hani hepimiz biliriz okul kitaplarından. uzun mehmet diye birinden bahsederler. zonguldaklı bir asker. hani askerler terhis olurken, komutanları onlara kara bir taş göstererek bu taşı memleketlerinde aramaları ve bulurlarsa kendisini haberdar etmeleri konusunda tembihler. gösterdiği taş kömürdür. bunu uzun mehmet zonguldak'ta bulur ve komutanına götürür. hikayenin ders kitaplarındaki halini burada bulabilirsiniz. ben hatırladım ve mustafa armağan'ın "yakın tarihin kara delikleri" isimli kitabında yazdığı "uzun mehmet efsanesi" başlıklı yazısını okuyunca şaşırdım. meğer uzun mehmet de bir efsaneymiş. aslında bunun gibi bir sürü başlık var bize tarih kitaplarında anlatılan... resmi tarih... tarihçinin özellikleri anlatılırken objektif olmalı özelliğinden bahsedilirdi. bu da yazıyor okul kitaplarında ama uygulama sıfır. neyse uzun mehmet ile ilgili bir yazı daha buldum burada.
Asena ağlamış , uzun saçlı kıl kuyruk elenmiş.. zorla ve korkuyla uyuduğum gece bittiğinde sabahın hatırıma bıraktıkları..Ellerim üşüyor. Annem kahvaltıya çağırdı iştahım yok. Sigara içmek istiorum ve yataktan çıkmamamak ikisi aynı anda imkansız…
Sonuç olarak masaya oturdum bişeler yemek istiordum çünkü buna gereksinimim wardı… imkansızdı… Babamla annemin karnı doymuş olmalıydı yine yükleniyorlardı… Amerika daki kuzenimi örnek verip duruyorlardı..Sonra annem suçu babama attı bu çocuk senin yüzünden böyle oldu dedi… Tartışmayı kesin dedim sizden memnunum… aman allahım kendime inanamıyordum gerçekten memnunmuydum….? Yani dedim.. beni bir insan olarak yetiştirdiniz ve özgür bir birey olarak topluma bıraktınız.. Her aile gibi kendisine çok benzeyen bir çocuk yetiştirmediğiniz için sizinle gurur duyuyorum bunu çoğu kimse başaramıyor.. Nasıl yani dedi babam… Şöle dedim şu an beni askere yada kendi istediğiniz bir yere gönderemiyorsunuz .. çünkü size benzemiorum.. böylelikle benim için iyi olan sizin için kötu olduğu halde ondan vazgeçmek zorunda kalmıorum.. özgür bir birey olma şansını verdiğiniz için müteşşekirim… Düşündümde beklide tanıdığım en iyi aile kendi ailemdi… Ama anlatmak istediklerimi anlatamıyordum anlaşamıyorduk… Sonra kömür taşımalıydım.. ellerim üşüyordu…. Kömür ağırdı. Kuzenimi düşündüm bu yağlı kirli kömürle baş başa kaldığında ne yapardı acaba… Sonra hiç.. Sonra sigara ve kibrit.. Kibritin yanması hoştu çabucak yanıp sönuyordu aynı bir hayat gibi… hayatım gibi... Kömürleri nefes nefese çıkarabildim.. Babam ciğerime küfrediyordu ciğer fetişistiydi… yapacak bir şey yok gibi durdu gözüme. Biraz su içtim ciğerim bu sert ilişkiden sonra bunu hak ediyordu… Evden çıkarken değişen bir şey yoktu ellerim hala üşüyordu… hala korkuyordum ve Asena hala ağlıyordu…
Gunkanjima (ya da orijinal adı ile Hashima) ile ilk kez bir arkadaşımın gönderdiği bu link sayesinde tanıştım.
Özetle 1887 yılına kadar Japonya'nın batı kıyısının açıklarında, kendi halinde yerleşimsiz bir resif-ada iken, kömür madenciliğinin gelişmesi ve adanın altında deniz yatağında kömür madenlerinin bulunması ile, hızla bir endüstriyel bölge haline gelmiş Hashima. 1974'e kadar aktif bir maden iken, 1974'te kapatılarak terk edilmiş.
