Ben! Bu ülkenin evladı. Ben yüzü gözü utanç yanığı bitkin ve yorgun, bir insan kıyımları gözleriyle görür de nasıl dayanır... Bir insanın babasının öksürüklerinde gizliyse geçmiş, onu nasıl sorgulamaz... Nasıl içtenliğine küfretmez yaşamın?.. Ben, bu ülkenin tek tipleşen insanlarının farklı olduğum için dışlanmış kişisi...
Bir eli olağan üstülüklerde, bir eli olmuş olanların vahşetinde, gözlerini sımsıkı yummuş, korkmuş, gözyaşları yeni merhem olmuş sızlayan ruhuna...
İnsanlar aynı düş içine sığamadığından hepsi kendi düşleri arasında erir ve yeşerir. Kendi kalıplarına kalplerini koyar, oradan gökyüzünün yaşanmışlıklarını izlemeye tutulurlar. Tutulma gerekçeleriyle kendilerini gerçekleştirme güçleri arasındaki derin çizgide salınıp, dönerler. Bir oyun, kalabalığa karışmış bir oyundur tüm bu devinimler. Asıl harflerini kaybetmiş ya da erirken düşürmüş Seçmen-women.LARIZDIR. Seçim yapma eyleminin düzlemi üzerine dipçikler kondururken kendi dünyalarımızı yaratırız. O dünyalardan da başka dünyalar, onlardan da başkaları. Dünya döner ve artığı olarak kalarak Biz harfleniriz. Harflendikçe cümle oluruz, aş oluruz iş oluruz. Ben pamuk prenses olmak istiyorum diyen bir cüce olamayız. Ama hepimiz, para denenin artığı olarak çizgi halinde ülkenin farklı bölgelerine dağılmış birer masal kahramanıyızdır. Masalların bir yerinde ip kopana dek oynarız. Ne vakit ipler kesilir o vakit biz düşeriz. Düşlerimizden. Yaşamımızdan. Ayrı ayrı düşlerde aynı düşüşler gerçekleşir.
Aynı sandıkta lekelenir. parmaklarımız aynı elin aynı parmağı aynı tırnağı.. genel ve gizli oyuzdur bir günlüğüne. 1 günlük bir ihtiyaç olarak ihtiyaçlarımızı gidermek için seçim yaparız. Kıt kaynaklarla yetinemeyen dahası için günlük saatlerini tüketen birer tüketici ve hayal ekici olarak. Her şey birer yanılgıdır. Yanılgının izleçi yaşamımızın uç noktasını oluşturur. Bir uç nokta olarak ardımızda ekmek kırıntıları bırakarak yürürüz. Genelde kırıntı bırakmayanlar koşar. Ve yürüyenler onların neden koştuğunu sorar.Yürümek, koşmanın başkalaşmasıdır. Başkalaşmış anılarıyla göçen bir tanıklık, biziz-iz yansımasından ötesi değildir. Partiler dizilir, o kısaltılmış sözcüklerin bizim için anlamı üzerine yaşamımızdan ne kadar saatciği harcadığımız meçhul ve gereksizdir ekonomik kazanımlar mührümüzün yönünü belirleyecektir nasılsa. Bireysel kazanımlar belirleyici oylanmalarla oyunu bitirir, oyun içindeki oyunları ayıklamaya, görmeye, tartmaya başlarız. Her gördüğümüzü bağırtmamayı öğrenmişizdir. Bağırmamayı öğreten yanlarımızdan Benim avuç içlerime ne akıtmıştır bu parti şu parti demişliklerimiz vardır. Bu bir oyundur. Ya da kim benim için ne yapacak soru işaretinin noktacığı; bizlerin sorgusu ve yaşanmışlığı.
telekom yönetimi türk eczacılar birliği ile görüşerek grevdeki işçilerin ilaç masraflarını karşılamayacağını bu nedenle grevdeki işçilere eczaneler tarafından ilaç verilmemesi gerektiğini bildirdi. eski başkanı şimdi akp milletvekili olan türk eczacılar birliği de eczanelere yazı göndererek bunun uygulanmasını istedi.
ancak eczaneler bu teklifi reddetti. eczacılar odası başkanı bu talebe cevaben yazdığı yazıda grevin anayasal bir hak olduğunu ve grevdeki işçilere ilaç vermemek gibi bir uygulamanın hem hukukdışı hem de gayriinsani olması nedeniyle sözkonusu olamayacağı bildirildi.
