hafif.org

Hep aynı hatayı yapıyorum.Nedense söylemek istediklerimi bir türlü konuşarak ifade edemiyorum.Dün yine ona yanlış cümleler kurdum.Neden ben böyleyim bir türlü anlayamıyorum.Aslında bakınca cümleler ne kadar basit gözüküyor.Kelimeler cümleleri oluşturuyor.İşte bu kadar. Ama aslında hepimiz işin bu kadar kolay olmadığını biliyoruz.bir kaç ufak cümle yüzünden sevdiğim insanı kaybettim.Anladım ki erkeklerin kaçış noktası susmakmış.Böyle olunca da bayanlarda onların önüne geçip dakikada milyonlarca kelimeyle cümle oluşturup taramalı tüfek misali onları tarıyorlarmış.Sanırım bende öyle yaptım.Sonuçta yanlış,abartılı şeyler söylediğinde ise ''kızgındım'' demek en basit çıkış noktası sanırım.Ama malesef laf ağızdan bir kez çıkıyor.Ve bazı cümlelerin geri dönüşü olmuyor.
Bundan sonra daha dikkatli olmayı düşünüyorum.Tabi biri beni kızdırmazsa....

Liman var mı? Bir yerlerde... Sığınabileceğin bir yer... Üzgün olduğunda diyelim yaslanacağın bir omuz... Olur mu? Yoksa sadece düş mü? Gelip kapılarını arar mı? Yoksa ağlamayıp yalnızlığımızı kabullenmeli. Peki isyanların olmalı mı, olmamalı mı? Ağlamalı mısın yoksa devam mı etmelisin içindeki karanlığa?
Geçecek mi bu karanlık yoksa bir yere çıkıp atlama isteğim anlamlı mı? Dün olanlar dün mü kalacak huzur bulur mu benim de gönlüm gün olup...

Yorulmakta yada kendimi böyle hissetmekte haklı mıyım yoksa bu mod bana yakışmıyor mu?
Aşktan geçtim.. Kendi hayatımdaki huzur olmayınca aşk sonraya kalıyor. Hoş sanki ben geçmesem, aşk’ta köşede beni bekliyor..

Diyelim ki bir adam çıktı karşına. Üstelik tanıdığın biri. İnanılmaz kibar, bir o kadar alçak gönüllü. Buluştunuz, sohbet ettiniz, bara gittiniz. Grup her zamankinden daha güzel çalıyor. Yan yanasınız. Müziğin etkisinde salınırken hafiften kollarınız birbirine dokunuyor. İçinde bir sıcaklık.. Daha fazlasını isterken aslında bunu kendine dahi itiraf edemiyorsun. Müzik, votka ve sanki her şey iyi olacakmış gibi bir duygu.
Film bundan sonra devam eder. Grup çok iyi çalmaktadır, küçük dokunmalar çılgınca hoşuna gider. Gider. Gider. Dokunmalar artık daha alenidir. Sana öyle dokunur ki sımsıkı, çok güven verici. Sanki bu adamla bir ilişki olursa tam istediğin gibi olacakmış, sonunda ‘şükür’ dedirtecek gibidir her hali. Duygusal; karşıdakinin memnuniyetini sürekli kontrol etme, bilme ihtiyacı duyan ince bir adam.
Her şey o kadar güzeldir ki büyülü bir akşam gibidir. Sanki her şey şaşkınlık derecesinde güzel olmak için programlanmıştır. Sokulursunuz. Her dokunuş biraz daha yakınlaştırır. Artık birbirinize yakınlığınız açıktır. Öpüşmeye başlarsınız. Son birkaç şarkı dinleyip bir taksiye atlayıp eve geldiğinizde üzerinizdeki giysileri çılgınca çıkarmış mutluluğun en uç noktalarını yaşamaktasınızdır ‘bu adam bu kadar tatlıydı, hı’ derken. Hayallerinizin adamı gibidir. Her anlamda. Böyle bir şey yaşamadığınızı, kesinlikle aşık olduğunuzu düşünürsünüz.

Bunu hak edecek hiçbir şey yapmadım. Üstelik sonunda inandım. Sen gittin. Bu mudur? Bu muydu? Nasıl bir anlayıştır bu? Ayıp ya, kendine öz saygın yok mu? Nasıl bir karakter bu? Belli oldu nasıl bir karakterin olduğu..

Sözler söyleyen inandırdığını anladığında da ortalıktan kaybolup, hayatından çekilen...
Yazıklar olsun.
Acıyacak yerim kalmadı demiştim, bravo ya!! Bir de bu lafımın üzerine her şeyi bile bile üzdün beni.
Ne hakkın var buna??
Ne elde ettin? Ne geçti eline? Nedir yaşadığımız? Bu nasıl bir davranış??

Varsa bir durum elbette bunu konuşmalıydın.