Senelerdir içimde varolan paylaşma isteğini daha fazla bastıramadım ve bir yazı yazmak istedim hafif'e.
Çocuklar mı? Bir kreşte staj yapmaya başlamadan önce çocukları ne kadar sevip sevmediğim konusunu hiç düşünmemiştim açıkcası. Sevimli çocukları severdim elbet. Hele manevi kız kardeşim olarak ilan ettiğim 5 yaşındaki bir cimcime vardı ki, ona bayılırdım. Ama sadece bayılırdım. Sadece severdim. Acaba bir çocukla nasıl daha iyi ilgilenilir ki? Nasıl düzgün bir şekilde konuşması, nasıl hareket etmesi, nasıl davranması konusunda ne yapılabilir ki? İşte bunlar hakkında hiç birşey bilmiyordum bir senelik stajıma başlamak için kreşe giderken.
Çocuklarımıza kim bakmalı? Hangisi mantıklı diye düşünen çalışan anneler bu haberi okuduktan sonra ne karar verirler bilemem ama ben kesinlikle çocuğa anne bakmalı diyenlerdenim.Henüz ikibuçuk aylık bir bebeğim var ve ben onu uyurken bile özlüyorum ki bütün gün ayrı kaldığım zaman zannetmiyorum dayanabileyim.Bu işin duygusal tarafı tabi.Ben de çalışıyordum ama işimi bebeğim için bıraktım.Çocuklarımızı emanet ettiğimiz kişi veya kurumlara çok dikkat etmeliyiz.Sonu kabullenilmeyecek kadar ağır olabiliyor.Kimse çocuğunu sokakta bulmadı.Nasıl kendilerine emanet edilen çocuklara bu kadar merhametsiz davranabiliyorlar inanamıyorum.Hiç mi kimse görmedi bu çocuğa yapılanları,hiç mi vicdan yoktu bu bakıcıda?Olayda o kadar fazla sorulacak soru var ama hiç bir soru ve hiç bir cevap sonucu değiştirmiyor tabi.Eee olana ve ölene çare yokmuş ama olan ve ölenden örnek alıp dikkatli olabiliriz diye düşünüyorum.Anneler çocuklarınıza lütfen sahip çıkın!!!
