Adına türkü yakılıp,
Defalarca okunmuş.
Bir rüzgarlık ömrün
Yaprak dökünce
Unutulmuş...
hayat film gibi! değil. resimlerde çizildiği gibi hiç olmaz, şarkılarda seslenildiği, sazda tınladığı, sözde yazıldığı gibi de değil. hayat gibi değil.
sanat bir hayat biçimidir de hadi. olabilir. hayat bir sanat, gülerim. olmadı mı? Allah derim.varsa yoksa saygıyla eğilirim.değerli hayata hayatlara kana kana içerim. değmez mi değmez olana.değer.ne ise…
hayatı öteler sanat.bu başkadır. bir farkındalık, yaratma çabası, estetik, ilerleme.ne bilim insanı ne ilim alimi.öğrenme çabasında daha dünkü çocuk.çaba şimdide.bu ötelemek (b)aşka.güzele taşır.farkında olmak var.olunmazsa farkında ah eder miyim. Hayır.otururum kendi vayıma. çare ararım kendim senedimde. ne de çare sizlik.
davulcunun teki;
“ya dondur
ya yak
bırak yalakalar ısıtsın dünyayı”
der.deyişi sanat ahlakından. sığınak yaratma çabasıdır, güzel insana ve savaş sevginin yanındadır.yaşamaya da ancak sevgi ile katlanılır.kimse kolay olduğunu demedi, söylemedi.
sanat Antep fıstıklarının kabuğu üzerine “pkk”, “Kürdistan”, “?”, “yurt” yazıp kırmızıyla 95’de Londra sokaklarında eyleme geçti. kırmızı ojeye daldırılmış ince fırçalarla boyanmamış fıstıklar uzatıp boyası kurumuş fıstıkları ikram etti.(Moderayson bu az yukarıdaki bölüm sakıncalı ise çıkar allasen,izin verdim gitti).
derdi kanser olmadan yaşamak değil, olan olmuş, kansere rağmen y a ş a m a k t ı r.(hecele dilediğince bir bildiğince).
olanı görememek, görmezden gelmek feci körlük.ışığın yansıması sadece gözde mi?
hayat bensiz devam eder… mi? kerpiç taş çorbası olmaz mı?
“çeşmelerden bardağın
doldurmadan kor isen
bin yıl dahi beklesen
kendi dolası değil”
eski yeni mi? dolmaz dolar mı? olmaz olar mı? dökülmedim basmayın, serpildim toplayın…
bodoslama mim nehrine girmeyi bilirim bilmem
aynı nehir demem teknolojide nasıl yüzem
anlattı öğretti bana deja dönemeç derim viraja
tıkla bu bir yarayışlı linki güzel bir proje fikri
güzel nice güzeller de gelir beni üzer
vardır yok mudur vazgeçmiş vazgeçememiş
ır besteler besteciler şahıslar yöneten,filmler
hani tanıdıklar duyanlar mı duymayanlar
ben dersiniz sen istersiniz
kardeş desem
anamı ne belledin
dost desem
sermayesi kendinden
yoldaş desem
ölü toprağı sanırsen
ne desem
ben dersiniz
sen nasıl isterseniz
niye deme çünkü ele
ben işbu hal
hakka helal
bir de iste işte olsun helak
ya uymazsa …k
tekrar bil hikmet ise
kandım kanadım
salya sümük
kaka boku buladım
üstüne kustum yaladım
aaa………….zzz
ağzım süt kokuyo
daha
bah(a)
n
e
bakele
bir de bu:
Karşı çıkılamayacak bir cümle vardır ki, o da, bir kez olsun bir sözcük yazmamış veya söylememiş olan birinin de şair olabileceğidir. Bunun için önkoşul, az veya çok poetik davranmaya duyulan istektir. Mantığa uymayan jest bile mükemmel güzellikte bir eyleme, yani şiire yükselebilir. Güzellik burada çok geniş bir hareket alanına sahip bir kavram olarak ele alınmaktadır.
tamamı şurada
içtenim yollu bilme
esas gönüllüyüm dinle din-leme
bre dedim bir başağrısı, düşüncelere garkolunmuş, dedim bu ne yüce yaratan, ben miyim?ilahi… yücelere tükürüp göklere ve hemen koşup dağların en yüksek tepesine çıkasım var.ilk damlayı baştan yakalayacam.gecenin karanlık dul gelinini kapatsam,düşmesin tek bir damla ter, tükrük,karanlık kuytusunda saklanır, ayıp kayıp bir yük, sabaha kör ışık, hangi hesabı paklanır.
bırakırım aksın damlaya damlaya göl olur mu?
uslup stil tarz. şimdide. madly bir medley eyledi gönlüm. Tuuu!
Ahh ilanlar reklamlar. Hangi telefon ööle atıp yere düşmeden kız erkek koşup tutmalar.halla kuvvet.
