Ülkemizde memurların muhabbetlerinin 5. dakikasından sonra konu genellikle dolanır dolanır ve alınan maaşlarla beraber zamların eksiliğine takılır kalır. şimdi de yeni bir zam dalgası geliyor diye beklentiler arttı. arttı ama polise 75, öğretmene 50, imamlara da 25 ytl vermeyi düşünüyoruz diyen hükümete herkesten tepki var. öğretmen neden biz 50 alacağız, lise mezunu polis 75 alacak derken, polisler biz öğretmenler gibi yatarak para kazanmıyoruz, daha çok almamız gerekir evimize gidemiyoruz derken, imamların şimdilik sesi çıkmıyor. durum öyle görünüyor ki her zaman ki gibi yine öğretmen polisin copuna, polis öğretmenin çalışma saatine, diğerleri de ... neyse ..ne zaman birbirimizi seveceğiz bilmiyorum ama böyle giderse hiçbir zaman bu memurlar maaşlarını sevemeyecekler.. :)) avrupadaki maaşları birbirimize söylemeye devam edeceğiz :)))
Okula yeni başlayanlar, Anne! Baba! diye parmak kaldırırlar söz almak için. Bazen amca, bazen teyze derler… Bu arada ötekiler aralarında kıkırdaşırlar… Ben hemen müdahale ederdim. Gülerdim onlarla birlikte… Öğretmen annedir, babadır, amcadır, teyzedir derdim… Beni babanız gibi sevdiğiniz için ağzınızdan öyle çıkıyor. Ben bliyorum… Ben de sizleri çocuklarım gibi görüyorum. Oğlum, kızım dediğimde bana gülüyor musunuz? Başkalarına ben de sizleri, çocuklarım diye söylüyorum… Sizleri seviyorum derdim… Tabii zamanla öğretmen olduğumun farkına varırlardı, farkına vardırırdım.
Okulda her öğrencinin bir ruhsal dosyası olurdu. (şimdi nasıl bilmiyorum) Öğrenci ve aile ile ilgili birçok bilgiler yer alırdı bu dosyada. Öğrenci her yönüyle bu dosya sayesinde tanınırdı. Bu dosya, öğrenim yaşamı boyunca devam eder, yeni bilgilerle zenginleşirdi. Örneğin bu dosyada kardeş sayısı, tek çocuk mu? Aile durumu, anne baba öz üvey vb. bilgiler bulunurdu. Bazı sorunlarda bu bilgilerden yararlanarak, durumu çözmek kolay olurdu.
Çocuklarımız umudumuzu bağladığımız varlıklarımız.Ne varsa güzelliğe dair onlarda görmek mümkün.Ama bir çok ülkede olduğu gibi ülkemizde de eğitim ne yazık ki her karışta aynı eşitlikte ilerlemiyor.Kimileri yoksulluğun pençesinde kalem tutarken,kimileri sağlıksız beslenerek giriyorlar okullarının kapısından içeri.Öyle güzel bir dilimiz var ki çocuklarımıza öğrettiğimiz.Dünyada bir eşi daha yok. Bu hikaye de burada başlıyor aslında.Yıllarca öğretmenlik yapan bir müfettişin yaşadıkları.İlginç gelmişti dinlediğimde ve paylaşmak istedim.Bu güzelim ülkede kuş uçmaz,kervan geçmez yerde eğitim vermeye çalışan insanlar,yürekler,öğretmenlerimiz var.
Ağızdan Burundan Nefes Almaksak Neremizden Nefes Alırız?
3. sınıf yazılı sorusudur bu.
Yavuz Öğretmen nereden bulduysa bu soruyu şimdi bize soruyor.
Ter bastı Allahımmm doğru cevabı bulmam lazım.
Kapat kızım ağzını burnunu ve kimseye belli etmeden dene bakalım ağız burun kapanınca nerden hava kaçağı yaptığını anla ve doğru cevabı yaz şu kağıda.
Kıpkırmızı oldum ama hala ne hava girişi var ne de çıkışı:))
Öleceksin kızım soruyu cevaplamak için bırak artık deney yapmayı,hava girişi olmuyor işte anlasana!!!
Başlayacak böyle soruya ya nereden de buluyor anlamadım ki?
Çok yordun beni öğretmenim çok yordun,nefesim kesildi şimdi yoruldum,kafam bu soruya takıldı diğerlerine geçemedim bile.
Deli olacağım ya nasıl bulamam cevabı ya acaba göbek deliği olabilir mi ki?
Kimseye çaktırma dokun bakayım şu deliğine yok yok buradan hava falan sızmaz.