çanını arka cebinde saklayanları tanırım kuyruksokumundaki haçtan.
açtan anlamayan tokların vazelinle yoğurulmuş kalb ininde ezberledim püfür püfür küfretmeyi halka ve hakka
tutunarak halka...
yeni ağaran günün beyaz koridorunda karnımda her zamanki ağrı...
"...sononun hu noug.un.çsuz b.g.lum ola.ş..."
"...ho.i nh.m h.ç ıhn.as.ıssmm?"
"...n.h.m tutn..m uh.mna ç.ık arahında ma..."
...yaklaşıyorum kapıya ve sesler, hala bir yılanın koynunda çırpınıyor sanki . kimsesiz bir boşluk içinde ellerimi cebime sokuyorum ve...
" pek.. b..r ..ar..s. ...?
" t..ın .lind..n ..glne ee s..nrım kblu..nme..."
...sesler, şimdi kurtuluyor gri büyüden; açık pencereden serin bir bulut giriyor içeri, içinde sessiz bıçakların dönüp durduğu,,, itiyorum , gıcırdıyor .
Dünyada bir düzen sorunu olduğuna, sorundan öte, bi düzen olmadığına emin oldum şu gün itibariyle. Neden peki ?
Şimdi en azından kendi yaşımdaki insanlar için konuşuyorum. Hayatlarında çok az problem vardır bizim gibi gençlerin.
-Aşk
-Aile
-Para
-Arkadaşlar(Sanırım diğerleri kadar etkili değil çünkü bir arkadaşınızla çok büyük sorunlarınız olmaz..Gerçekten arkadaşsanız)
Yaş ilerledikce belkide sorun teşkil edebilecek bu konular arasına 2-3 yeni başlık daha eklenebilir. Ama göründüğü üzere bu konu başlıklarının(en azından ana başlıkların) sayısı 7-8 i geçmez. Bizde bu konular üzerinde yoğunluk kuruyoruz sanırım hayatın bu dönemlerinde. Sadece belli başlı konular içinde gidip geldiğimiz ve bu konular için emek verdiğimiz için birinde herhangi bir şekilde başarılı olduğumuz zaman "hayat bu!" ünlemini kolayca sarfedebiliyoruz. Peki ya istediklerimizi alamadığımız zaman "kahretsin" "ben zaten kaybetmeye mahkumum" cümlelere başvuruyoruz. Eminim çoğu kişide bazen çok emek verdiği bu konuların birinde kayba uğradığı zaman intiharı bile düşünmüştür. Oysa hayat o kadarda basit değil. sadece biz düşünemiyoruz..
Örf ve adetlerine düşkün olduğumuz her halimizden belli olan bir milletin aslında. Hoş onların bazıları olmasa birlik ve beraberliğimiz konusunda bazı şüphelerimiz olmuyor değil. Ama bugünkü olay biraz farklı… Her zaman ki gibi akşam saatleri ve yine evimde sigaramı yakmış, kahvemi almış uzun zamandır izlemek istediğim “The Birds - Kuşlar” isimli BBC yapımı belgeseli izlemek üzere odamda tam tesisat ayarlanmış şekilde bulunmaktaydım. Fakat ne varki apartmanların bile 20 metre aralıkla yapıldığı, çok küçük olmasa da küçük bir sokakta bulunan evim birinci katta… Sokakta konuşalan hemen hemen herşeyi duyabildiğim gibi biraz başımı kaldırmamla beraber konuşma içerisinde olan insanları da görebiliyorum. İşte tam herşey hazır belgesel aksiyonuna başlayacağım sırada sokaktan kopan gelen ve kulaklarımın içine bir çığlık gibi yerleşen o elektro gitar sesi ile bütün dünyam değişti. Tüm planlarım altüstü oldu ve aklım yerinden kaçtı. Sebep düğüne hazırlık olan kına gecesi denilen eylemin sokak versiyonu…
