hafif.org

Nasıl bir yazıdır ki mezar taşıyla ve ölümle başlasın? Bana göre ancak Sylvia Plath'ı anlatan bir yazı mezar taşıyla başlayabilir.

Aslında hayat denilen olgu kısa bir yoldan ibaret değil mi? Doğmak, büyümek, ölmek ya da kimine göre yok olmak...

Sylvia Plath, hayatının sonunu kendi getirmek istedi, eceliyle değil de kendi çizdiği sonla uğurlanmak istedi, belki de eceli o şekildeydi...

27 Ekim 1932, Massachusetts orta sınıf bir ailenin üyesi olarak Alman bir baba ve Amerikalı bir anneden dünyaya geldi. Profesör olan babası Otto Emil Plath 1940 yılında vefat etti. Ölümle belki de ilk olarak bu tarihte tanıştığı düşünülen yazarın ilk şiiri Boston Herald 'da 1940 yılında, sadece sekiz yaşındayken yayınlandı. Anlaşılan 1940 yılı Sylvia Plath için bir dönüm noktası oldu.

Hayatı boyunca ileri derecede manik-depresif bozuklukla baş etmek zorunda kaldı ve belki çoğu zaman da baş edemedi.

Smith College'da okumak için bir burs kazanır ve bu burs ona ünlü yazar Olive Higgins Prouty tarafından verilir. Olive Higginsle bu dönemde dostlukları başlar ve hayatları boyunca yazışmaları devam eder. Sylvia Plath, Smith College'daki yaşantısı boyunca "hem zeki hem de arkadaş canlısı olmak isterim" der ve ikisini de başarır.

Smith College'daki ilk yıllarında bir gazete çıkartır ve bir süre sonra çıkardığı gazetede vermiş olduğu haberlerin güvenilir olmasının yanı sıra aynı zamanda da beğenilir. Yine buradaki ilk yıllarında çok etkileyici şiirler yazar.

Aman Allah'ım dedim, birkaç gün internet, ev telefonu baglanana kadar ben ne yaparım diye söylendim. Öyle ya konudan ,komşudan, kalabalık cıvıl cıvıl bir semtten uçup yeni yerleşim bölgelerine doğru uçan deli gönül internet ister, isterki arkadaşlarından ayrı kalmasın, mahallesinin bakkalına kadar özleyecek nasılsa.

Ev telefonu, internet bekleyen acılı hayat cep telefonunda bozulmasıyla kuş uçmaz kervan geçmez bir hal alır.Bu arada bir kaç gün olan internet ve ev telefonu hasretligi limitim tam tamına 20 günü buldu. Ne mi oldu? Hiç bir şey olmadı , üzülmeyi bile unuttum olmamalarına, haa açılınca yumuldum o ayrı mesele.

İletişimsizlik ne güzel şey, evde bulamayan cebimi arayamadı (cep telefonum hala yok) ,msn de soru soramadı. Diledigim gibi dolandım, telefon sesinden uzak, insan arada kendine bir süre izin vermeli,bir süre uzak kalmalı bunu anladım. En azından tatil zamanındayız tatile giderken yanına almasınlar laptoplarını,cep telefonlarını. İnince otobüsten, arabadan yada uçaktan ev aransın aha sağ salim kapagı attım tatil yerine denilsin, ara sıra konturlu telefon hizmeti veren yerlerden aransın aile. Bari tatilde ona, buna ,şuna harcanacak zaman dilimi direk kendine aksın.

