Ne geçmişe, ne geleceğe ne de şimdiye aidim
Zamansız bir mekanda, mekansız biz zamanda
Yapayanlız, tek başına
Derler ki
" Lanetlenmişlerin yüreği yaşayan ölüler mezarlığıdır.
Gömülenler yalnız insanlar değil, birde güzel duygulardır."
Eğer ziyaret edilecek çok mezar varsa ,
Ne yazık çok az vaktin kalmıştır.
O da tükendiğinde
Artık İNSAN SURETİNDE BİR HAYVANSINDIR.
Gittin… Bilmeden zamanı da aldın yanına, geleceğin geçmişinin gölgesinde artık. Belki benden daha güvenle bakacaksın hayata, belki benden daha cesaretli olacaksın… Ama hiçbir zaman anılarını örtemeyeceksin perdelerle. Onları susturamayacaksın zihninde. Benim yüzümden işte… Hep bir kırık ayna olacağım hayatında. Taşıyacaksın beni yanında. Ve her düşündüğünde sana bakacağım kanayan kırığımla.
eski korkular, eski kokular, eski sesler, ..
kendin için ağladıgına şahit olmak, ağladıgını duymak,
tanıdık korkular yüreğinin orta yerinde..!
Beni de yakan acılar anlamaya çalıştıkca,
Kapalı bi kutu , kirpi kıvamında kucağın.
Kısacık bir göbek bağım hayallerime kucağında,
hayallerim icin dikenlerine batmak, dibine kadar, kanamak yanında sen uyurken,,
Hadi, yapalım su anlaşmayı, al git bedenimi, ama bırak ruhumu artık..
Senin kölen olayım neolur.
Ama rahat kalsın hayallerim.
Çekerim bütün acılarını senin yerine, ama sarıl bana uyurken,
seni izlememe izin ver, korkma sana her dokunuşumda,
izin ver, rüyalarında yardım edeyim işte.
Bırak , paylasayım bu lanet olası seni sen yapan karabasanları.
..
Nasıl da telaş varmıs yüreğimde, oysa bir bilet uzağımdaydın sadece,, yani aslında yanında sayılırdım o otobüse bindiğim andan itibaren, ama gecmedi iste bu his; merak, meraktan daha farklı bir "huzursuzluk" aslında, sıcaklıgına olan özlemin, huzuruna olan sevginin verdigi bir tat yüreğimdeki..
insanların yüzlerinde senin gölgeni bulasım vardı, hani senin orada olmayacağını biliyordum ama; işte, kalbimi kandırmak böyle bir düzen ile tarif edilir herhalde.
Kelimelerimden sıkılıyorum şuan, hevesim vardı ya senin binlerce resmini cekecektim de saklayacaktım, ama gel gor ki şuan pırıl pırıl parlayan bu fikir, sen yanımdayken aklımdan uçuveriyor..
Kalbimde sevgin kalıyorum, gozlerimi kapama şansımla..
Ve şansımı kullanıp seni düşlüyorum , tarihe, talihe inat,,
Kuruyacağım yakında, biliyorum, bilsemde engel olamayacağım , neden kursagımda kalsın "seni cok seviyorum"
Neden diyeceksiniz değil mi? Evet haklısınız siz o kadar çok memnunsunuzki konuştuğunuz konulardan. O nedenle ne zırvaladığınızın farkında bile değilsiniz.
Ben bir erkek cinsini temsil eden bir şahsım. Ve artık aynı muhabbetlerden o kadar çok sıkıldım ki. Haykırmak istiyorum artık.................!!!
Biz erkekler neden toplandığımızda. Ya askerlik anılarından yada hayatımıza bir günlük, bir aylık, bir senelik giren kızları nasıl idare ettiğimizi, nasıl vurduğumuzu, nasıl ayrıldığımızı anlatmak zorundayızki ? Neden bizi terkettiklerini hep arkadaşlarımızla, dostlarımızla, yada yeni tanıştığımız insanlar bile olsa ısınır ısınmaz anlatmak zorundayız ki? Yada anlatılmak için bütün arkadaşlarımız bizi seçerler. Tamam eyvallah belki iyi bir dinleyiciyim ama neden ben!!!!!!Ben anlatim bir derdim var desem ben kimse bulamıyorum etrafımda ( bunu herkez yaşamıştır )....... Bıktım artık etrafımdaki bütün erkeklerin ve bütün kızların sanki dünyanın tek sorunu Aşk mış gibi davranıp, öle körü körüne yaşamallarına sinir oluyorum. Seviyormuş da karşıdakinin duyguları bitmiş ve terkedilmiş yada Onun için eskisi gibi duyguları yokmuş, uzunca bir zaman olmuş nasıl ayrılacağını bilmiyormuşmuşmuşmuş. Onu kırmak istemiyormuş falanda fıstık da bende yuttum misali dinleriz hep. Dostlarımızı arkadaşlarımızı bilmediğimiz insanları.........!!!!!!!!!
Az once muhtesem bir hareket vardi, simdi ise hersey duragan. Dun gece az icseydim, gec yatmasaydim yada sabah ise gitmeseydim, bu guzel Cuma aksaminin belki tadina varabilirdim sehrin suslere burunmus sokaklarinda.
Aklima birseyler gelsin ben de yazayim diyorum, rahatlarim belki; ancak o kadar uc seyler aklima geliyor ki inanin desifre edilesi gibi degil. Belki de soylemek gerek, hadi bir cesaret...
...
Benim birden fazla sevgilim var, kimisi bu siteye geliyor, arada yazilanlari okuyor. Sizi sizinle aldatiyorum beyler, bunu duymak hosunuza gitti mi? Her biri de aslinda beni aldatiyor, komik degil mi? Ayri sevgililerdeniz biz, hani su cagdas modeller var ya, onlardan. Bana soruyor oldukca akli basinda, egitimli sevgililerimden biri: "Beni aldattin mi ben yurt disindayken?" Ben: "Sen buradayken aldatmistim, yurt disinda oldugun sureyi sorgulamayalim dilersen." Cok uzuluyor, gururu inciliyor, Hulya Kocyigit gibi kosarak ortami terk ediyor. Aslinda o John Travolta gibi gitti de, ici Hulya Kocyigit. Ariyorum aksama: "Biliyorsun, biz hic soz vermedik birbirimize, lutfen sacmalama, kendine gel." Vizil mizil birseyler mirildaniyor once, cok sarhos olmus, oysa ceylan gibi seke seke uzaklasmasinin uzerinden pek de cok zaman gecmedi, ne zaman sarhos oldun bre Travolta, siseyi mi diktin kafana? Sonra beni almaya gelmesini istiyorum; "gelmem" diyor. "Nasil yani?" diyorum, "ne zaman beni almayi reddedecek kadar beni unuttun?" Toparlaniyor haliye, sarhosmus araba kullanamazmis. Ben gidiyorum yanina bir aracla, hani o kadarini da hakketti. Yolda telefonumun neredeyse sarji bitecek, her 5 dakikada bir ariyor, yolun neresindeyim soruluyor. Taksi soforune telin verilmesi rica ediliyor, adam birazcik bahsis onerisi ile gaza geliyor, saygideger bacisini kukuma kusu gibi bekleyen sevgilisine teslim ediyor, korna calarak uzaklasiyor. Cikiliyor eve, saraplar tukenmis, sert ickilere gecilmis. Avutuluyor sevgili "baglanmaktan korkuyorum sana" diye. Opusuluyor, koklasiliyor, barisiliyor. Sevgili de mutlu, ben de.
