Seviyordum. Hani “her insanın karşısına bir kez çıkar” savsatası var ya ona inanmamı sağlayabilecek bir insandı. Memleketine gitmişti bir haftalığına. Özlemiş miydin sorusu ne saçmaydı. İlk saat değil de bekli de ikinci saatten itibarendi özlemim.
İlk hayalimiz birlikte Kanada’ya gitmekti. Aslında yakındı. Seneye kadar her şeyi hazır kılabilecektik. Neyse hayalimiz bir köşede dursun, yarın geliyordu nihayet.
-yarın Ankara’da olacağım,
-nihayet,
- iki şartım var ama kabul edersen beni görebilirsin,
-neymiş onlar,
-ilki; kahvaltıyı birlikte yapacağız ya, bana mantarlı omletinden yapacaksan ve ikinci olarak da geldiğimde bana sımsıkı sarılıp öpücüklere boğacaksan gelirim ona göre,
-olumlu,
-anlaştık,
-bu arada kaçta olursun evde,
-9 gibi,
-tamam, bekliyor olacağım
Saat 08:43Çalar saate fırsat vermeden uyandım. Ne de güzel işliyor şu benim beyin saatim.
Saat 09:08Çayı demledim. Omlet hazır. Eğer soğursa ısıtırız. Ekmeleri de kızarttım.
Saat 09:24Bir bardak çay aldım. Ekmekler ve omlet soğudu. Neyse ısıtırız.
Saat 09:53Telefonunu aradım. Kapalı. Trafiğin yoğun olduğunu düşündüm. Müziği açtım.
Saat 10:22Telefonunu 4. kez aradım. Hala kapalı. Kahvem bitmek üzere.
Saat 10:41Lanet olsun. Kapalı. İlk kez küfürle aynı cümle içinde kullandım ismini. Müziği kapattım.
Saat 10:49Nasıl ulaşabilirim acaba. Ev arkadaşını aradım. Gelmediğini söyledi. Teli kapalı.
Saat 10:53İçmemi istemediği sigaradan yaktım. Omleti çöpe döktüm. “aradığınız aboneye şuanda ulaşılamıyor”
Saat 10:59Arkadaşını tekrar aradım. Cevabı değişmemişti. Çayın altını kapattım.
Saat 11:07İkinci sigarayı yarıda söndürdüm. Elimi yıkadım. Bir ümitle tekrar numarasını tuşladım..
Saat 11:18Çıldıracağımı hissettim. Telaşa kapılmamaları için o ana kadar aramadığım annesini aradım. Çaldı, çaldı. Açmadı.
Saat 11:30 Dışarıya çıktım. Temiz hava almak iyi gelirdi belki.
Saat 11:33Temiz havaya lanet okuyarak bir sigara yaktım. Eve doğru yöneldim. Umarım gelmiştir düşüncesiyle.
Saat 11:47Malak gibi hissediyorum sanırım kendimi. 2 arkadaşına daha ulaşıp mesaj bıraktım.
Saat 11:54Tereddütle annesini tekrar aradım. Sadece uzun uzun çaldı.. Beynim karıncalanıyor.
Saat 12:11Vazgeçtim beklemekten. Kuruyan ekmeklerden bir tanesini kemirerek midemi bastırdım.
Saat 12:30Bir işi çıkmış olmalı düşüncesini kendime yedirerek yatağa girdim. Radyoyu açtım.
Saat 12:47Dalmak üzereydim. Telefon çaldı. Açtım. Kuzeniydi.
