.... saat 17:00 olmuştu kafam halen boştu doldurmak için caddeye çıktım aramaya başladım kendimi hayatımı beni var eden her şeyi ama bulamadım. Birkaç arkadaş beraber buluştuk saat 18:30'da birlikte tarlabaşı'na gitmeye karar verdik. Saat 19:30 divan otelinin arkasında bulunan parkta oturup soğuk havanın tüm gereksizliğini içimize hapis etme kaygısı idi bizimki. Doldurduk beynimizi beyinsizlik üzerine tüm yargıları sildik hep beraber. Amcalarım yine korumaya başlamışlar şahzadeyi ama nafile, kendilerini kollamaktan aciz bir durumda bulunanları başkalarını korumaya hangi kudret yeter ve ihsan ederdi.
İstiklal caddesi'nde galatasaray lisesi'nin önünde durdum kalabalık insan yığınının akışısı seyrettim seyrüsefer içinde herkes ve onları yönelten hisleri
İleri geri derken kendimi buldum tekrar boşlukda, boşluğumda sen vardın seni buldum orada. Elinden tuttum çekmek istedim ikimizi de o boşluktan ama hiçbir şey gelemedi elimden.
Seni düşünüyorum tekrar tekrar bakıyorum fotoğraflarına galata kulesi'ne girdim baktım istanbul'a aşıktım bu şehre, gecesi ise daha başka güzeldi. Buram buram fotojenik kokular sunuyordu insanlara... Bizler zaten fotoğraf olmuştuk bile.
Evime geldim üşümeye başladım donuyordum, kendimi ısıtmak için her şeyi yaptım ama olmadı halen üşüyordum. İçime girdin taaa derinlerine ama yine de olmadı, üşüyordum. Kalktım ve saçmalamaya başladım tekrar sensizliğin içinde...
(03:08) beni yok edecektin ama hala ben buradayım.
RAKI: absurd masallardan ödünç alınmış bir öcü gibiydi yüzün.
uzun uzadıya ve uzaya savrulurken teyellenmiş hüznüm aşkla tarandı tarator ömrüm.
ŞARAP: ahşap bir masada maşrapayla içerken
içerledim aşka ve sana ve hayta aylak hayata...
boyuna posuna ve çocukluğumu dağıtan
o kaba postuluna...
kalbimdeki kırık ukde hep aşşaa...
CİN: ecinni bir buluta tutunurken çatlamış damarlarım,
lifleri lif lif lamelif alaturka ihtirasıma sırnaşırdın.
meyvelerin aftos piyosu cin'sel, tin'sel ve feri alınmış
bir can'sel yıpranmışlığındaydı cin ayetlere kazıdığım masum
cinayetlerim...
Bugün Pazar. Çalışacağım diye işlerimi iptal ettim. Telefonumu kapattım. Tatlı aldım ve yedim. Vicdan azabı duydum.
Saat 23 hala nette gezmekten başka hiçbir iş yapmış değilim.
Yalnızım, her zaman olduğu gibi. Bare kitap okusam değil mi? lüzümsuzca netdeki haberleri okumaktayım.
UYkum gelmeden işlerimi bitireceğimi düşünüyorum hala. Bu ülkeden gitmek gerekli deyip, ingilizceni geliştirmen gerekli deyip, bak şu şu kitapları okuman gerekli deyip ; yapmıyorum.
Ankaray'daki insanların kapıdan çıkmayı inmeyi bilmeme hanzoluğuna her şahit oluşumda GİT buradan diyorum. Törpülenip duruyorsun bunca yoz'un arasında.
Bu gece, kulağımda ki “Camdan Kalp” şarkısının hüznüne, mail kutuma gelen Sayın Ahmet Altan’ın yazısından bir alıntının, kalbime verdiği sızı eşlik ediyor.
Gözler, tüm gerçekleri söyleyen ve baktığınızda acı ve mutluluğu görebileceğiniz, duyguların saklanmasının en zor olduğu yerdir. Hele ki bir kadının gözlerinde…
Zihnimin kabul ettiği tek gerçektir, mutlu ve mutsuz kadını gözlerindeki ışığın ele verdiği. Mümkün değildir ki sevgiye doymuş bir kadının gözlerinin içinin parlamaması, şevk ve heyecan dolu olmaması, enerjisi ve kahkahası ile gururla gezinmemesi. Ne acıdır ki, sevgiye hasret bir kadının gözlerinin feri sönmüştür. Bakışları donuk ve hissiz olabilecek kadar tepkisizdir. Tüm heyecan ve isteklerini yitirmiş, ertelemiş ve hatta unutmuştur. Amaçları da, kendi ben’i gibi kaybolmuştur. Sadece ve sadece yaşamın gereklerini yerine getirmek için hareket etmeye başlamıştır. Kırgın ve kırılgandır. Artık yıkılmış umutlarını bile hatırlamamaktadır.
‘Ey hat! Koku vizyonda’ dedim kardeşime. Acil gitmeliyiz!
Acaba kitabın tadını verir mi?
Veremez dedi içimde bir ses. Kitap o kadar güzeldi ki, o lezzet zor dedi. Oysa umarım o lezzeti verir diyerek tuttum sinemanın yolunu...
Romanın arasında kaybolduğum gibi kaybolacak mıydım, filmin arasında akıp gidecek miydim, dim, dim???....???
Çok sevdiğim bir adamı ilk defa koklarmış gibi tat aldım ilk iki saatten. Son yarım saati saymazsam romana yakın bir tat aldım. Son yarım saatte yönetmen saçmalamış, velakin romanın güzelliğini alamadı. Kafamda katilin kim olduğunu anladıklarında çıktım sinema salonundan ve film bozulmadan kaldı bende.
Diyorsun ki, aklımdasın
Aklında olduğumu bir hafta sonra söylüyorsun. Ah bu herif bu kadar içimdeyken ama hala aynı adam ne yazık ki dedirten edimlerin devam ediyor Ankara’ya gelip o muhteşem geceyi yaşamış olsak da...
Ne değişti? Aynısın. Peki, belki değişmeni beklememeliyim.
Ertesi gün ne düşündüm, biliyor musun? Dokunduğumda uykusundan uyanıp elimi tuttu, ne kadar tatlı ve sıcaktı. Sonra aramayan edimsiz bir sen! Ah, dedim değişen bir şey yok. ne anlamı var ki o zaman o sıcak edimlerin, samimi sevgi, ilgi hallerinin.
Her şey aynı.
Bugün kendimi nasıl hissediyorum? Arzulu. Biraz dingin. _ fırtına sonrası sessizlik gibi- Ders çalışmayı düşünen. Aşkın anlamsızlığını, insanların birbirine kazık atmasının ne kadar kolay olduğunu binince kez görüp- anladığım bir gecenin ardından duygusal mevzulara inanmanın aptallık olduğunu düşünür hale geldi. Azıcık porno sitelerinde gezindim ama onlar beni daha da beter ediyor. Ah şu hormonlar! A kadın, daha iki gün önce seviştin. Ben sana her gün nereden adam bulayım? Yapmam gereken bu kadar şeyin arasında... Neyse, az sonra odamı toplayıp çalışmaya başlamam lazım. Yarın soru soracak hoca. Odamı ve kendimi toplayıp moda girmem lazım.
