Uyuma ve uyumama arasında gidip geliyorum..
Vücudum o sıcacık yatağa girmek istiyor, elim ise farkında olmadan kalemi hareket ettiriyor..
Bu gece 4.kez yazıyorum beyazlar üzerine..
Söylenecek çok şey varken, bağırıyorum ama sesim çıkmıyor..
Peki diyorum..
O zaman bende sarılırım eski dostum kaleme..
Ama kalem anlıyor, içimdekini kelimelere dökecek gücüm ve cesaretim olmadığını..
Gerçeklerin acı olduğunu hissettiriyor bana , ve kalemi bırakıp hoşça kal diyorum bu sır dolu sayfaya...
