Hayat Çizgileri...
Hayat, belirlenmiş bir çizgi üzerinde devam eden bir döngüdür. Bazen bir doğrultu, bazen bir daire, bazen bir elips, bazen bir hiperbol ve bazen de parabolik bir yörünge olabilmektedir. Bir çizgideyken diğerinde olma şansı ve ihtimali yoktur. Ama hangi çizgide bulunulursa bulunulsun, bu, hayat için dayanılmaz bir kısıtlamadır aslında. Fakat her hayat çizgisinin insana verdiği farklı bir haz da yok değildir.
Bazen bu hayat çizgisi, sabit ve sade bir güzergâhtır. Bazen mavi denizlere yelken açılıp, gökyüzünde bulutlarla sohbete edilir. Bazı hayat çizgilerinde ise tüm konforlar hazırken, bazılarında ise sıkıntılar bedavadır… Başlangıçta tek düze gelen bazı hayat çizgileri sizi sonsuzluğun ufkunda bayraklaştırabilir de... Öyle ki, esen rüzgârlar sizi kendi doğrultularında uçurur. Uğradığınız her ufuk ayrı bir hayata açılan kapı gibidir. Öyle bir kapı ki, ölümü ve yaşamı aynı solukta hissettirir insana. Her soluğunda önce doğar, sonra da ölürsünüz. Belki de kendi zindanıyla iç içe yaşar insan, hani o “dört zindan” gibi… Tutunulan ne bahçenizdeki asmanın dalıdır, ne de yastığınız kuş tüyündendir. Cennet de bu bulutlardan daha çok mu uzakta veya cehennem nerede?
Sevgi ile nefret arasında ince bir çizgi vardır. Bu çizgiyi geçmek çok kolaydır. Ya geçersiniz yâda birileri sizi iter geçmek zorunda kalırsınız. Kimseyi nefret etmek için sevmezsiniz. Ama nefret ettiğinizi aslında seversiniz…
Tutku ile aşk arasında, kalın bir çizgi vardır. Bu çizgi zamanla oluşur, zamanla kalınlaşır. Ne kadar çok isteseniz de bu çizgi düzgün çizilmediyse kalınlaştıramazsınız…
Umut ile isyan arasında, tutkulu bir aşk vardır. Aşkınızın tutkusu sizi ya mutsuz bir isyankâr yapar yâda mutluluk dağıtan, umut dağıtan bir âşık…
Ortaokula başladığım ilk gün tanışmıştım onunla.. Bir ceket ve bir eteğimiz vardı lacivert .Yeni aldığım kıyafet ilk giydiğim zamanlar beni acuze gibi gösterirdi hep. Birkaç gün sonra vücut şeklimi alır. Rahatlardım.
- Benim adım Sema.. Benim adım yok tabii, tanıştığımıza memnun olduk.
– Hadi yengen alalım, yengemmiş adı, bir de yanında kola..
Sadece hemcinslerimin olduğu bu okula başlamam bir hayli canımı sıkmıştı.Ahmetler, Sinanlar, Aliler olmalıydı.. Ailemin isteğiyle kaldık Ayşelere, Esralara bir o kadar da rahatlamalara. Aramızda erkek olmadığı için iç çamaşırlarımız bile gözükse umurumuzda olmazdı. Ses tellerimizin hiç ayarı yoktu her birimiz detone idik..
Sema gördüğüm en güzel kızdı. Hokka gibi bir burnu, yemyeşil gözleri, berrak bir teni, simsiyah saçları vardı. Benden çok daha güzeldi. Çirkin bir ördek yavrusunun, kuğuya dönüşmesini beklediğim o yıllarda onu kıskanmalı mıyım diye düşündüğüm çok olmuştur.
Herşeyden önce ben bir çizgiroman meraklısıyım, yani burun kıvırıp laf atmak için yazmıyorum ama özellikle 300 filminden sonra bu konu iyice dikkatimi çekmeye başladı. Çizgiroman olarak okuduğunuzda insanı rahatsız etmeyen bazı şeyler, bu çizgi romanlar filme çekildikçe iyice göze batar oldu.
1938'e kadar dedektif hikayeleri, komik hikayeler gibi konular hakkında olan çizgiroman 1938'de Action Comics''in ilk sayısı ve Süperman'in ortaya çıkışıyla tamamen değişti. Bundan sonra ardı arkası gelmez bir şekilde birçok süper kahraman yaratıldı, bir kısmı tutunup bugüne gelirken binlercesi kayboldu.
