hafif.org

Aynaya baktım, yüzüm bok gibiydi…

Dışarıda uğuldayan rüzgâr, penceremin önünde, sonbahar yüzünden yaprakları dökülmüş çıplak ve savunmasız duran ağacın sert dallarının cama sürtmesine sebep oluyordu. Rüzgâr onları yalayıp geçiyor ve onlarda hem cama hem de evin dış cephe duvarına sürtünerek ürkütücü sesler çıkartıyorlardı. Kirasını yeni denkleştirip verdiğim evimde o çok sevdiğim yalnızlığımla başbaşaydım. Pencerenin önüne doğru yaklaştım ve karanlık sokağı, çamur rengi zayıf ışığıyla aydınlatan sokak lambasına doğru baktım. Tam ışığın olduğu yerde kelebek büyüklüğünde böceklerin aptal gibi uçuşmalarını izledim. Köpeğin biri boğazına bıçak saplanmış gibi havlıyor, arada bir uluma sesleri çıkartıyordu. Her zamanki kirli beyaz köpek olmalıydı bu. Her gece karanlık basar basmaz havlamaya başlar ve ben uyuyana kadar susmazdı. Yarı bodrum ve o köpeğin serenat yaptığı bölgeye en yakın olan ev benimkiydi. Pencereyi açtım ve döndüm. Cep telefonunun ciyaklamasını duyarak salona, şarj aletinin yanına doğru koştum, acaba kaç kere çalmıştı? Ne zamandır şarj ediliyordu telefon. Üç gündür arayan soran yoktu ve sabahtan beri şarjda unutmuştum telefonu.
Telefonu kaptım ve kim olduğuna bakmadan açtım. Üç gün önce beni terk eden, sevgilim (yada eski sevgilim) arıyordu. “Neredeydin üç gündür piç!” dedi. Sakin bir ses tonuyla “evdeydim” dedim. “İşe gitmiyor musun?”
“Seni hala ilgilendiriyor mu?”
“İşe gittin mi, gitmedin mi?
“Gitmedim”
“Neden gitmedin işe?”
“Bu gün mü?”
“Deniz, üç gündür neden işe gitmiyorsun?”
“Seni hala ilgilendiriyor mu?”
“Bu neden üç gündür işe gitmediğine bağlı”
“Beni neden terk ettin?”
“Önce ben sordum Deniz, kontör bitiyor.”
“Ben seni arayım o zaman”
“Hayır çabuk söyle kovuldun mu?”
“Hayır istifa ettim”
“Lanet olsun Deniz, başka hiçbir şey demiyorum.”
“Ayrıldık mı?”
“Def ol!”
Telefonu yüzüme kapadı ve köpeğin havlama sesi bir daha duyuldu. Buzdolabını açıp son kalan şişe birayı çektim. Çakmağın tersiyle kapağı fırlattım ve tüm gücümle şişeyi kafama diktim. Büyük bir iş yapıyormuş gibi havaya girdim ve arkasından bir temiz geğirdim. Telefon çaldı ve kimin aradığına bakmadan kapatma tuşuna basılı tuttum. Tuttum, tuttum yine de kapanmıyordu. En sonunda dayanamadım ve baktım ekranda kimin adının yazdığına. Yeşil ekranda siyah “annem-can” yazıyordu. Annemdi bu! Tam o sırada “çat” diye kapandı telefon. Koydum köşeye telefonu ve bir kere daha diktim birayı kafama. Pencerenin açık kalmış olduğunu ve oradan içeri sızan casus buzlu havanın belime vurduğunu hissettim. Pencereye koşarken o iğrenç havlama sesinin kulağımın zarına zarına tekmelemesiyle irkildim. Köpek gelmiş ve dibimde anırıyordu. O iğrenç salyalı dişleriyle tam karşımdaydı ve gereksiz nefreti gözlerinde şimşek gibi çakıyordu. Islak pembe dili titriyor nefesi soğuk havada buhar olup fışkırıyordu. Bana gelmişti, beni bulmuştu sanki hayatının amacı yerine getirilmiş gibi…
Şişeyi fırlattım kafasına ve bağırdım:
“Kapa çeneni kancık”
Miyavlayan ayı korkarak kaçtı. Tekrar baktım aynaya, yüzüm hala bok gibiydi…

- O kahrolası ailenin, dizginleyemeyip başıboş bıraktığı çocukları yüzünden, birgün başımızın belaya gireceğini biliyordum zaten! Madem ilgilenmeyecektiniz, neden birinci çocuktan sonra bir diğerini dünyaya getirdiniz? Başımı belaya sokacaklarından adım gibi emindim. Bahçeme sızdıklarını ve kuyuya giden kapağın üzerindeki çiçeklerin etrafında oynamaya başladıklarını gördüğüm an, kalbim nasıl da bu veletler yüzünden hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Birşeyler yakındı. Olacaktı. Hissediyordum. Neyse ki; polis erken davranamadan ben şu an içinde bulunduğumuz sığınağı bizi kimseler bulamasın diye aylar öncesinden hazır etmiştim. Böylelikle, senin bütün ilgin benim üzerime olacaktı sevgilim! Ama neden, bana boş gözlerle bakıyorsun? Senin için yaptıklarımı az mı görüyorsun? Hmm? Hayatımı senin için ne büyük tehlikelere attığımı bile bilmiyorsun üstelik...

işte evim

Her haziran kira sözleşmesi yenileme zamanı geldiğinde bir huzursuzluktur gider. Adam nasıl bahane bulacağını, neye kulp takacağını şaşırır, karşısında el pençe divan durulmadığı, boyun bükülüp ağlanılmadığı için de küplere biner, bunun sonucunda da diğer kiracılarına yaptığı zammın iki katını yapar, üstüne yalan söyler ve söyletir, yapılabilecek her türlü pisliği yaparak bizden para koparmayı becerir. Bu haziranda %15 yapmaya karar verdiği zammı hayrete şayan bir hesap kitaptan sonra çıkan rakamın küsüratlarını beğenmeyip yuvarlamış ve %20'ye çıkarmış olan bu yüzsüz adam, yuvarladığı rakamın yarısı eden temzilik ücreti için kapıya üç kere gelip anneme de tepeden konuşunca tepemin tası attı.
"Hele vaktim yok, başım ağrıyor zaten bi de bu huysuz ihtiyarlamı uğraşam" zihniyetini bırakıp bayramlık ağzımı açtım ve nihayetinde evden atıldım.
Kiralık ev aramaları başladı. İnternet, emlakçı, sokak sokak dolaşma, gazete ve hatta televizyon, eldeki her türlü imkan değerlendirildi amma ne evler bizim oturduğumuz evlerden matah, ne ev sahipleri bizim huysuz ihtiyardan huylu.