İnsanların duygularına ifade etme yöntemleri ve bunun için kullandıkları sözcükler çok şaşırtıcı. Buna verebileceğim en temel örnek Ahmed Arif'in "Yokluğun cehennemin öbür adı/ üşüyorum kapama gözlerini" mısralarıdır.
Bir insanın başkasını bu kadar sevmesi mümkün müdür? Bu sevgiyi bu kelimelerle ifade edebilmek için nasıl bir ruh hali gereklidir? Gerçekten hayatımızda olmayınca bizi cehennemde hissettirecek kimse var mı yaşantımızda? Bir insanın gözleri bir başkasını ısıtır mı cidden? İnsan neden bu mısraları hissettiğinde omuzları düşüyor, toparlanıyor, kendini mahzun hissediyor?
Çok kısa bir süre önce üşümeye başlayınca anladım ki yukarıdaki soruların hepsinin cevabı "Evet", sonuncunun cevabı ise herkesin içinde dokunduğu bir yer olması bu mısraların.
Sevgili kardesler...
Simdiye kadar actigim tüm konularda kendimizi bilmeden bahsettim, simdide insanin kendini bilmesi nedir, nasil yapilir? Onu anlatmaya, yüce Yaratan'in verdigi müsade ölcüsünde sizlerle paylasmaya calisacagim...
Allah (cc)'nun bir benzeri yoktur o her yerdedir. Ve esrefi mahluk olarak yarattigi, adina insan
denilen yaratiklarin kalbindedir. Bütün melekleri o insanin önünde secde ettiren de odur. (Seytan
haric) Bizleri Esrefi Mahluk olarak yaratan Mevla, bizimde buna layik kullar olmamizi istiyor. Söyle
ki:" Rabbimiz bize beni bilin, ve bana kulluk edin buyuruyor, pekiyi beni bilin buyurmasi ne
demektir? Yani kendi öz varligimizi bilmemizi, bunu bilincede onu taniyacagimizi, ona yakin
olacagimizi, ve sonra yapacagimiz kullugun sadece sekli degil, mana itibari ile de bir anlam
kazanacagini cesitli Ayetlerle bizlere bildiriyor.
