hafif.org

dün gece romanın yeni bölümüne başladım. oradan beğendiğim cümleyi geçeyim istedim sana sevgili günlük.
"Saat şimdi 03:18. Sabah olacak bir buçuk iki saat sonra. Gök yavaşça süt maviye dönecek. Pencere önüne geliyorum. Sokak. Uzayıp giden yorgun bir kol gibi. Melek’in geceleri uyurken yataktan sarkan kolu sanki. Saçları dağılırdı gerdanına, yüzüne. Parkta boş salıncaklar. Kumların üzerinde ay çekirdeği kabukları. Evlerin kimilerinde hala garip bir ışık. Yapış yapış sıcak serinlemiş birazcık. Kimbilir şimdi kaç çift sevişiyor, kaç kişi yalnız başına içiyor bir yerlerde, deniz kıyılarında kimbilir kaç kişi, kaç kişi lüks bir semtte sabahlıyor, gecekondularda kaç kişi uykuda, vapurları, trenleri, şehri sabahlara hazırlayanlar. Müzisyenler evlerine dönüyorlardır, köfteciler, pilavcılar, büfeciler, yorgun yüzleriyle uykudalar, kaç kişinin uykusu kaçıyor şu saatlerde, kaç kişi örtündüğü pikeye sarılıp yatar, yastığının altına kolunu sokup uyuyanlar, çoraplarını çıkarmayınca kötü rüya göreceğini düşününler, bir evde yatıya misafir kalıp yerini yadırgayanlar, esnerken başka şeyler düşünüp esneyişini bozanlar, sonra da takılıp sabaha kadar esneyenler, uyanıp kulaklarını takarak müzik dinleyenler, mesaj gelmiş mi diye kalkıp telefona bakanlar, tedirgin parmaklarıyla yastık altındaki silahı , ya da parayı kontrol edenler, acıkıp bu saatleri mutfakta geçirenler, sivrisineklerin sesiyle boğuşanlar, bütünleme sınavlarına çalışanlar, uyumayanlar yani. Hiç uyuyamayanlar. Benim gibiler."

Of hangi birinden başlasam ki, onu da bilmiyorum... Çok tuhaf...

4 Temmuz 2000'de başlayan bi ilişkim vardı, 5 Ağustos 2001'de bitmişti. Sonra o kişiyle bir daha görüşmedik. Ta ki dün geceye kadar. Dün gece buluştuk, Kordon'un serinliğinde bira içtik bütün gece. Sonra olan oldu ve yeniden ilişkiye başladık. Ayrılma sebeplerimizi bir kere bile sormadan ben, bitirmişti ilişkiyi o. Sonra sanki dün ayrılıyormuşçasına sorguladık hatalarımızı. Şimdi yeniden beraberiz. Çok tuhaf!

Sonlara yaklaşmak ne kadar acıdır, acıtır çoğu zaman


Bile bile biteceğini son heveslerle tüketmek zamanı, son kez beraber gülmek birşeye, son ağız kavgası, son bakışlar, son soluklar beraber alınıp verilen ...




Yaşanmışlar hep kâr kalır mı yanımıza, hatıralar özel olsalar da anımsandıklarında mutlu olur mu insan her zaman, tekrar tekrar izler gibi bir filmi her anı heyecanlandırır mı bizi, etrafa yumuşak kokular yayılır, neşeli bir hava okşar mı ruhları, dalıp gider mi gözler her defasında ve bazen ağlanır mı her geçen ana, değerini bilemedik mi denilir yoksa dolu dolu yaşadık herşeyi, ne varsa haz veren ne varsa bizi iyi hissettiren sonuna kadar son damlasına kadar içtik mi ballı şerbeti.

kafam karışık ama bunu kafama takmayacagım. hayatta hep nasılsa bir gun yaparım diyip yıllardır istedigim şeyleri yapmadığımın farkına vardım.

İstanbuldan gitmeyi özledim sonra gittiğim yerde istanbul'a özlem duymayı özledim...


bilmiyorum sınırlarını ..ödünç bi öfkeyle herseferinde intikam geliyor müjdelerle..


zaferin esrikliini yaşayamayana muzaffer denir mi ?diilim.


kayboldum umudetmekten yoruldum..çok yalan söylüyorum kendime başkalarına doğrular söyleyipte kendimi kandırıyorum.


seni özledim..senli bi kendimi aradım ..burda bi yerde diil...

Tamam uzun bi ilişkiden çıktın. Ama ilgisi yok. Sen beceremiyorsun bu işi. Kız o kadar kesti sen hâlâ, baksam mı bakmasam mı diyorsun. Oldu mu ya? Nerede cesaret, nerede erkeklik? Kalabalıktan ayrıcalıklı bir yerdesin, dişi beğenisini belirtiyor, sen uyu... Salak şey seni!

Tamam. Madem yazıya girdiniz şimdi beni dinleyin ve hıya olup olmadığıma karar verin.


Neden bilmiyorum bu olay aklıma çok takıldı. Kendime olan güvenimi falan sorgulattı ne bileyim. İşte böyle bir şeydi:

Dün akşam uzun ısrarlar sonucu eve gitmek yerine Dj arkadaşımın işi sebebiyle Taksim'e gittik. Hava karlı zaten araba çıkarmak istemiyorum. Çünkü biliyorum cıvıtacam, sabahta erken kalkıp çamlıcaya tırmanacaktım. Mırın kırın dedim ama iknâ etti.


Maksim Gazinosu'na gittik. Fahrettin Aslan, oğluna uyup club yapmış orayı. Pofladım aam içeri girince şok oldum. Şamdanlar avizeler. Acaip kitsch bir mekân. Ağzım kulaklarımda. Giriş bedava ama içerdeki insanlar fena da değil hani. Hom hom hom diyerek barın arkasında eskiden sahne olan yerdeki DJ kabinine geçtik.


Takılıyoruz falan.Önümüzde aynalardan oluşmuş katlanan paravan gibi bir şey var. ama aralardan üçerisi gözüküyor. Hatta 45 derecelik açılardan insanlar bizi görüyor.


O sırada baktım. Barın üstünde danseden bir hanım kızımız. Esmer, uuzn saçlı, 1.70 falan. Kalçaları süper. Ne kocaman ne sıska. Ele avuca gelir. Normal. Tabîi ben görünmüyorum diye seyrediyorum. Neyse aşağı indi bara girdi. Barmaidmiş.


O sırada Bir DJ ağır techno'ya girdi. Ben de izliyorum mixer'i kullanışını falan. Bir baktım kız paravanın dar aynasında saçını topluyor. Baktım haliyle. Güzelmiş de. Bana bakktı. Kafamı çevirdim.


Sonraki 3 dakika boyunca kalçalarını çevire çevire barın arkasında dansetti. Kilitlendim, kabul gayet albenili dansediyordu. Bir anda döndü saçlarını açıp savurdu, toplamaya başladı. Gene bakıştık. 1, 2, 3... Dönüp bakıyor devamlı.


Susadım indim bara geldim. Hop yanıma geldi. Bira istedim. Getirdi. Bu arada gülümsedim. Gülümsedi.


Kabine döndüm. Alman DJ'yle geyik yaptık. Bu arada kız bri yandan her çıkan yeni DJ'e selam veriyor, öpücük atıyor.


Sonuçta diğer DJ kardeşler gazladı beni telefonunu almam için. Ben dedim çıkarken alayım bari. En azında refüze edilirsem hemen arazi olabilirim. O sırada kız piste çıktı ve... kayboldu. Bulamadım bir daha.


Kaçan balık büyük olur sanırım. Aklıma takıldı işte. Aylardır bekâr sayılırım. Cinsel hayat desek var saymayacağım kadar fasa fiso işler.