Eve girdiğimde sarhoş ve mutsuzdum. Koltuğun üzerinde bir gün önce kendime yazdığım notu buldum ve okumaya başladım:
“İşte buradayım, bütün anlaşılamadığını düşünen yazıların ağır kaygılarıyla, düşünebilen bir yazının içinde, tam ortasında… Seninle yüz yüze, karşı karşıya, kol kola ve iç içeyim. Nefesinle birlikte içine giriyor ve beyninin kıvrımlarında yüzüyorum.
İşte buradayım, tam fikirlerinin yanında, hatırlamaktan utandığın bütün hatıralarınla baş başa... Yeraltından gelip, gökyüzüne çıkıyorum. Aklında milyonlarca çoğalıyor ve milyonlarca ölüyorum. Buradayım, sisli sokakların bel altında kalan buğusu gibi, yarı çıplak, çirkin, gerçek ve istekliyim. Gerçeğim, içinde konuşuyorum, fikirlerinle kol kola giriyorum ve seni değiştiriyorum. Eğer beni kullanmayı öğrenirsen, ben de seni kullanırım. Eğer olduğundan daha iyisi olmak istersen değişmeyi istiyorsun demektir…
İşte buradayım, yorgun güneşin, karanlık dünyaya dalışı gibi. Bir başka gün doğumu gibi, bir başka gece bekçisine… Hayallerini karıştırıp hayallerime, bana bir yaşam daha verip fazladan bir yaşam kazanmak istersen, ölümsüzlüğü istiyorsun demektir. Benim dünyam ölümsüzdür. Seninle burun buruna, göz göze, yan yana ve iç içeyim. Beni gör, bana tutun.
İşte buradayım, şimdi tam yanında, aklının sevinç çığlıkları veya güvenlik duygunun saçma alarm sesleri arasında. Yerimi belirle ve beni yerleştir içine. Orada büyümem ve ben olmayan şeyleri olabilmem için. Beni sana, seni de bana karıştırmam için. Karşı çık ve canlandır beni, küflenmiş beyin hücrelerinin arasında temiz bir nefes alabilmem için. Dinle beni ve sakla içinde. Bana sahip olabildiğin kadar sana sahibim…”
