallerimle...hep güneşin batışını yaşamak; bir gün olsun doğan güneşin çığlığını duyamamak, en çok yazları sevip de bu sevince ortak bulamamak, yazları sevip de yazlarda sıkılmak...kış mı...ben hep eriyen bir çocukluk sevinci gibi yaşamadım mı...düşler ki bir yangın yeriydi; yakıyordu doğru bildiklerimi...olmasa da düşlerimin elleri, ellerimde düşlerim bir bozkırı yakıp, savuruyordum külleri...kaçışıyordu her bir kası kalp gibi atan, soru başlı atlar...tutuyordum alev alev savrulan yelelerinden, gidiyordu yüreğim doru rüzgarların serinliğiyle...ben değil aynalar sallanıyordu sanki, aşkımı söylemediğim kadınlar gibi...düşürürken ellerimden atların dizginlerini, buluyordum düşler vadisinin yeşilinde kendimi, buluyordum kendimi...içiyordum billur ırmağın suyundan, bırakarak içine ateşimi...sen kuytuluğunda uyutuyordun beni; ben hiç uyutmuyordum seni, benimki üryan bir rüya, sanki hiç giyinmedim ömrümce...o sabah kıyıya vuruyordu cesedim, meğer ben o gece ölmüşüm...malum kalp ile aklın savaşında ölür şairler; ki onlar, mısralarını yel değirmenlerine kaptırmış birer muzafferdirler...imkansızlıktan dem vuran bir deniz kızı oluyordun sen; ellerim kalıyordu sende, ellerim memelerinde, biliyordum yetmezdi aşkı sağmak için...arkandan bağırmalarım nafile, dalıyordun maviye, ne balık ne de kız, oluyordun düpedüz deniz...artık gözlerim dalıyordu sana...günbatımlarında aktıkça bakır o tarifsiz boşluğuma...yüreğim büyürdü -kimileri sıkışma der buna-, kanadı kırık bir kuştu göğüs kafesime çarpıp duran...her günbatımı sanki bir istek, sınırları zorlayan...bir iç çekiş gelirdi ansızın, yer açmak ister gibi içimdeki çırpınışa...artık yalnızlığı artırırken bütün rastlaşmalar; kanadı kırık bir kuş, çığlığının yankısını boşa arar...yüreğinin en yumuşak yerinde keskinleşir şiir, bir bıçak gibi...gönderilirken güneş ile birlikte bütün renkler de, başlar dil, ölümü dirimi imlemeye...ölüm ile dirim siyah beyaz bir fotoğraf gibi geldiğinde önüne, zordur işin; sanki beyaza kaçmıştır bütün renkler, yüzlerinde ölüm korkusu...insana yalnızlığının sonsuzluğunu; yitik aşkı hatırlatır, tıpkı ölüm gibi...artık kül tadıdır dildeki şarkı, gülemezdim çıkıp gelen bir kadına...bilirsin büyük acılardır büyük umutları doğuran...ama...büyük umutların ölümüdür büyük acılar da...yeryüzünün bildirimidir ki bize; bir kristal sallandıkça renk alır umut ile acı arasında...bildiğini biliyorum, emiliyor sonunda bakır ışık da, karanlıkta emilen bütün renkler gibi...ama bekle sen, bekle, bir görünüm akacak yüreğine, tam bütün ışıklar çekip gitti derken, işte o vakit, çatal boynuzları geceyi yırtan geyikler göreceksin, yükselirken dolunay gökyüzünde...ormanları sis kapladığı vakit, aynı nehre gelecek tüm yitik geyikler, ayakları yıkanacak aynı serin suyun içinde, işte sana “geyikli gece”...iki mısra arasındaki sonsuzluğu düşün; uzanıp gider duru bir imge, bilgisine erişilmemiş şiirin içinde...hatırla; derin uykunun ilhamından aldığın bilgi, çıkar karşına, çölsüz bir yerde ve kaçar sıcak kum taneleri gözüne...unutma; nar şiddetinde bir ölümdür yalnızlık, öylesine kalabalık, ama kaybedilen aşklar da sonsuzdur, çünkü en çok, aramaktır sonsuzluk...sen ağladım deyince, ben kör oluyordum, iki gözüm önüme akıyordu...nasıl yemin etmişsem artık, gözlerim, aşka akan iki mavi ırmaktı...ah seni nasıl severdim sevgili, sevgin onurlandırırdı beni; ateş yürekli güney-kore’li gençler gibi...ezilmiş kadınların en güzelliydin; kesilirdi soluğum, sen karşımda bir dudak gibi dururken, nereydi en öpülesi yerin unuturdum...biraz buğulansa