kitaplarını beğenerek okuduğunuz yazarların kendileriyle tanışmanız bazen hiç de iyi olmuyor. büyülerini kaybediyorlar. "bu mu yani" oluyorsunuz. ben mesela romanlarını, öykülerini ayıla bayıla okuduğum iki ünlü yazarımızla tanışmıştım. bir daha onlardan tek bir cümle dahi okuyamadım..bu durumun istisnaları da yok değil hani. mesela: elif şafak. elif şafak'ın çok ilginç bir havası var, nereye giderse nerede bulunursa, atmosferini de götürüyor oraya..birkaç yıl önce tam da bunları yazmışım bu yazıda..
şimdi bu cumartesi küçük iskenderin imza günü olacak, ankara imge'de..gidip gitmemekte kararsızım artık. bütün büyülü, sevdiğim yazarların teker teker zihnimdeki esrarlarını yitirmelerini istemiyorum daha fazla..
