Eğer varsam o zaman neyim? Neyim ben? Rüya ile gerçeğin farkındalığı yok bende biliyor musun? İğrenç bir durum. Var olduğumu biliyorum ama ne olduğumu tanımlayamıyorum. Ellerimi kafamda gezdiriyorum. Saçlarımın arasında parmaklarım geziniyor. Yatağımda bir sürü diken var sanki. Çocukluğumdaki bir yere gidiyorum. Çamurdan çömlekler yaptığım yere. Sonra güneşin altında kuruturdum onları. Karıncaları seyrederdim durmadan. Hayali arkadaşlarım, tanklarım, uçaklarım vardı. Çatışmalarda öldürülürdüm defalarca.
Daha da bağırsam,
Yükseltsem sesimi
Çatlarcasına diyorum, çatlarcasına…
Duyar mı dağda sürüsünü yitirmiş bir çoban, ya da ateşler içindeki bir çocuk?
Ya da sevda çiçeğini dağıtırken kurşunlanan bir yürek,
Duymaz mı?
Çok mu dertliler onlar, çok mu?
Benden de mi çok, söylesene benden de mi?
Sana garip gelebilir tüm bunlar biliyorum. Belki de gülünç buluyorsundur bu halimi. Mühim değil. Yo yoo! Bal gibi “mühim” işte. Şöyle karşıma geçsen, gözlerimin içine bakıp dinlesen beni. Arada bir kafanı sallasan, ne bileyim bazen kaşlarını çatsan, bazen gülsen, bazen heyecanlandığını görsem, bazen gözlerinin nemlendiğini… Bak o zaman içimi sana nasıl açarım, nasıl da anlatırım yüreğimde kopan fırtınaları.
bir ruya ile başlasa bile bazen buyuk hayal kırıklıkları ile bitebiliyormuş bütün umutlar. Her yanı kapanmış, nefes alamayan bir yaşam içinde yaşama dair veril(emey)en mücadele. Beden ve ruh ile çift kişilik olmuş tek kişilik yasam. Oysa ruh ve bedenden çoktan çekilmiştir, onsuz hiç olamayacağını düşündüğün. ve gerçekten onsuz olamadığını anlıyorsun. O çoktan gitmiştir, çoktan beri yalnızmışsın meğer. ama yürek ve mantığın çelişmesiyle halen arzularsın, gelsin sana dönsün ve bir ömür alabilesin boynunun kokusunu. fakat öyle çok şey değişmiştir ki, ne senin gözlerindeki hayat sevinci kalmış, ne de onun bakışlarındaki kayıran, kollayan sıcaklık.
