hafif.org

Ahmet Bey, "Ben bu çocuğu nereden tanıyorum?" diye düşündü. Hemen arkasından da "Ne kadar da saçma bir soru." diye geçirdi içinden. "Şu anda hiç de sırası değil."

Ahmet Bey bir sokak serserisi tarafından tehdit ediliyordu. Gecenin bir körüydü. Bu ıssız yolun tehlikeli olabileceğini biliyordu Ahmet Bey. Hatta, bir an girip girmemekte tereddüt bile etmişti. Sonra da "Aman canım, ne olacak?" demişti. "Hem yol çok daha kısalıyor." Kaç kere kullanmıştı bu kestirmeyi? Bir şey olmuş muydu? Ya da şimdiye kadar bir şey olduğunu duymuş muydu? Kendi kendini korkaklıkla suçlamaktansa, ıssız kestirmeye sapmayı tercih etti Ahmet Bey.

Lavabonun örtüsünü kenara itip elini yağ tenekesine uzattı. Perdeyi her açışında gördüğü karanlık onu rahatsız ediyordu. Elini karanlığın göbeğine sokmak fikri karnında garip bir his oluşturuyordu. Tenekeyi kaldırırken hafifçe inledi. Günlerdir durmadan yemek yapıyor, misafir ağırlıyor, çay dağıtıyordu. Küçük bir kızken ninesi öldüğünde eve sürekli gelip giden insanları anımsadı.

Ocağın altını iyice açtı. Önce yağı kızdırdı. Şehriyeyi attığında mutfağa giren ve kendine seslenen Hatice’yi duymazdan geldi. Hatice yanına sokulup “Esma Abla iyisin di mi?” diye sordu. İyiydi ya. Hem de nasıl iyiydi…

Kadınların oturduğu odaya hiç giresi yoktu ya, yine de ha gayret deyip tencerenin kapağını kapattı. Her adımda Kuran okuyan hocanın sesi daha bir yakınlaşıyordu. Tülbentini düzeltip suratını da iyice bir asıverdi. Odaya girince bütün gözler üzerine çevrildi. Köşeye kaynanasının yanına geçip oturdu. Başını yana eğip parmaklarıyla oynamaya başladı. Yaşlı kadınların dudakları kıpırdanıp duruyordu. Kelimeler de suratlarındaki çizgiler gibi iç içe, kırış kırış. Hepsi ona acıyarak bakıyordu. Umurunda değildi. Baksınlardı. Kaç dakika geçmiş, kaç dua okunmuş, kaç zavallı Esma karışmıştı vahların arasına bilemedi. “El Fatiha” dedi hoca. Dudaklarını yalandan oynatıp eliyle yüzünü sıvazlayıverdi. Kalktı. Şalvarı kıçının arasına sıkışmış mı diye eliyle kontrol etti. Mutfağa geçerken gözü evin sokağa açılan kapısına takıldı. O kapıdan her girişinin ciğerini nasıl yaktığını düşündü. Korkusunu unutmaya çalıştı. Artık korku yoktu. Mevlüt okunmuş bitmişti. Tabakları almak için lavabonun üzerindeki tahta rafa yöneldi. “Az kaldı Esma” dedi kendi kendine.

Viktimoloji, suç olaylarında mağdur olan tarafı inceleyen bilim dalıdır. Yani öldürülen,tecavüz edilen, dayak yiyen, şiddete maruz kalan insanları ele alır. Diğer adı da mağdurbilimidir.Kriminoloji dallarından biri de olsa zamanla bağımsız bir dal haline gelmiştir.

Olaylarda bir şekilde mutlaka mağdurun ufak yada büyük bir rolü vardır,bu bilim dalı nasıl faili inceliyorsa mağdur kişiyi de aynı şekilde inceler.Tabiki bu bir kişi olur, bir grup olur,halk olur yada bir aile olur o olaya göre değişir.

OYUN ADI: HIRSIZ (2 PERDE)

KAÇINCI YILINDA: 2. YIL 57. OYUN

İZLENİLEN YER: FIRAT KÜLTÜR MERKEZİ

İZLENİLEN TARİH: 21.12.2008 – PAZAR

YAPIM: FIRAT KÜLTÜR MERKEZİ

YAZANLAR: M.ALP ARSLAN - ERDEM BAKİ -
RAMİZ ÇETİNTÜRK

YÖNETEN: BİRGÜL ULUSOY

DEKOR: MEHMET KAPLAN

SES-IŞIK: ADEM LEVENT

Herşey yolunda gidiyordu ta ki....

OYUNCULAR