Arinzabad, ... kasabasının ....sokağının ... isimli mustakil evinde otumakta olan 40 yaşlarında bir adamdır. ...kasabasının hiç bir sakini Arinzabad hakkında bir şey bilmez. Arinzabad her gün sabah 8.08 de evine on dakika mesafedeki börekçiye gider, bir paket börek yaptırır ve sonra evine döner. Arinzabad her gün aynı kıyafetleri giyer. Yaşadığı ...kasabasında her gün aynı şeylerle görülmek; insana deli denmesi için yeterli 72 nedenden 16. sıdır.Arinzabad gri bir fötr şapka,gri kruvaze yakalı bir pardesü,siyah gabardin bir kumaş pantolon ve italyan iskarpinleriyle -sanki çok önemli bir işte çalışan zengin bir adam gürünümündedir. ...kasabasındakilerin dikkatini çeken şeylerden biride Arinzabad'ın evinin ışıklarının sabaha kadar açık olmasıdır.Aradan geçen onca yıl Arinzabadın yaşamı bu şekilde süre gider. Bir gün Arinzabad aynı börekçisine giderken, karşıdan geçen bisikletli bir çocuğun yere düştüğünü görür. Çok hızlı bir şekilde olmasada adımlarını hızlandırarak çocuğun yanına gider gülümseyerek. 2 metre boyundaki Arinzabad yere çömelerek ağlamakta olan çocuğun kulağına bir şeyler söyler ve çocuk gülümsemeye başlar sümüklü burnu ve yaşlı gözleriyle. Arinzabad ayağa kalkar ve köşeye dönüp börekçisine gitmek üzere yola koyulur. Bu an bütün kasabalının Arinzabad'ın biriyle konuştuğunu gördükleri tek andır. Ve köşeyi dönerken Arinzabad birden yere yığılır. İnsanlar koşarlar bakmaya; Arinzabad ölü bir şekilde pardusesi açılmış içinde yırtık bir gömlek, çıkan iskarpinlerinden gözüken yamalı çoraplarıyla herkesin hayretleri içinde, yüzünde gülümseme ile uzanmaktadır kaldırımda...
80'lerde doğan her çocuk, 90'ların başlarında bir nevi efsane bir rekabete (genelde psikolojik) tanıklık etmişlerdir, yahut bizzat aktörleri olmuşlardır : bemeks vs. kontra..
bir bmx sahibi olarak oldukça objektif yazmaya çalışacağım.
bisikletimi çok seviyordum, süper bir bisikletti, allah bisikleti olmayanları sevmez.
cıvımayalım ya. neyse.
efendim, önce gelin bmx lere bir göz atalım. bunlar dolma (ve renkli) tekerlekleri, sağlam gidon ve gövde yapıları, rahat ve güvenli bir sürüş sağlamaları (breh breh..) ve herşeyden önemlisi söylemesi inanılmaz tatmin edici (oh yeah!) isimleri ile dönemin bir nevi karizma timsali bisikletleriydi. "bisikletin var mı?" sorusuna verilen evet cevabının ardından "ne marka?" sorusunun beklenip, ve o beklenen soru gelince de kafayı şöyle bir kaldırıp, "ölürse ölsün" diyen ivan drago misali "bemeks!" demenin verdiği hazzı çok az şey verirdi netekim.. (abarttım mı ne..)