siyah gözlerin; afrika’nın aç çocukları ölürdü gözlerinde, sarılırdım incecik bedenine...biraz geciksen; aklıma düşerdi bütün kayıplar; plaza del mayo’dan galatasaray’a, seni nasıl özlerdim sevgili, yüreğime ağlardı bütün analar...sen bir japongülüydün; bir havai fişek gibi patlardı ansızın, yeşiline gizli onlarca kırmızı gülden biri...söneceğini bile bile her havai fişeğin, ben o patlamaya aşıktım, çünkü ben yeşilindeki o gize aşıktım...sen benim gecemdin; yıldızlarını içime düşüren, karanlığıma doğuyordu yıldızların...ben ne zaman bir sigara yaksam; dumanı sana eğilirdi, sen bana...öyle güzel yumardın ki siyah gözlerini, kirpiklerin uzar, yüzünden aşağı bir güzel akşam gölgesi...ağustos’ta bile üşüdüğümüzü anlatırdık birbirimize, ısınmak neyi anlatırsa bize...sen gülünce; genç kızların düşleri yürüyordu yüzüne, bembeyaz bir gelinlikle...sen küsünce; aşıklar alla işliyordu bileğinin gergefini, düşüyordu dudakların bir intiharı hemen...gamzelerin var demiştin, ben gülünce; aşkına dair bir delildi, oysa; hayatın yüzüme attığı çentikti gamzelerim, yine sustum...yine söylemedim...ben ki ömrünce süt dökmüş bir kediydim...belki de aşkına ait bu delili yok etmek istemedim...denizim derdin; yüreğinden demir alan gemileri dudağının rüzgarıyla gönderirken...sen kayıp limanlarını arardın bende; ben ise kıyısız bir denizdim...denizim derdin; görmeden içimdeki batık gemileri...ve bir gün bir ada gibi yükselince batık gemiler; gördün gramersiz bir şairin batırdığı gemileri...şiir aşkın başkenti, hüzün şiirin kan kardeşi, aynı bıçakla kestiler ellerini...hem hüzün topal bir ırmaktır, götüremez dökmeden, bir bardak su da olsa elindeki...kendine kaçmak hayal marifetidir; öyle nasip olmaz herkese, bu marifet, bir çocuklarda bir de çocuk kalanlarda...hep bir çocuk bir kadim ayrılık, kendimi bildim bileli...baksan yüzümde yeşeren çizgilere anlarsın, tazedir benim kanım, kuruyan yaralarımı kanatmaktan...sen de bilirsin, bir oyundur ya, kuruyan yaraları kanatmak...her aşk bir önceki aşkın rahminden doğar bir sonraki aşkın rahmine düşer, kim bilir sevgili, yarın neye büyürüm ben...şarlo, “hayat anlam değil arzudur” diyor sahne ışıkları’nda, bacakları tutmadığı için yaşamı anlamsız bulan dansçı kıza...aslında kızın bacakları falan tutuyor da, yaşam arzusun yitirmiş, bu yüzden anlamsız buluyor yaşamı ya da bu yüzden tutmuyor bacakları...öyleyse insan ne zaman hayat dansında zorlansa; dürtmeli hayatı, şarlo’nun “hayat anlam değil arzudur” bastonuyla...

Nebahat ÇEHRE (1943)
Günlerden 30 Ocak yıl 1967, saat 18.30 Yer: İstanbul Hilton Oteli Roof salonu. Bu bir nikah davetiyesinde yer alan duyuru. Evlenen çift ise; 2004 yılında izlediğimiz “Haziran Gecesi” isimli TV dizisinin “Dr. Kumru” tiplemesiyle sinemaseverlerin karşısına çıkan ve büyük hayranlık uyandıran yılların deneyimli sanatçısı Nebahat Çehre ile, Türk sinemasının Çirkin Kral lakaplı oyuncu-yönetmen-senarist ve yapımcısı Yılmaz Güney. Giresun’un Alucra ilçesinin Mindeval Nahiyesi’nin Köroğlu Köyü’nden Ocak 1943 doğumlu Nebahat Çehre’nin gelinliğini Mualla Özbek dikmiş ve aynı zamanda da nikah şahitliğini yapmış. Adana Yeşilyuva Mahallesi’nin 10 sayılı adresine kayıtlı Yılmaz Pütün’ün (Güney) şahidi ise film yapımcısı Kadri Kesemen. Nebahat Çehre - Yılmaz Güney beraberliği nikahtan 6 sene öncesine dayanır. Yıl 1961, Atıf Yılmaz ve Yılmaz Güney’in ortaklaşa yazdıkları senaryoyu Ümit Utku’nun yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlendiği “Yaban Gülü” filmde Çehre, ilk kez kamera karşısına çıkacaktır. Ancak bu