Arkadaslar, bu bir veda yazisi degildir. Bunu bastan yazayim da herkes bilsin...
7 aydir aranizdayim. Bu zaman icinde dostluklarim oldugu kadar, kirdiklarim da cok oldu...
Burda bir, bir isim zikretmeye gerek duymuyorum. Zaten onlar kendilerini bilirler...
Zaman zaman fikir ayriliklarina düsüyor, bir hic ugruna hirslaniyor, bir birimizi kiriyoruz. Bazilarimiz cok kiriliyor unutamiyor, bazilarimiz (benim gibi) her seyi cabuk unutabiliyor, cabuk affedebiliyor.
Sahsima karsi söylenen sözleri de, söyleyen arkadaslari da coktan unuttum bile. Cok istiyorum sinirlenmeden sakin tartisabilmeyi. Inanin cok, ama cok istiyorum kimseyi kirmamayi üzmemeyi. Bazen bir an'lik sinir ömür boyu sürecek dostluklari, arkadasliklari mahvedebiliyor. Bunun da bilincindeyim. Fakat o an gelince bir türlü hakim olamiyorum kendime...
Gectigimiz yil temmuz'da Iki günlük is ziyareti icin Istanbul'a gelmistim. Gelmisken bir de Kartal'i, asagi rahmanlari, dogdugum ve 16 yasina kadar yasadigim yerleri, ziyaret edeyim dedim...
Taksici'ye, asagi rahmanlar safak sokaga sür dedim. Taksici; kardes öyle bi yeri tanimiyorum deyince afalladim. Uzak bi yerde olsam sasirmam ama ben Maltepe'de idim. Bir zamanlar muavinlik yaptigim hat; Pendik, Kartal, Cevizli, Maltepe, Kücükyali, Bostanci, Kadiköy diye az mi bagirdim buralarda...
Allah'im, ne kadar da degismis buralar, benim cocuklugumda tanidigim bildigim en fazla 4 katli olan binalar kalmamis, hep 7-8 katli binalar dikilmis, yollar degismis, yesillikler hepten yok edilmis, nereye baksan hep beton görüyorsun...