Aslında bu tip bir yazıyı önce Madonna'nın La İsla Bonita şarkısı hak ediyordu. Bir şarkı yazısını...
..."Hovarda"yı ilk dinleyişimizin üzerinden on üç sene geçmiş... Klibinde Deniz Arcak'ın araba camı sildiği, Seray Sever'in ilk kez kamera karşısına geçtiği, Emel'in kendi kızı Çağrı'nın da oynadığı, ayrıca Emel'in mağazanın camını kırarak aldığı kıyafete karşılık şişeye 500 bin sıkıştırdığı nefis Sezen Aksu şarkısı...
Klipteki 500 bin çoktan tedavülden kalktı, Seray Severse on üç yıldır bir şekilde gündemimizde kalmayı başardı; hatta bir 14 Şubat Sevgililer Günü'nde ilk albümü "Yeni Bir Karar"ı bile çıkardı. Emel Müftüoğlu, Türk popüler müziğindeki yerini sağlamlaştırdı.
Müzik dünyamızın "single"lara pek alışkın olmadığı 90ların ortasında Hovarda, o yılın en çok satan albümleri arasına girmeyi başarmıştı. Klip aynı zamanda Hollanda'da katıldığı video klip yarışmasından yüzünün akıyla 7. olarak döndü.
Peki ya şarkının hikayesi?... Sıkı dost oldukları bilinen Emel ve Sezen Aksu bir gün barda otururlarken Emel, Aksu'ya "Kaç yıldır bana doğru dürüst bir şarkı vermiyorsun. Sen o şarkıları başka şarkılardan çalıyorsun" diye şakayla karışık sitem edince, Minik Serçe on dakika sonra tuvalette Emel'e Hovarda'yı mırıldanmaya başlar ve ortaya Sezen Aksu'nun en sağlam parçalarından biri çıkar.
Hovarda, iki sanatçının müzikal işbirliği için iyi bir milattır aynı zamanda. 1996 yılından sonra Emel'in yaptığı her albüme Aksu'nun sihirli değneği dokunur. Şu sıralar (2006 yılında) hem klibi müzik kanallarında sıkça dönen hem de radyoların göz bebeği olan Zorlama ve albümün isim şarkısı Çok Ayıp da dahil olmak üzere Emel'in son albümündeki (bir maksi single yaptı Emel daha sonra, yine Sezen Aksu şarkılarından oluşan: Evlenilecek Kızlar Eğlenilecek Kızlar) 11 farklı şarkının 8'i Aksu imzalı. Bu paylaşımdan biz müzikseverlere düşen ise, bu uzun ömürlü şarkıları, daha nice on yıllar, yeni nesillere de hatırlatmak: "Sen arada sırada uğra bana, hovardayım diye kıyma bana..."

kadın aşağılık.. kadın zavallı.. ve işin aslı hamlet’in şu sözlerinde saklı:
frailty; thy name is woman..

hayatın, kaderin ya da erkeklerin değil; sınırlarını sadece kendisinin belirlediği ve aslında kendisini sadece kendisinin sınırladığı bir dünyaya mahkum kadın..
gercekci olalim; 2010’a az bir zaman kala; kadin üzerindeki baskinin geçmiştekinden hiçte farklı olmadığını söylemek cok komik ve ahmakça bir durum olur..
bir projeyi anlatirken, bir tezi savunruken, siyaset yaparken, bilimsel makaleler yayımlarken ya da tüm gün tv kanallarını işgal ederken, hatta işi abartarak botokslu yüzleri ve şişirilmiş dudaklariyla spor haberlerini sunarken; hangi erkek karsi cikiyor bu duruma dersiniz?kabul edin, kadin sosyal hayatta hiçte abartildigi kadar göz ardi edilmiyor aslinda. erkeklerin tüm tersanelerine girdiniz; tüm ordularını dagittiniz.. buna rağmen bile sizinle derdi olan bir erkek topluluğu yok ortada; kimse sizi kisitlamaya; aşagilmaya; ezmeye calismiyor bayanlar.. sizin icin söz konusu olan bir engel varsa o sadece “siz”siniz.. içinizdeki potansiyelin farkinda degilsiniz.. sex yapmak, cocuk doğurmak, bir erkege ait olmak, evlilik programlari izlemek, oje sürmek, babanızın ya da eşinizin verdiği parayla alışveriş yapmak dışında baska kabiliyetlerinizde var! tabii ki, öncelikle bunlari “siz”in keşfetmenız gerekiyor..

Yüksel yolda yavaş adımlarla, sakin bir gün geçirmişti ve eve gidiyor olmanın mutluluğuyla dalgın dalgın yürüyordu. Evine yaklaştığının bile farkında değildi. Ama bu dalgınlığı bozan bir şey oldu. Yanında yürüyen adamı fark etti. Adamı fark etti etmesine de adam pek tekin birine benzemiyordu. Adam uzun siyah paltolu, siyah fötr şapkalı, siyah güneş gözlüklü,uzun boylu,iri cüsseli biriydi.Tam filmlerdeki seri katillerin tipinde bir adamdı.

İyice panik olmuştu ve adamdan kurtulmak için evinin olduğu sokaktan değil de bir alt sokaktan yürümeye karar verdi ve adımlarını sıklaştırdı. Yüksel hızlandı paltolu adam hızlandı. Yüksel yavaşladı paltolu adam yavaşladı. Bu böyle olmayacaktı. Adamın onunla bir alıp veremediği olmalıydı. Yoksa hiç tanımadığı biri neden böyle saçma bir şey yapsın ki? Galiba durup adamla konuşmak galiba en iyisi olacaktı. Zaten adamı atlatamayacağı belliydi. Adamla konuşmak için durdu adam da durdu. Ve bir an birbirlerine baktılar. Yüksel konuşmaya çekindi önce ama hemen toparladı ve sordu: