Arkadaslar, bu bir veda yazisi degildir. Bunu bastan yazayim da herkes bilsin...
7 aydir aranizdayim. Bu zaman icinde dostluklarim oldugu kadar, kirdiklarim da cok oldu...
Burda bir, bir isim zikretmeye gerek duymuyorum. Zaten onlar kendilerini bilirler...
Zaman zaman fikir ayriliklarina düsüyor, bir hic ugruna hirslaniyor, bir birimizi kiriyoruz. Bazilarimiz cok kiriliyor unutamiyor, bazilarimiz (benim gibi) her seyi cabuk unutabiliyor, cabuk affedebiliyor.
Sahsima karsi söylenen sözleri de, söyleyen arkadaslari da coktan unuttum bile. Cok istiyorum sinirlenmeden sakin tartisabilmeyi. Inanin cok, ama cok istiyorum kimseyi kirmamayi üzmemeyi. Bazen bir an'lik sinir ömür boyu sürecek dostluklari, arkadasliklari mahvedebiliyor. Bunun da bilincindeyim. Fakat o an gelince bir türlü hakim olamiyorum kendime...
