Şu şafak bir sökse de görebilsem nerde olduğumu. İniltiler duyuyorum dört bir yandan gelen. İnsan türü böyle sesler çıkarabilir mi? Ama onlar insan. Buna eminim. Çünkü gelirken biri seslenmişti; “Ölüm nerdesin?”
Soğuk koridora tavandan su damlıyor olmalı. Şıp, şıp, şıp… Beynimi kemiriyor bu sesler. Dam akıyor be! Lağım mı? Hareket edemiyorum. O kadar karanlık ki… Hemen yanımda büyük bir çukur olabilir ya da zehirli bir yılan. Yerimden kıpırdayamam. Yılan mı? Gülüyorum… Onlar güneşli tarlalarda fare peşindedirler. Ne işleri var bu lanet yerde.
Sincaplar ışık tutuyor yoluma
Gece parlayan yıldızlar var yukarıda
Orman kalabalık ve şen şakrak her zamanki gibi
Flüt ve gitar sesi kahkahalar arasında
Sincaplar ışık tutuyor yoluma
Baykuşlar selam veriyor
Yılanlar dans ediyorlar, kaplanlar gurur saçıyor.
Ellerim boşluk tadında
Gözlerim her yeri görüyor.
Sincaplar zıplayarak
Gülerek ve konuşarak
Mumlarını damlatmamaya devam ediyorlar
Işık tutarlarken yoluma,
Takip ediyorum onları
Peşlerindeyim
Bana çikolatadan yaptıkları evi gösterene kadar
O gün uyandıgı aNda hısseTmişTi
DiLinde mi?
Yoksa damağında mı?
Eskiden cok begendiği bır tat vaRdı
Hayallerle terk etmiştı mutfağı
BulasıkLarı yıkarken
KıRdıgı baRdagın ardından gozLeRiNin takıLdıgı
Sobanın ısıgını sızdırdıgı aralıktan duvara yansıyan ısıkta
Kaybolmus bır gokyüZü we
Omrunun eski bir yerinde asılı kalmış mutlu bir anındaN
Kendısıne sesleNen genclıgı
Yamalı bır sevısme duruyor bellegınde ne anlatabıldiği
Nede ayrıntılarını hatırladıgı
Tek bildiği bır AraLık sabahıydı
AvuçLarının icerisinde tanrının büTün berekeTi diRiLiyordu aŞŞağılarda bır yerlerde
Sonsuz bır kıpırtı wardı ıslak bır ağız ve küçük dokunuşLarla belli belirsiz ürpertiLeR.
Butun gerçekliğini hareKeTLendireN
Tanrıya ulaşmak gibi
Mutluluk veren.
DiLiNde soylenebılecek en güzel siir duruyordu
HiSSeTTiReN…
Ve dudaklarıyLa…
Ve yanan sobanın ateşi Vuruyordu küçük aralıktan duvaRa
Ve donmalıydı zaman…
Sonsuz biR huzur kapLamışTı geceyi aylarca sürsün gibiydi o anki gelecek hesapLari
Kırık kovanın kosesiNden damlıyor halının uzerıne cıglıklar
Sızıntılar var hala geçmişinde
OlmuŞ muydu?
Dokunmalı mıydı?
Olmalı mıydı?
Yoksa hep olsun muydu?
SıcakLığı duruyordu hala biR yerleriNde
Az önce yediği yemek tadıydı
Acıkırken vücudunun gösterdiği tepkiNin aynı
YenideN harekeTLenmişTi erkekliği ve sonu gelmiyordu.
DiLinde eSkiden kalma bir tat vaRdı
Durmadan haykırıyordu gökyüZüne
Sanki tekrar en güzel ezgiYi yakaLamak iSter giBi
Ve donuk bir tat vardı
İçerlerde bir yerlerde sonsuz kıpırtılar vardı…
Bir üstada sormuştum (kulakların çınlasın) “bir kitap olsaydım acaba neler yazardı”
Cevabı net ve özdü;
“Eğer yarım bırakacaksanız hiç başlamayın”
Nasıl biriyim acaba insanların hayatlarında diye oturup hiç kafa yormamıştım.Bu Bomboş günün ardından aklıma geldi ve sordum kendime, NEYİM?
Her kafasına koyduğunu yapan ama fedakarlıklarla da varolup ideallerinden bile üstün tutabilen karmaşık bir canlı türü.Düğümlü olan hissettiklerimdi,sözcüklerde çözülüyordu.
Kimlerin öykülerini aldım sayfalarıma bilmeden acaba, ne kadarı okudu, ne kadarı sevdi “vazgeçilmez” kıldı, ne kadarı cesaret etti okumaya, ne kadarı tozlu bir rafta tuttu ve sayfalarımın ucunu kıvırdı “belki bir gün”ler için. Bilindi mi ki her kıvrılan sayfa kenarı tarafımdan konmuş sessiz bir nokta ile son buluyordu hep. Ne okur biliyordu ne bir başkası. Ne seyirci biliyordu ne de oyuncu.
Bir deniz feneri olmak....
Ben seni mi sevdim..Senin gözlerinle mi baktım dünyaya.. Kocaman bir yalanı seninle mi yaşadım?
Kendini, sevginle seni yücelten insanın hücrelerine böldüğü haliyle tanıyamazsın… Bir sürü sen var; üzgün, kırgın, mutsuz… Hangisisin?
İnsan doğduğunda ağladı diye "gözyaşı" hep hayatın bir parçası gibi gösterildi. Oysa hayatındaki nice cevherlerle beraber sevgini sunduğun insan senin "aydınlık" yönünü görmeyi tercih etmedi başka "ışıklı yollar" ararken… Önce içine dönüp yüreğini "karartan" hüzünlerden kurtul, senden önemli "hiç kimse" ve "hiçbir şey" olmadığını ispatlayacağım sana… Neden önemli ve vazgeçilmez olduğuna dair sebepler say, sana sayısız nedenler sıralayacağım… Düşün ve umut et… Sen MÜHİMSİN!
