Her zaman bir çare vardır.Yeter ki cesaretin olsun ..
Geçen akşam ( hani son umut fidanımın da suyunun kesildiği o hazin gece..Hani istenmediğim konusunda son kez ve net bir dille uyarıldığım,aralık kaldığı sürece girmeye zorladığım ve sonunda yüzüme kapatılan kapıya bakakaldığım o gece …)
‘’Çok çaresiz hissediyorum kendimi’’ dedim.Yüksek sesle söylediğime eminim ama kime hatırlamıyorum,belki de kendi kendime .. Hiçbir çıkış yolum,yapacak hiçbir şeyim kalmamıştı artık...BİT – MİŞ – Tİ !!! ve BİT-MİŞ-TİM!!!
Sanki ilk kez aşık olmuş gibi ,sanki bilmiyormuş gibi bunun her seferinde yaşanılan bir acı olduğunu,geçeceğini ve bir gün hayretle hatırlanacağını..Ve her seferinde bu diğerinden farklıymış gibi hissettirdiğini..
Uzmanların yaptıkları araştırmalar sonucunda Leyla İle Mecnun Aşkına teşhis koyarak artık aşkında ilaçla tedavisinin mümkün olduğunu ortaya çıkardılar.işte aktüelin 14 Şubat'a özel hizmet haberi. Tıklayın...
bu yazıyı belki gündem kısmına yazmalıydım, ama gündemimizi ne kadar meşgul ediyor bilemedim :( bu sabah keyifle açtım gazetemi, hava da güzeldi, herşey yolundaydı... sonra bi haber okudum ve çok çaresiz hissettim...öylece kaldım bi süre... bilmiyorum burda yazmakla nasıl bir faydam dokunur , ama yapabileceğim tek şey bu gibi görünüyor. şansımı denemek istedim, belki olur ya birileri duyar, belki bi mucize olur... haber hürriyet gazetesinde"istanbul un göbeğinde yaşanan insanlık ayıbı" başlığıyla verilmiş. 6. sayfa da. istanbul da bir aile... akıl hastası bir anne ve yaşları 3 ile 11 arasında değişen biri down sendromlu beş çocuk, üç çekyat ve bir masa dışında hiç eşyası olmayan bir evde yaşamaya çalışıyor... lütfen haberi bulup bi okuyun. babaları ceza evinde ve bu ailenin oturduğu binaya kokudan girilemiyor. çünkü dairedeki tuvalet bile kullanılmaz halde olduğundan, felçli anne ve çocukları tuvaletlerini evin odalarına yapıyor ve aynı yerlerde yatıp kalkıyor. bu insanlar üstelik şişli de yani gerçekten de istanbul un göbeğinde ama kimse onları duymuyor(?) Neden? bu çaresizlik neden? nerdeyiz hepimiz, bunca insanız, sen, ben, öteki, sosyal kuruluşlar vs. Çok üzgünüm bugün... Lütfen bişeyler yapalım hadi, birilerine duyuralım, bi yol bulalım, bi çare, bi çözüm düşünelim. bana da yardım edin kendinize de. hadi bişey yapalım, onlarla birlikte bizde mutlu oluruz. böyle sessiz oturmak ne zor!
uyuyamıyorum. uyuyamıyorum. sabaha karşı dört oluyor uyuyamıyorum. var mı bir çare bilen. benim aklıma hep şu geliyor: susam sokağında edi ile büdü yatakta yatıyor. büdü uyumuş ama edi'yi uyku tutmamış. ya da tam tersi. neyse sonra edi uyuyamıyoorum, uyuyamıyoorum diye inleye inleye büdüyü uyandırıyor. büdü bakıyor ki uyutmayacak edi, başlıyor uyu edii hadi uyuuuu lalalilala lalala sen uyu hadi uyuu lalalilalalaaa diye ninni söylemeye. derken bir süre sonra edi tam uykuya dalıyor ki büdü edi'yi sarsıyor. kalk kalk sıra bende diye. işte ben tam edi uyurken hafifliyorum ama hemen büdünün sesini duyuyorum. ne olacak benim halim.
