Uyuma artik, simdi birlik beraberlik zamani,
O, görüs, bu görüs birak gayri bu safsatalari,
koru; sehit kanlari ile sulanmis bu topraklari,
unutma; bunlar sana Ata'ndan miras kaldi..
Yirmibir yasinda senin Ata'n Istanbul'u aldi,
o zamanlar yigitlik, mertlik, cengaverlik vardi,
simdi bu hasletlerden bir eser dahi kalmadi,
bombalar icad oldu insanlik, mertlik, yigitlik yikildi..
Bir zamanlar dünyayi titreten senin Ata'larindi,
savasta, barista, yilmazlikta onlar hep önsirada idi,
bunlar benim, bizim Ata'larimizdi gökten inmedi,
simdi ise atom icad oldu, yigitlikten eser kalmadi..
Dün aksam tv'yi actim. Anahaberlere bakiyorum. 8 sehit haberi ile bir kere daha yikildim. Önceki 5 sehidimizin cenazelerini gözyaslari ile izlerken, kücük kizim yanima geldi. Sehit yakinlari agliyorlar, figan ediyorlardi. Kizim da aglamaya basladi...
Hem agliyordu hem de buruk bir sesle, Baba neden? Neden oluyor bu savaslar? Diye soruyordu...
Kizim henüz 13 yasinda, Bu güne kadar O'nu hep haberlerden, kandan, kinden uzak tutmaya calismis barisi, sevgiyi, kardesligi ögretmeye gayret göstermistim...
