Sagada'nın mezarlığı havada. Evet; insanlarını havaya gömüyorlar.
Boşluk dedikleri bu mu?
Hislerimi nerede kaybettim ben,
Kime emanet ettim ruhumun bandajlı duyumsayışlarını.
Hiçbir bakışın ısıtamadığı iklimlerde ateşlerde yürüdü yalın ayak duygularım.
Başa sarıyordu her şeyi, kendini tekrarlayan kuşağın birbirine benzeyerek farklılaşacağını bekleyen insanları. Ait olamadım, yol ayrımlarında “garip” sediler hep. Benim ruhumdu gölgesiz suretler senfonisinde sahnede dans eden ve bendim mızıka sesine tav olan, bülbül sesinde serenata tüm sözcükleri harcayan. Bulutlara dur diyen yoktu, bende hızlı saydım seneleri. Düşündüğüm hep birkaç durak sonrasıydı ve hep onuncu köye gönderdiler beni.
Deniz fenerime yaslandım,ışığımdı ve bir gün herkesi kıyımda buldum.
aslında bu resimlerde hiçbir gariplik yok. sadece böyle görünmelerini sağlayacak özel bir açıdan çekilmişler.
daha fazlası için buradan buyrun...
Öldüm.
Beyaz dünyaya döndüm.
Yoktan var oldum.
Kendimi gördüm.
Kendime döndüm.
Kızdım ona, küstüm kendime, kustum üstüme.
Hiçbir şey yaptığım hataları değiştirmedi.
Geliştirmedi.
Yine kendime kaldım.
Yine kötüyüm dedim.
Keşke gelmeseydim dedim.
Kara dünyaya döndüm.
Toprağımı örttüm.
Böceklerle birlikte ağladık halime.
Kötüydüm.
Tuttuğum yasa 1 saat dayanabildiler.
Söz verdim kendime, yaşamasam da.
Kendimi her 2 dünyaya da sevdireceğime.
Bir gün..
Eğer ruhumu kabul ederlerse..
orjinali için bkz..
istanbul'u gözetliyorum dimağım kapalı
önce hafiften bir rüzgar esiyor
yavaş yavaş açılıyor hatunun etekleri
uzaklarda çok uzaklarda olduğu için göremiyorum ne renk don giymiş..
sucukların hiç durmayan cızırtısı kulaklarımda
karnım mı acıktı ne! gidip bişeyler yiyim mina koim..
istanbul'u gözetliyorum dimağım kapalı
kuşlar geçiyor derken
aha sıçtı kafama yine biri, ulen yakalarsam..
içim çekiliyor gördüğümde dalyan gibi hatunu
ohha bana ayağını gösteriyor anlamlı anlamlı
ufaktan ufaktan tüymeli diyorum
istanbul'u gözetliyorum dimağım kapalı
