Herkesin bir yarası var. Kiminin gizli, açık kiminin çok derinlerde. Hayat yada insanlar kanırtıyor kimi vakitler o yaraları. Kanatıyorlar acımasızca. Tuz basıyorlar en yakın bildiklerin yaralarına. Bilmeden, usulca canını yakıyorlar. Yakacaklar…
Zamanın kabuklarına bürünmüş yaraların var. Maziden kalan. Gizli. Acısı artık duyulmayan. Kurumuş bir yara. Kan sızmıyor artık. İzi kalmış ama bir yerlerde. Hiç silinmeyecek o. Seninle birlikte hep var olacak.
Günün birinde bir olay, bir koku belki bir insan o kabuklara bürünmüş yaranı yeniden kanattığında acıyı yeniden yaşayacaksın.Tazeleyeceksin yaşanmışlıkları. Sisli bir geçmişi.
Bir şey konuştuğumuzda genelde konuşmamızı destekleyici bazı hareketlerde bulunuruz. Ülkeden ülkeye değişebilen bu vucüt dili çoğu zaman başımıza sorun açabilir. Fakat tüm toplumlar için ortak olabilen bazı hareketler de vardır. Mesela birisini uyardığımızda, ona doğru işaret parmağınızı uzatırsınız. İşte bu işaretlerin nedenini araştıran iki ABD’li araştırmacı, Jana M. Iverson ile Susan Goldin-Meadow Bu konuda ilginç bir saptamada bulunmuşlardır. Doğuştan kör olan ve dolayısıyla hiç el işareti görmemiş olan kimseler de konuşurken ellerini kullanarak konuşmalarına yardımcı oluyorlar. Üstelik de, görebilen insanlarla aynı hareketleri yapabiliyorlar. Ayrıca diğer görmeyenlerle konuşurken de ellerini kullanıyorlar. Sonuç olarak el hareketleri, sözcüklerin bellekte depolanmasına ve hatırlanmasına yardımcı olduğu keşfedildi.