beraberlik, 1964 yılında Yılmaz Güney’den gelen bir film teklifi ile pekişir. Çehre bu üç senelik sinemacılık döneminde 19 filmde oynamış ve artık aranılan ve vazgeçilmez bir oyuncu olmuştur. Yılmaz Güney’in senaryosunu yazdığı ve oynadığı “Kamalı Zeybek” filmi için Güney Nebahat Çehre’ye bu filmde beraber oynamaları için teklifte bulunmuştur. Filmin yapımcısı ve yönetmeni ise Nuri Akıncı. Bu tanışma anını ve sonrasını Nebahat Çehre’nin Ses Mecmuası’da yaptığı söyleşiden, kendi ağzından dinleyelim (okuyalım)... “Onunla ilk defa bu filmi konuşmak üzere gittiğim Televizyon Film yazıhanesinde tanıştık. Kişiliği beni çok etkiledi, benim yaşadığım çevreden çok farklıydı. O zamanlar ben ondan çok daha meşhurdum, dolayısıyla beni etkileyen tamamen kişiliği oldu. Film boyunca beğenimi, üzerimdeki etkisini çok ortaya koydum. Baktım o da bana cevap veriyor. Saf, temiz bir flört başladı aramızda. Filmin seti için Adana’ya gittik, orada beni annesiyle tanıştırdı. Annesi beni gösterip, ona Kürtçe bir şeyler söyledi. "Ne diyor" dedim, "Bembeyaz, çok güzel bir kız, onu çok beğendim. İnşallah gelinim olur" demiş. Her şey müthiş güzeldi, hayatımın erkeğini bulmuştum, çok mutluydum. Ta ki İstanbul’daki sete bir hanım gelinceye kadar. Yılmaz Güney, "Üç Bilinmeyenli Eşitlik Sistemleri" adlı öyküsünden dolayı Konya’da sürgündedir. İşsizdir, açtır, beş parasızdır. Sonunda bir pavyonda fedai olarak iş bulur. Orada tanıştığı bir konsomatrisle yaşamaya başlar. Bu birliktelikleri İstanbul’a da taşınır. O hanımın adı, Can Ünal’dır. - Evet, meğer o hanımla yaşıyormuş, "karım" falan diye konuşmalar oldu. Bütün hayallerim bir anda yıkıldı, paramparça oldum. Üstüme çok düştü, olayı anlattı, ama ben kabul etmeyip ayrıldım.” Ve devam ediyor Nebahat Çehre konuşmasına: “ - O sırada beni Miami’deki Miss Universe Dünya Güzellik Yarışması’na gönderdiler. 24 Temmuz 1965 gecesi Miami Beach’te muhteşem bir balo yapıldı. Döndüğümde, baktım Yeşilçam’dan yağmur gibi teklif var. Yılmaz Güney’in "Dağların Oğlu"nda oynamaya karar verdim. Yılmaz’la birlikte Adana ve Gaziantep yollarına düştük. Bana ilgisi çok yoğun, zaten çok zarif, çok sıcak, çok sevecen bir adam. Sinemayı, oyunculuğu, kitap okumayı ondan öğrendim. Bir gün bana sette evlenme teklif etti. O hanımla evlenmesinin söz konusu olmadığını, nedenleriyle anlattı. İnandım, Adana’da kendi aramızda nişanlandık, bir yandan da nikah muamelelerine başladık. Gün alacağız, duydum ki, hanım hamile, doğumu da yakın. Yılmaz’a dedim ki "Benimle evlenip, ertesi günü başka bir kadından çocuğun olursa çok yanlış olur." Doğuma kadar nikah muamelelerini dondurduk. "Elif" adlı çok şeker bir kızı oldu. Paris’e her gittiğimde mutlaka onunla buluşuruz. 1967’de evlendik, 1968’de boşandık” .

Bu çok kısa süren evliliklerinde anlaşmaları söz konusu olamamıştı. Yılmaz Güney deli-dolu, kafasına koyduğunu yapan bir adamdı Nebahat çehre henüz üç beş aylık evli…
Yıl 1967 Atıf Yılmaz “Kozanoğlu” filminin İnönü civarındaki çekimlerini bitirmiş İstanbul’a dönüyorlar. Yolda Yılmaz Güney’in anlattığı bir olayı Atıf Yılmaz, anılarında şöyle anlatmakta:

Brian Haw, tam 2040 gündür (yaklaşık 5buçuk yıl ) İngiliz Parlementosu'nun önünde 7 gün/24 saat Irak'taki işgali ve cinayetleri* protesto ediyor.

İlkin gıda amborgosunu protesto için başladığı eylemini Irak'ın işgali sırasında da sürdürmüş. Kapladığı ufak alanda afiş, pankart ve fotoğraflarla işgalin sona ermesi için mücadele veriyor. Sloganlarından biri: "İnsan kanı petrolden daha ağır çeker!", diğeri: "Çocuklarımı öldürmeyin artık!"