Ölü şairin dediği gibi ; ‘yıllar geçse de demincek…’
Az önce, biraz evvel, üç dakika, taş çatlasın on dakika… gibi demincek ile saplanıp kalmıştı yolculuklara kadın.
Demincek misali canı yanıyordu. Demincek misali gülüyordu. Demincek misali bakıyordu…
Demleniyordu yaşam, yaşamlanıyordu dem.
Anlamaya başlıyordu nihayet. Düşmek ve uçmak aynıydı. Boşlukta olmaktı, yer çekimine uzun ya da kısa süre meydan okumaktı.
Meydanın ortasında, ölü şairi son kez okudu kadın. ‘–se- si yok artık,yıllar geçti.affet beni..yalvarırım affet.’ dedi bağırarak.