Geçen gün Beyoğlu'nda gezerken minik, sevimli bir dükkan gözüme çarptı. Hemen giriverdim.
İçeri girer girmez renklerin cıvıltısı karşıladı sanki beni ve sağ köşede duran, dev bir çam ağacını andıran süslü nesne dikkatimi çekti.
Adı 'Nahıl'mış.
Eskiden kullanımı oldukça popülermiş fakat bugün de Anadolu'nun bazı bölgelerinde hala kullanılmakta imiş. Bakıyorum, üzerinde renk renk, desen desen el işi eşyalar asılı. Dükkandaki çalışanlar bu nahılı; paylaşımı, güzelliği, bereketi ve mutluluğu temsil etsin diye dükkana yerleştirmişler. Dükkanda çalışanlar Kadın Emeği Değerlendirme Vakfı (KEDV) İktisadi İşletmesi'nden güleryüzlü gönüllüler. Dükkanın amacını sorduğumda, bana, Türkiye'nin kalkınmaya öncelik verilen bölgelerindeki ev hanımlarının ve genç kızların el işi göz nuru yaptıkları her türlü eşyayı satarak gelirlerini bahsedilen bölgelerdeki hanımlara ulaştırmak olduğunu kısaca özetliyorlar.
Hergün kapıda dikilip Allah rızası için, çocuklarının başı için vs. diyerek, artık yüreklerimize giden tüm damarların tıkanmasına neden olan vicdan istismarcılarından o kadar illallah etmiştim ki, gözlerinden mağdur olan, ensesinde topladığı, genç yaşında başı bembeyaz olmuş saçlarına ve diğer ayrıntılarına, ancak konuşmaya başladıktan sonra dikkat edebildim."Çorap satıyorum." dedi, elinde ve omuzunda taşıdığı kocaman çantalarını yere indirerek."erkek ve bayan çoraplarım var, almak ister misiniz?" diye sordu kibarca.Ne kadar diye sordum"Çifti üç milyon." dedi.Oturup biraz soluklanmasını söyledim ve hem kendime hem eşime bir kaç çift çorap seçtim, parasını verdim.Müşterilerimden bir tanesi, dedi; "Helal olsun, senin durumunda olan birçok kimse dilenirken, şu kör halinle sen de rahatlıkla dilenerek belki de fazlasını kazanabilecekken, kolayı değil zoru seçmiş, ekmeğini kazanıyorsun." Kadın, hafif alınmış ama son derece net, gururlu ve kendinden emin bir ses tonuyla; "Zaten dilenmemek için, çalışmayı tercih ettim."dedi.Yaşlı annesiyle birlikte yaşadığını ve evin geçimini bu şekilde rahatlıkla sağlayabildiğini anlattı.Teşekkür ederek, yeterince dinlendiğini söyledi ve o kocaman içleri çorap dolu ağır çantalarından birini, yardım teklifimizi zarifçe geri çevirerek, omuzuna, diğerini de eline aldıktan sonra; ağır ağır gözden kayboldu.O kadın öylesine güçlüydüki, hayatından çok daha fazlasını taşıyordu o çantalarda.
uzun zamandır bu kahpe ama kahpe olduğu kadar da gururlu şehrin içinde ruhumda yaşayan yüzlerce kadınla mücadele edrek dolaşıyorum ..
insanların sırf elim yüzüm düzgün ya da geçerli bi mesleğim var falan diye bana paye yüklemelerinden ,beyin arıyorum diyen beyinsizlerden ve aşk diye inleyen ahmaklardan örülü o sokaklarda dolaşırken boş bi dükkan buldum ...veeee elimdeki okla hala ruh sahibi olanları avlamaya ve dükkanıma almaya başladım...Şimdi artık adı dükkan olan bi yerim var...İçinde de ruhlarını kiralayan gerçek insanlar...
Beklerim...
anlayanlar anlatacak bi şeyleri olanları
Tutunanlar da tutunamayanları da....
Kuma ve Tescilli Bir Namuslu yazısını yazmaya beni teşvik eden olayın ardından,bir daha bu tür şeylerle karşılaşmayacağımı düşünürken işte tiraji komik bir vaka daha...
Aldığım sürücülük derslerinin birinde ben arabayı kullanırken arkada bir öğrenci daha oturmaktaydı.Bütün dikkatimi direksiyonuma,debriyajıma,vitesime vermişken kız konuşmaya başladı.
-Ne dırdırcı kadınlar var ya sorma...
-Evet evet,hakikaten ben de cok karşılaşıyorum.Kocalarını nasıl da eziyorlar.
-Abi ben nişanlıma çok iyi davranıyorum valla...Hep yanında desteğim.Ailem beni ona versin diye iki tane dükkan açtı.Yoksa vermezlerdi.Bir tane kızlarıyım ben onların.O dükkanlarI açtı ki ben ona varayım,ailemde sorun çıkarmasın.
-!!
-İki dükkan birden açınca işleri yoğunlaştı tabi.Ben de hiç dırdır etmedim.Hep destek oldum ona.Aramayınca niye aramadın demedim.O benim için iki dükkan açmış hiç dırdır vırvır eder miyim??hıh!
-Haklısın.Adam zaten bütün gün yoruluyor bir de kadın adamın beynini şişirince kötü olur tabi.Destek olmak lazım senin gibi.Herkese senin gibi bir eş nasip etsin Allah.
-Amin.