Birde kulaklarındaki delikleri yokla bu da nafile.
Çıldırmak üzereyim nereden giriyor peki bu hava.
Bari boş bırakmayayım bir cevap sallayayım hımmm en iyisi göbek deliği yazayım.
Biliyorum doğru cevap bu değil çünkü denedim oradan da hava girmiyor ama ne yapayım Öğretmenim cevabı bulamadımmmmmm.
Yeni bitmişti okulu.Acı, açlık,yoksulluk ve orada burada çalışarak geçen bir ünv hayatı sona ermişti işte.Memleketine döndü.Yeterlik sınavına mı hazırlanacaktı.Yoksa bir yerlerde çalışıp öğretmen olana kadar para mı kazanacatı.Nihayet bir duvar ustasının yanında çalışmaya başladı.Ağrı ile geçen günler.Öğretmen adayı ve taş duvar ne kadar yanyana koyabilirsin ki.Bitti yeterliklik sınavı.Kazandı da.Duvarın bitmesine yakın bir zamanda çıktı tayini yurdumun en ücra köşesine.Gitmeliydi gittide.Hikaye de burada başlıyor zaten.Bir yıl çalıştı ve döndü bir yaz tatilinde memleketine.İlkokul öğretmeni ile karşılaşt.Bir çay bahçesinde konuşmaya başladılar.Öğretmeni sigara verdi utandı içemedi.Ama aklında yıllar öncesine dayanan bir olay vardı yeni öğretmenin.Anlatmaya başladı yılların çınarı usta öğretmenine...
Genç öğretmenin ilkokul yıllarında yaşadığı bir anıydı bu.Yanında M... diye bir kız ile oturuyordu.Öğretmeni oturdukları sıranın yanına yaklaştı.Ve erkek olan öğrenciye dedi ki.Hadi koş aşağıdan bana bir bardak su getir.Genç öğretmen koştu getirdi suyu.Suyu getirdiğinde koca çınar m... nin tarafına geçmişti.O arada birşeyler oldu ve su m... nin üzerine döküldü.Koca Çınar dedi ki hadi
-hadi kızım bak ben bir bardak suyu bile içemiyorum.Eve git annen önlüğünü çıkarsın
ve bu olay böylece kapanmıştı.Aradan geçen on yıl sonunda tekrar canlanmıştı bir çay bahçesinde.
Koca çıbar ile genç öğretmen bu konuyu onuşurlarken koca çınar demişti ki...
-Ne oldu biliyor musun?
Tabi ki bilmiyordu genç öğretmen.Koca çınar açıkladı: M.. altına kaçırmıştı.Genç öğretmen bile yanında oturduğu arkadaşının bu durumundan habedar değildi.Bilerek dökmüştü M'nin üzerine suyu.
Sonra düşündü genç öğretmen kendi kendine dedi ki
-Öğretmenliğin bir yılı boşa geçti.Asıl şimdi öğreniyordu öğretmenliği.Öğretmenlik ancak böyle yapılabilirdi.M şimdi üst düzey bir bürokrat.Koca Çınar bu dünya da değil.Düşünüyorudmda Koca Çınar ya o şekilde davranmasydı
sevgiler
Bu yazımda bahsedeceğim gayri resmi araştırmanın sonucu ne bilimsel dergilerde ne de gazetelerde yayımlandı. Araştırma içeriğinin daha önce herhangi bir araştırmanın konusu olduğunu da sanmıyorum. İlk ve tek olma özelliğini taşıyan araştırmamı sizlere sunmakla heyecanlı ve hafiften gurur dolu olduğumu da söyleyeyim.
Efendim, mesleğim gereği yüzlerce, hatta tevazuyu bir tarafa bırakırsak binlerce öğrenci tanıdım. “Türkiye’nin geleceğine dair ümitli mi endişeli mi olmalıyız?” sorusu sorulursa birgün, olmazsa olmaz muhattaplardan biri ben olabilirim; çünkü yanıt haftanın beş günü gözlerimin önünde. 7 okul ve yekününün ne olduğunu bilemediğim sayıda ders, önce acemiliğime tecrübe; sonra tecrübeme yine tecrübe kattı. Vee, araştırmama da veri tabii.
O gün korkuyla girmiştim sınıfa. Kızamık yüzünden bir haftadır okula gelmemiştim çünkü. Öğretmene ne diyecektim şimdi? İnanır mı bana? Ya döverse? İçeri girdim ve üç arkadaşla paylaştığımız sırama oturup o anı beklemeye koyuldum.
