Güzel bi yazı yazmak istiyorum, ama aklımda çok farklı şeyler sürekli olarak dönüşüm halindeler, birilerinin gözünden kendime bakıyorum diyeceklerine ve statü durumuma. Canımı sıkıyo. Bir şeyler yazıyorum derdim bu diyorum anlıyorum ki derdim o değil. Derdim aşırı derecede mevzuyu büyütmek. İyiyim diyorum bi zaman sonra kendimi berbat hissediyorum. Düzelteyim diyorum düzeltemiyorum. Her gün dibe çöküyorum aslında birikimi yiyorum. Kendime ihanet ediyorum diyorum. Keyif alamıyorum keyif almak için ne yapılabilir diyorum düşünüyorum bulamıyorum. Çok büyütülecek şeyler değil diyorum. Kafaya takma diyorum ama kafaya takmamak nasıl icra edilen bi durum bunu idrak edemiyorum. Sürekli düşünüyorum Bunlar dile gelecek şeyler değil, odaklanmam gereken bölümler değil kendimi anlamıyorum. Anlatamıyorum. Anksiyete ve psikolojik diğer rahatsızlıklar tekrarlar diyolar , tekrarlayacaksa bi insan neden kendini iyi hissetsin diyorum , sabit ve sürekli olması gerekmez mi diyorum , çok basit şeylere değiniyorum ama çıkamıyorum. Genel Psikiyatrik rahatsızlıkları okuyorum hepsi benim diyorum sonraki zaman diliminde hadi oradan halt etmişsiniz siz diyorum , bu nasıl lahana bu nasıl turşu dememek elde değil yani. Sormam gereken ne diye düşünüyorum kendime kendim verdiğim cevap kâfi gelmiyo
Bir parça yorgun bir kadın var buralarda. Rüyalarında kadınla sevişen, gerçek dünyaydaysa, 'hayır, olmaz. Bu yol çok zor. Her anlamda. Heteroluğu tercih et ve eşcinsellik içinde patlarsa da patlasın' diyen bir kadın.
Kendi kadın ve aslında kadın arzulayan bir kadın...
Kaçamadığım rüyalarım var...
09 Ekim 2007 Salı 16:38:15
mrb.canım..
senin için kaygılanıp durdum bütün gün. İş yerinden 2 kez aradım(iletmiş
olmalılar)bana ihtiyacın olabilir düşüncesiyle pek sahaya da çıkmadım.Cep
telefonundan da müsait olmayabilirsin,bölerim düşüncesiyle de aramadım.Şu an
iyi olmana sevindim.
Akşam rahatsızlanınca aramayı düşünmen özel kıldı beni..Oysa arasan hemen
yanıbaşında olurdum.
Zira;Önceliklerimin arasında ilk sıralara oturdun bile..
Dün akşam ile ilintili zarif yorumuna gelince;Kafandaki gibi zaman
geçirmen mutlu etti beni.Benim düşüncelerim daha öte,ilgim dün akşamla
sınırlı kalmayacak gibi..
dedim. Özel’in olsaydım, mücadele ederdin, sahiplenirdin, benim seni sahiplendiğim gibi. Kızıyorum hem sana hem bana. En çok da, kendime.
Sana kızıyorum sahiplenmediğin için. Kendime kızıyorum, seni sevdiğim, düşündüğüm, aradığım, özlediğim için...
Ev bomboş geldiği için. Alışmakta zorlandığım için. 4 ay öncesine dönmeyi isteyip de zorlandığım için. Antidepresan almadan gün geçiremediğim için.
Kelebekleri seviyorum,
Böcekleri sevmiyorum.
Bebekleri seviyorum,
Yaşlılardan nefret ediyorum.
Zenginleri seviyorum,
Fakirlerden nefret ediyorum.
Çiçekleri seviyorum,
Böcekleri sevmiyorum.
Yalan,
yalan sevginin bir duygu olduğu.
Madde ne kadar çekiciyse o kadar sevilir.
Ne kadar güzelsen o kadar sevilirsin.
Ne kadar varlıklıysan o kadar sevilirsin.
Eksiksen, kusurluysan,
Zayıfsan güçsüzsen,
Paran yoksa sevilmezsin.
Kaybettiğinde elindekileri,
sevenlerin de birer birer gitmeye başlar.
Ne olur bir daha ara beni
Bir daha açayım telefonu sesini tanımamış gibi
Ve bir daha sor o soruyu
“Gerçekten sildin mi numaramı?"
“Evet” diyeyim bende “sildim”
Ne olur bir daha gelsin aklına,
Benim seni gerçekten unuttuğum
Bir daha sever gibi ol beni,
Ta ki anlayıncaya kadar
Benim seni asla unutamayacağımı
Ne olur bir daha ara beni
Tanımamış gibi yapayım numaranı.
Ne olur bir daha sor,
Bütün kadınlığınla
Ve o muhteşem güçsüzlükle
Titret alt dudağını
Sök kalbimi yeniden
Ve sakla yastığının altında…
“En büyük mutsuzluk sevilmemiş olmak değil, sevmemektir”.
Başlamam gerekiyordu, ilk adımı atmıştım çoktan. Kendimi seviyordum, ama bu değildi burada bahsedilen. Ya da anneannemin yatmadan önce kulağıma fısıldadığı masallarda olanlar.
İlk olarak onlarca post-it’e bunu yazmam gerekti. Yerleştirme planı ise şu şekilde idi: Odamın duvarlarına 7, mutfağa 6, bilgisayar monitörüne 2, banyoya 5, koridora 5, ve evin değişik yerlerine olmak üzere toplam 39.
Hayatın içinde Huzuru mu aramalıyız heyecanı mı?
Yaptıklarımızdan pişman mı oluyoruz yoksa yapmadıklarımızdan mı, gelecekte hangisi takılır aklımıza? Bizim mutluluğumuzun yolu bir başkasının mutsuzluğundan geçiyorsa, değiştirmeli miyiz yolumuzu?
Aslında bizler en büyük savaşı kendi içimizde veriyoruz. Birbiriyle çelişen duygularımızla hırpalanıyoruz, kimsenin görmediği bir savaş alanı gibi içimiz, duygularımızdan hangisi galip gelirse gelsin, patlayan duygularımızla birilerinin vurulacağını biliyoruz artık.
Bilinmeyenin bizde yarattığı o çıldırtıcı merakın peşinden mi koşmalıyız yoksa bilinmeyenden saklı olana duyduğumuz korkuyla geri mi durmalıyız.
Hangi tarafı tutarsak tutalım neticede yine de bir tarafımıza ihanet etmiş olmayacak mıyız, ihanetsiz yaratılamayacak bir geleceğin yükünü taşıyabilecek kadar güçlü müyüz? Kaçsak, gidecek yerimiz yok, kendi kendimize tutsağız, savaşsak vuracağımız başkalarıyla birlikte yine kendimiz olacağız.
