Mavi bulut küsmüş sana
Bir gün olup,
Bakmaz mısın?
Toprağa çevirirsin yüzünü
Yere bakıp bakıp
Yorulmaz mısın?
Kilit vurup açtığım kapım
Her gün söylediğim şarkım
Kimileri çarptığım yüzün
Kapanıp kapanıp bir gün
Açılmaz mısın
Yüz yüze gelip de konuşmadığım
Her gün baktığım ayna
Yalan figan olur susuşun
BEN
Beni bulursan sorarak bulursun. Köşedeki marketin potansiyel içiciler listesine sor. Bir ayağı çukurdakiler listesine. Aradaki sokaklara gir. Bak parklara, deniz kenarına in. Nasıl olsa…
Karla karışığımdır çoğu zaman, yağmurum hiç dinmez. Söylenmiş sözlerle baş başa kaldım çünkü. Biraz... Biraz “acı”yorum… Hep doluyum. Nasıl olsa… Bilmeyeceksin ya…
YAĞMUR
Güz yağmuruydu… Islanmak için aradığım. Herhangi bir yerdeki yağmur bile, ’farklı olsa” bile güzeldir değil mi? Hele hele sonbaharın sarı yaprakları üzerine şöyle bir dokunup geçti ise, daha bir güzel gelmez mi kokusuyla? Hani aynı ağlayan kadın gibi güzeldir diyeceğim ama. Biraz içimi de burkar, zor gelir… Ama yine de güzeldir. Bir de yalnızsam bu yağmurda... Yalnızlık da her zaman güzel midir?
Karanlik karanligi cekermis , aydinlikta aydinligi.... Aydinlik karanliktan neler cekti gizli sakli.
Karanlik cazip bir davetti, etkin bir büyüydü sanki.... Maske üstüne maske geciren bir yüzdü o,
yalandan beslenen hilebaz, hisleri kullanan sahirdi..... Aydinlik ki bunlari dagitmak icin vardi..
nihan olani asikar etmek icin, egri adina ne varsa dogrulamak icin..... İhanet- yasak örtüslerin
tercümani oldu hep, yalnizca sadakat keskin kiliciyla boynunu vurabilirdi onun..... Dilekler dile
geldi bir bir....Özlemler öze dayandi....can canani .. karanligin ölüsü.. hakikat sahiline vurdu..
kelimelerin hepsi isik kesilsin birer birer, kötülük kalbinden vurulsun.... düsünüyorum
..düsündügümü düsünüyorum...unutmamisim..unutsa idim unuttugumu unutur hatirlayamazdim, demekki
unutulmuyor..
anlayamadığım bir şey var.gerçekten merak ettiğim için bu şekilde sormak istedim.
siz nasıl insanlarsınız?
fırsat buldukça iş aralarında kafam dağılsın diye okuyabildiğim kadar okuyorum hafifi.aslında şu aralar sadece geziniyorum.bütün yazıların altında bir geyiktir dönüyor.hiç biri hiç bir yere varmıyor.geneli belden aşağı..bazılarında ağır hakaretler..
aslında kafamdan geçenler bunlar değildi.
yorgunum.saat geç oldu.yatıp uyumam lazım ama az önce televizyonda onca abuk sabuk dizinin , magazinin arasında bir kanal (kaç kişinin izlediğini artık bildiğimiz bir kanal) bir program yayınlıyor.3 dakika dinledim.gözlerimden sicim gibi aktı yaşlar.bir kurtuluş savaşı anısını okudu bir kitaptan bir adam.ben bu ülkeyi bu insanları bu koyun bu aptal halkı seviyorum.içime dokundu.ağladım.burnumu çeke çeke açtım bilgisayarı.
Işıktı. Aydınlıktı. Türkiye'm onu aanlamadı ki aydınlık bulduğu AKP gündemde. Aydındı. Demokrattı. Yenilikçiydi. İsmail Cem' i kaybettik. Ruhu huzurlu olsun. Saçmalıklarla dolu bir politika dünyasında temiz, yararlı bir insan vardı. İsmail CemBir süredir akciğer kanseri tedavisi görmekte olan İsmail Cem, 24 Ocak 2007'de İstanbul Cerrahi Hastanesi'nde vefat etti.
