İnsan doğadaki değişimleri ve yok oluşları görür. İnsan aynı zamanda değişmeyen, yok olmayan şeyleri arar. İşte, insan sanat ile, sanat eserleri yaratarak değişmeler dünyasında değişmeyeni, ölümlülüğün dünyasında ölümsüzlüğe ulaşır. O halde, insan sanat eseri yaratırken, ölümsüz bir dünya yaratmak ister.
İnsan, duyguları, düşünceleri ve hayal gücü ile manevi bir varlıktır. Buna karşılık, nesneler dünyası maneviyattan uzaktır, bir madde dünyasıdır. Yaratma, sanatçının algıladığı maddi varlığa duygu, düşünce ve hayal gücü katması olayıdır. Maddi varlığı böyle manevileştirmek, maddeye biçim vermek demektir. Biçim ve tinsellik kazanmış bir maddi varlık artık maddi varlık olmaktan çıkar, bir sanat eseri olur.
Kelebekleri seviyorum,
Böcekleri sevmiyorum.
Bebekleri seviyorum,
Yaşlılardan nefret ediyorum.
Zenginleri seviyorum,
Fakirlerden nefret ediyorum.
Çiçekleri seviyorum,
Böcekleri sevmiyorum.
Yalan,
yalan sevginin bir duygu olduğu.
Madde ne kadar çekiciyse o kadar sevilir.
Ne kadar güzelsen o kadar sevilirsin.
Ne kadar varlıklıysan o kadar sevilirsin.
Eksiksen, kusurluysan,
Zayıfsan güçsüzsen,
Paran yoksa sevilmezsin.
Kaybettiğinde elindekileri,
sevenlerin de birer birer gitmeye başlar.
Kommix biraderimiz "tayt üstüne etek" garabetinden duyduğu huzursuzluğu belirtmişken, benim de popüler kültürün gündelik hayata olan yansımalarından bahsetmemem olmazdı!
gözlemim biraz daha "siyasi"... hatta "dini"...
bu garabetin temelinde de, öze vakıf olamayışın, şekilciliğin,
ezberlenmiş davranış kalıplarının yansımasını buluyoruz.
batıni manalara ulaşmaktan uzak oluş... ezbercilik... kalıpçılık... sorgulamama... atalet...
sıkmabaş hanımlardan bahsediyorum... ama bu sıkmabaş hanımların yüzdesel ağırlığı oldukça "modern" bir giyim kuşam tarzıyla salınmakta...
izafi bir modernlik bu elbette. daha doğrusu iki arada bir derede olma durumu... bu durum bana çok hüzün verir.
mini etek giyip de eline aldığı öte beriyle, oturduğu zaman sağını solunu kapatma uğraşıyla helak olanların hüznüne benzer...
