Yapacak birşeyim olmadığına karar verdim. Hava yağmurlu ve sabah, güneşli havaya aldanıp son anda almaktan vaz geçilen şemsiye geldi aklıma. Şemsiyeyi alsaydım hava açardı belki. Son sınavdan çıkmış, rahat rahat kara kara düşüneceğim bir bank aradım. Yağmur umrumda değildi. İnsanlar bana deli mi diye bakabilirdi ya da ilgi çekmeye çalışıyor deyip, umarsızca yanımdan geçebilirdi. Merak ediyorum, eğer bir amip olsaydım yine aynı ruh haline sahip olur muydum? Köşeye sinip diğer amipleri incelemeye başlar mıydım?
Değişik yaşam formları, değişik insan yaşamları, değişen insan yaşamları, değişen insanlar ve değişen ben. Lineer bağımsız ben. Normal şartlar altındaki (NŞA) baskılar. Matematik' i seviyorum, bu yüzden. Tek sevdiğim ve uğraşınca emeğime, gösterdiğim ilgiye cevap veren Matematik kaldı. İçindeki bilinmeyenler yüzünden, korkutucu gelen birkaç diferansiyel problemi. Ameliyat masasında kurtarılmayı bekleyen bir kız gibi. Neşter gibi sıkı tuttuğunuz kalem. Kızın göğüsleri düzensiz inip kalkmaya başlıyor ve gittikçe daha yavaş nefes alıyor sanki. Hemen müdaheleye başlamalısınız. Problemde birkaç kapalı fonksiyon var ama. Sırayla açıyorsunuz kalemle. Kızın asık ve yorgun yüzüne renk gelir, çözdükçe soruyu. Kızın asık yüzüne baktığınızda; korkutucu gelen soru, birkaç operasyon sayesinde sıcakkanlı, neşeli bir hatuna dönüyor. İşte problemleri böyle çözüyorum ben. Kızlar yanağıma 25 puanlık öpücüğü kondurup gidiyorlar tabi.
Günümüzde beden dilinin moda olduğunu sık sık gündemde kaldığını görüyoruz.Oysa 1960 yıllarda beden dilinin daha çok kullanıldığı yıllar olmasın rağmen adının konmamasıydı.Ben çocukluğumda çok iyi bilirim ki babam tarafından bir göz işareti ile susturulur,veya oturduğumuz yerden kaldırılırdık,bir göz işareti yeterliydi.Sanırım hala etkisinden kurtulamamışız konuluşulurken daha çok gözlere bakılır.Gündemde olan beden dilinin şimdiki nesil ne kadar anlıyor bilemiyorum.İnanmıyorumki, şimdiki çocukları bedendili, denilen göz işareti ile oturdukları yerden kaldırmak veya susturmak.Zamane çocukların çok şanslı olduklarını düşünüyorum.Onların aslında bu dile hiç ihtiyaçları olmadığını düşünüyorum.Ne kadar gerekli tartışılır.
Başı önde dolaşanlar sokakta yürüken bazen olmadık nesnelerle karşılaşır ve kimi zaman bunları işaret kabul edip, sihirli yorumlar çıkarmaya çalışırlar. Caddede tek başına dolaşan bir maça kızı mesela, ya da nereden geldiği belli olmayan oynuncak araba.
