Denge dediğimiz şey çok önemlidir. Herşeyin bi dengesi olması gerekir. Kendinden dengeli olan şeyler de diğer dengeli şeylerle kendi aralarında dengeli olmalıdır. Yeter ki aralarına bi dengesiz şey girmesin. Bi şeyin dengesi kaçtı mı ipin ucunu yakalayamazsınız.
Dengesi bozulan bişeyi tekrar dengesine oturtmak deveye hendek atlatmaktan daha zordur.
Arkadaşlıklar, dostluklar, evlilikler, şirketler, hükümetler hep bi denge üzerinde bina edilmişlerdir.
Bunların da dengesi şaşmaya görsün, olacakları bilmek bile istemezsiniz.
Geç kalkılan bir Pazar sabahı... uzun saatler gazete okumalar, karbonhidrat ve çay içerikli bir kahvaltı...
Babam musluk, alçı işleri var diye hemen geldi. Lakin pek sohbet edemedik. Sudan konu bile pek olmadı. Eve geri döndü hemen. İçimde bir yalnızlığı ve sessizliği gömdü gitti...
Söylenebilecek tonla laf var. Sebepleri sonuçları üzerine... Mücadele etmeye dermanım yok, sempatik görünmeye, ‘sizdenim’ demeye...
Hayattayım hala... Belki, onlarla yaşamadığım için uzak bana, içerliyor.. Belki pek aramadığım için ve belki de hepsi benim paranoyam sadece canı sıkkın olduğundan...
Hic unutmam bir sitede biri sahsima küfür etmisti
Verdigim cevap suydu; „söz namusludur, namussuz olan kullanandir.“..:-)
zihniyet´e mendil sallar gibi..:)
Bazi seyleri anlamak ve kavramak icin alim olmak gerekmiyor.
Ego, kibir, yorumlamadaki yönledirme ve algilamadaki bireysel olgu tercihi de isin
denge unsurudur. Gösteri icin sahne aramak mi, yoksa kendinde olani paylasmak mi? Ben
ikincisini tercih ediyorum. Tüm zidliklarin varligini bilerek, her defasinda dolabin bas döndürücü
yan etkilerini yeniden tecrübe ederek, tekrardan binmeyi göze alisimizin asil nedeni birlige, bir
olmaya olan özlemimizden geliyor.
***HİÇ***
Saat sabahın 4’ü ''hiçlik''teyim demek isterdim ama değilim işte, sadece zihnimin esaretinde benliğim. Ne yazdığımın farkındayım nede yazacaklarımın. Huysuz geceye gömülmüş bendenim; günün tekrar çıkışını bekler nöbette gözlerim . Hayatın tekrarının gölgeleri vurdu yüreğime… ey sevdam ey yaşam ey var olan değerler, esaretim artık yeter yeter... istemiyorum değerlerimin esiri, sadece olmak istiyorum …sadece olmak ; üstelik anlamını bilmeden ve tam olarak ne olduğunu da ama sadece olmak ; erdemli mi yoksa umarsız mı bilinmez olmak, yada ne der, ne verir insana var mıdır değerleri özleşmişlikleri çabalar mı denge için yada kendi dengede midir ki? Söz de değil özde midir? Asıl geçişken midir, yoksa hayat pratiğinin gölgeleri midir olmak ...hangi yeti tamamlar eksik kalan duruşları. Ruhun bileğimidir bükülen yoksa kendisimi … olmamışlıkta olan var mıdır? sayılır mı hesapsızlık ta ... kaç boş vermişlik kabul görür dersiniz hayatta doğru sayılan … kim bilir ? yada bilmek mi gerekir …Boş verip geçmişi, dolu alabilir miyiz geleceği?... İşte işin sırrı yapabilene; boş ver yaşanmışlıkları ve dolu al daha henüz yaşanacakları…nede olsa bilinmezlere gebeyiz, düşlerimiz duamız olmuş nasıl olsa ümit kapısında …Bazen bir eksik bazen bir fazla değilmiyiz zaten kendimize ? E o zaman bu hesaplaşma niye niye bağrımız yakar kendini biz istemiyoruz üstelik diye yırtınırken …çitilemeden depreşmeden durur mu zihnin dualitenin ortasında? Kendi kausun da kargaşa yaratırken bu çığırtkanlık niye; niye esiriyiz değerlerin onlara değer biçen bilinç kimin ? Sen sen misin yeter mi ki irdelemeye sanki benliğin . Nedir ‘’olmak’’ dediğin??? Meltemce:)
Dengesiz besleniyorum.
Bir gün üzerime fazlasıyla düşülüyorken bir gün bir de bakıyorum beni seven adam kendini kaptırmış işe, güce, sorunlara ve bensiz hayata..
Bir gün bana 'çocuğumuz olsa..' diye başlayan bir cümle kurarken, bir gün yuva kurup evlenmek lafı açıldığında 'sen o yuvayı rüyanda görürsün' diyor.
Beni dengesiz besliyor.
Beni kendine aşık edip, duygusallaştırıp, gözümün ondan başka kimseyi görmemesini sağlarken bir yandan da aklını başına al kızım,mantıklı ol,adamın seninle evleneceği yok dedirtiyor.
Hepsi mi böyle, bendeki mi böyle bilemedim.
Babam anneme böyle çektirdi mi kestiremedim. Babam her zaman dengeli beslenmem gerektiğinden bahsederdi. Acaba bahsettiği bumuydu, çözemedim :)
Günlük hayatımızda birçok farklı düzlemde ilişki içindeyiz ve birçok ayrı rolü oynuyoruz. Hepimiz birilerinin eşi, birilerinin sevgilisi, dayısı, amcası, halası, yengesi, arkadaşı, kankası, komşusu, ortağı hatta düşmanıyız. Tüm bu roller en temelde bir çeşit alma-verme dengesi -ya da dengesizliği -üzerine kurulu ve bu denge uzun süreli olarak bozulduğunda ortaya önemli çatışmalar, sürtüşmeler, didişmeler, darılmalar, incinmeler, küslükler, çıkıyor. (Ya da benim durumumdaki gibi hayatı sorgulamalar)
Bugün yaşadığım bir deneyim sonucunda bu tür bir sorgulama içindeyken, gözümün önünde şöyle bir vizyon belirdi ve bunu sizinle paylaşmak istedim.
