Sağ yanağı boyunca ilerlemiş ve ince bir iz yapmış olan gözyaşı, şimdi alt dudağının dibinde birikmiş ve damlamak üzereydi. Dudakları her zamankinden daha kırmızı ve parlaktı. Yüzünün buruşmasıyla bir olmuştu içimin sızlaması. Ona yalvarır gibi baktım ağlamaması için. Elinde değildi, bıraktı kendini…
Ağlarken sadece gözyaşı döküp hıçkırmıyor, aynı zamanda yüzünde derin ve buruk bir ifade oluşturuyordu. Evrensel bir acı ifadesi… Bu derinliğin geldiği yer çok saf olmalıydı. Bir çocuğun ağlaması vardı onda. Ah o çocuklar ve o an için ilgilendiği şeyin elinden alınmasıyla bir olan ağlamaları. Saf, çoğu zaman gereksiz ama iç acıtıcı ve fazla ciddiye alınmış ağlamalar…
Saçını okşamak istedim ama izin vermedi buna. Refleks bir hareketle elimi itti ve kaşlarını çattı. Benim ona her dokunuşum onun yaptığı bir hataymış gibi hissettirdi bana. Boynunun göğsüyle birleştiği yer içimde ona sarılma isteği uyandırıyordu. Sarılamıyordum yinede, aramızda yasaklar ve kurallar oluşmaya başlamıştı çoktan. Onu üzen bendim ve onun için üzülen de bendim. (Çiçekleri seven biri çiçek toplamamalı.) Altında eskimiş ve lekelenmiş pijamasıyla çok samimi görünüyordu. Saçları dağılmış, makyajı akmış ve burnu kızarmıştı. Ayağında biri başka diğeri başka terlikler ve üzerinde ona çok büyük gelen gömlekle yatağın kenarında oturmuş, ellerini başına koymuş ve bir şeyler düşünüyordu. İçten ve gerçekçi, yalın ve hüzünlüydü. Tam benim kadınımdı. Bakışlarındaki anlam, sesinin tonu, teninin yumuşaklığı, göğüsleri ve ruhu…