Saygılar
(samimiyetim kusursa af ola,denge sizliğime verin)
Demin köpeğim dizimin üstüne başını koydu. Uzun uzun okşadım, yüzü gülüyordu, huzurlu ve mutluydu. Eksik etmiştim ilgimi bir süredir. Sevildiğini hissetmek ne güzel…
Yaşlı annem söylediklerimi anlamadığında 3. tekrarda kaşlarımı çatıp, bağırarak cevap vermeyi kestim. Vücudunun eskidiğini hissettirmemeye çalıştım. İnsanları inciltmemek ne güzel…
Dün sabah benden hoşlanan, kaçamak gözlerle bana bakan, okul yolundaki 15’ lik kıza günaydın dedim. Başkalarının güne iyi başlamasını sağlamak ta güzel…
Evinde oturmaktan sıkılan ama 10 metre yürüyünce nefes nefese kalan komşumuzu üst mahalledeki arkadaşına arabayla götürdüm, diğer komşumun odunlarını kırdım. Kaktüslerimin,açelyalarımın toprağına at gübresi karıştırdım, üşümesinler diye.
"...birbirine teğet geçen hayatların hikayesi.." dedi ses.. sesin ardındaki mekanik titreşim.. siyah cep telefonunun yan yüzündeki ufak deliğe ince bir jak vasıtası ile bağlanmış kablonun ucundaki küçük hoperlörün membranının titreşimidir bu mekanik sesin kaynağı.. bu titreşimin ulaştığı algı merkezlerinden iletilen sinyaller bir çok sinaps aktivitesi ile sayısız veri sentezine sebep oldu bir kaç milisaniye önce yumuşak, kıvrımlı, tavası leziz olan beynimde.. mekanik titreşim sonucu oluşan kimyasal işlemler nihayetinde bir çok anı, hatıra, resim, ses, duygu kaydı harekete geçti.. ve bilinç denen, tanımlanamayan, garip, ne idüğü belirsiz (idük nedir ki?) varlıktan açığa çıktı.. sonra benzer bir mekanizma ile hızla unutuldu tekrar.. unutuldu.. unutuldu.. unu.. unutmak da bilincin üzerine yamanmış bir yafta.. aslında herşey kimyasal değil mi üstadım..? milimiliminicikmikrogramlarla ifade edilen dozlarda binde birlik bir sapma nelere kadir.. herşeyin sorumlusu bu saçma sapan kimyasallar üreten bezler değil mi..? o zaman, her şey böylesi kimyasal, herşey böylesi mekanikse nedir bilinç..? nerde bu işin sorumlusu ey kadim dost..? yok ki cevabı.. ruh da derler adına, can da.. ama kimyayı, mekaniği çözen insanevladı bunun pozitif bir açıklamasını yapamamış.. zahiri ilimlerin ilerlemesi elbet mühim.. ancak bu ilerleme dahi, varlığımızın "öz"ünü açıklamaya yaklaşmıyor bile.. narın kabuğunu yiyip, dolgun, kırmızı, baştan çıkarıcı sulu danesini es geçiyor.. ya ruh..? hep varsayımlar ile konuşuluyor bu hususta.. insanın mayasındaki bir yerlere bağlanma, kendinden güçlü bir varlığa sığınma isteği de hor görülüyor bu zahiri ilim ehli tarafından.. zaafiyet olarak isimleniyor çoğu zaman..
Yapacak birşeyim olmadığına karar verdim. Hava yağmurlu ve sabah, güneşli havaya aldanıp son anda almaktan vaz geçilen şemsiye geldi aklıma. Şemsiyeyi alsaydım hava açardı belki. Son sınavdan çıkmış, rahat rahat kara kara düşüneceğim bir bank aradım. Yağmur umrumda değildi. İnsanlar bana deli mi diye bakabilirdi ya da ilgi çekmeye çalışıyor deyip, umarsızca yanımdan geçebilirdi. Merak ediyorum, eğer bir amip olsaydım yine aynı ruh haline sahip olur muydum? Köşeye sinip diğer amipleri incelemeye başlar mıydım?
Değişik yaşam formları, değişik insan yaşamları, değişen insan yaşamları, değişen insanlar ve değişen ben. Lineer bağımsız ben. Normal şartlar altındaki (NŞA) baskılar. Matematik' i seviyorum, bu yüzden. Tek sevdiğim ve uğraşınca emeğime, gösterdiğim ilgiye cevap veren Matematik kaldı. İçindeki bilinmeyenler yüzünden, korkutucu gelen birkaç diferansiyel problemi. Ameliyat masasında kurtarılmayı bekleyen bir kız gibi. Neşter gibi sıkı tuttuğunuz kalem. Kızın göğüsleri düzensiz inip kalkmaya başlıyor ve gittikçe daha yavaş nefes alıyor sanki. Hemen müdaheleye başlamalısınız. Problemde birkaç kapalı fonksiyon var ama. Sırayla açıyorsunuz kalemle. Kızın asık ve yorgun yüzüne renk gelir, çözdükçe soruyu. Kızın asık yüzüne baktığınızda; korkutucu gelen soru, birkaç operasyon sayesinde sıcakkanlı, neşeli bir hatuna dönüyor. İşte problemleri böyle çözüyorum ben. Kızlar yanağıma 25 puanlık öpücüğü kondurup gidiyorlar tabi.
