Ruhuma yapılan tecavüzlerin ardından gene yalnız bir ben var... Artık hiç birşey düşünemiyorum bu konuda. Son heyecan girişimlerim fiyaskoyla sonuçlandı...
Akıllanmadım. Akılanır mıyım, onu da bilmiyorum...
Anladım ruhsuzluk doğuştan değil, ben artık kime nasıl inanırım? Nasıl ruhsuz olmayayım bunca yalan, yalan'dan sonra? Bu kadar samimi yalan söyleyen insanlarımız olduktan sonra?
Hiç kimse dünyama kalmazken; tüm dünyayla tek başıma cebelleşmeye devam ederken, yüzeyselliği aşalım girişimlerim fiyasko getirmişken bu kalp bir tecavüze daha uğramışken, gözlerimin ışığına güvensiz bir ışık daha eklenmişken ben nasıl inanacağım artık???
