Sanki ellerim kollarım bağlanmış gibi hissetmiştim kendimi uyandığımda. Bir kâbustan uyanırsınız ya onun gibi bir şey. Ya da karabasan gibi… Neyse uyanmış ve rahatlamıştım sonunda, bir korkunç rüyadan uyandığında hissedilen mutluluk gibisi yoktu. Akşamdan hazırlamıştım kahvemi uyanınca içeyim diye. Malzemeler hazırdı, derin bir nefes aldım, kâbusu unuttum ve sıcak bir kahve yaptım kendime, “işte hayat bu” dedim kendi kendime. Masamın başına oturdum ve en beğendiğim kitabı aldım elime. Ne bir aşk ilişkisinin pürüzü ne de iş hayatındaki olumsuzluklar olamaz artık hayatımda. Bir kocaman yudum aldım kahvemden. O ne güzel bir koku, o ne sıcak içimi ısıtan, ne güzel bir renk kahveninki…
Kitabımın sayfalarını karıştırırken sevdiğim yerlerin altını çizip çizmemek konusunda kararsız kaldım bir an. Bundan büyük bir kararsızlığım olmayacaktı bir daha. Hayat çok güzeldi artık, güzellerimi belirlediğim ve onu sadeleştirdiğim sürece. Sade bir hayatı sevmekti önemli olan. Karmaşayı bizden başka kim yaratabilirdi ki? Ayaklarımın üşüdüğünü hissedip en sevdiğim rengârenk çorabımı çıkardım çekmecemden. Sarılı, mavili, yeşilli, kırmızılı ve turunculu çorabım. Hiçbir renge ön yargım yoktu artık. Renklerdi işte ne anlatmak isteyebilirdi ki bana hayatın vazgeçilmez bir tutku olması dışında? Hepsi birbirinden sevecendi, hiç biri daha gösterişli olamazdı artık benim için. Parmaklı çorabımı itinalı bir şekilde giydim ve ısındı ayaklarım. Mutluluğuma mutluluk katıldı o anda. Penceremden dışarıyı izledim bir süre, iri kestane ağacının yaprakları rüzgârın parmakları arasında okşanıyorlardı. Geçmişten küçük bir şarkı duyumsadım ve mırıldandım onu. Yeniden kitabımın sayfaları arasında dolaşırken gömleğimin kollarındaki kıvrımlar dikkatimi çekti. Ütü yapmanın zamanı gelmişti artık. Gülümsedim ve kahvemden bir yudum daha aldım. O anda kapım çalındı ve iki adam “girin” dememi beklemeden odama girdiler. Akıllarını kaçırmış gibi telaşlı ve panik içindeydiler. Sözlerine bir anlam veremedim. Konuşuyorlardı ama ne söylediklerini kendileri bile anlamıyorlardı. Biri boynuna bir kumaş bağlamış ve onu iyice sıkmıştı, onların hepten delirdiklerini anladım ve biraz da ürktüm. Nasıl olsa çıkıp gideceklerdi birazdan. Bana zarar veremeyecek kadar delirmişlerdi. Sakin bir şekilde onları dinledim ve gitmelerini bekledim.
Hergün kapıda dikilip Allah rızası için, çocuklarının başı için vs. diyerek, artık yüreklerimize giden tüm damarların tıkanmasına neden olan vicdan istismarcılarından o kadar illallah etmiştim ki, gözlerinden mağdur olan, ensesinde topladığı, genç yaşında başı bembeyaz olmuş saçlarına ve diğer ayrıntılarına, ancak konuşmaya başladıktan sonra dikkat edebildim."Çorap satıyorum." dedi, elinde ve omuzunda taşıdığı kocaman çantalarını yere indirerek."erkek ve bayan çoraplarım var, almak ister misiniz?" diye sordu kibarca.Ne kadar diye sordum"Çifti üç milyon." dedi.Oturup biraz soluklanmasını söyledim ve hem kendime hem eşime bir kaç çift çorap seçtim, parasını verdim.Müşterilerimden bir tanesi, dedi; "Helal olsun, senin durumunda olan birçok kimse dilenirken, şu kör halinle sen de rahatlıkla dilenerek belki de fazlasını kazanabilecekken, kolayı değil zoru seçmiş, ekmeğini kazanıyorsun." Kadın, hafif alınmış ama son derece net, gururlu ve kendinden emin bir ses tonuyla; "Zaten dilenmemek için, çalışmayı tercih ettim."dedi.Yaşlı annesiyle birlikte yaşadığını ve evin geçimini bu şekilde rahatlıkla sağlayabildiğini anlattı.Teşekkür ederek, yeterince dinlendiğini söyledi ve o kocaman içleri çorap dolu ağır çantalarından birini, yardım teklifimizi zarifçe geri çevirerek, omuzuna, diğerini de eline aldıktan sonra; ağır ağır gözden kayboldu.O kadın öylesine güçlüydüki, hayatından çok daha fazlasını taşıyordu o çantalarda.
Yatağımın üzerine oturmuş,yeni yıkanmış çoraplarımı katladığım bir gündü.Bir aralar parmaklı çoraplar vardı.Ben de severdim.Sonraları kullanmamaya başladım.Yeni yıkanmışların içinde bir tane de işte o parmaklılardan mevcuttu.Çöpe atayım,artık giymiyorum diye bir düşünce geçti kafamdan birden.Kenara koydum,işim bitince çöpe atmak üzere.Diğerlerini katlarken ikide bir gözüm çöp için ayırmış olduğum çoraba takılıyordu.Onu bulamayanlar,kışın ayakları üşüyen küçük çocuklar geldi birden aklıma.Bir fakir bulup versem mi bütün giymediklerimi acaba dedim kendi kendime.
Bu düşünceyi bir kaç dakika kafamda evirip çevirdikten sonra tuhaf geldi.Ben birilerinin giyip,beğenmediğinde de bana verdiğini giymek ister miydim başka bir hayat yaşamış olsaydım?Giymediklerimi başka insanlara,yardıma muhtaçlara vermek ne kadar adil bir hareket.Sanki onları küçümsermiş gibi olmaz mı?Keşke onlara da yeni giysiler alabilseydim.Yardımcı olabilmek için eskilerimi vermek artık garip geliyor bana,hiçte adil gelmiyor?Halbuki ilkokuldayken yardım toplanacağı zamanlar ne büyük bir hevesle paketletirdim anneme giymediklerimi?
Bu aralar Milli Eğitim Bakanı HÜseyin Çelik'İn kartvizit gibi çorapları gündemde. Bakın Kanat Atkaya ne demiş. Bu da Ahmet Hakan.
