kan rengi gök
ve kapalı
ufuk bile...
sus, sus!
diyor içim.
"içim"...?
yani boşluk
bomboşluk...
boşlukta
bir kervanın gölgesi
katır sesleri
ve hüzün yüklü
develer...
boşlukta
yangın;
göğe yükselmiş
alevler…
boşlukta
göz yaşları
yorgun izler
kayıp "ben"ler…
kendimi tutamasam
"içim"i çıkarsam, atsam
düşlere sığınsam
yansam, yansam
kül olsam
toprağa karışsam
toprağa...
sus, sus!
diyor içim.