Ankara’da olmadığım dönemde kardeşim ben de kaldı. Odada ki çöp kovasına çöp attığım sırada tanıdık bir koku var dedim. Benden kaçmaz, baktım ki, kondom, meni silinmiş kağıtlar var da, var. Kardeş finallere çalışacağım, iyi olur yalnız kalmak demişti ama enteresan bir çalışma yöntemi olmuş anlaşılan.
İçimde kuduran bir taraf var. BİLİYORUM! Demek istiyorum. Laf atmak istiyorum. Eve çocuk atmışsın dediğimde yüzünde ki o şaşkın ifadeyi görmek istiyorum. Sanki o an benim de zekiliğim onaylanacak, ego tatmini yaşayacağım..
Lakin, demeyeceğim diye tutuyorum kendimi. Yanlış anlayabilir. Kızcağız evi derli toplu bırakmış. Kızıyorum sanabilir. Yalnız biraz daha kağıda sarsaydı daha iyi olurdu, bunu demek istiyorum, gene vazgeçiyorum.
