Mutsuzluğun dibine vurduğum o sabah keşfetmiştim bu yöntemi. Bir oyundu bu. Oyuncusu sadece bir kişi olan garip bir oyun. “Zaten hayat bir oyun değil mi!” diyerek iyice benimsedim bu oyunu.
O sabah… Gözümün uykusuzluktan ve öfkeden kan çanağına döndüğü, tüm umutlarımın elimden kayıp gittiği o sabah oldu her şey. Güneş doğuyordu berbat odama ve bu iğrenç şehre. Pencereden izliyordum güneşin doğuşunu. Hatırlayabildiğim her şeye küfürler savurmaya çalışıyordu dudaklarım. Tükenmişlik hissi ve ümitsizlik ruhuma ızdırap veriyordu. Yaşamaktan korkar hale gelmiş ve akıl hastanesinde yatması kaçınılmaz görülen zavallı bir yaratık oluvermiştim.
Bu sabah yine güneş benim için doğdu. Herkesten evvel önce beni selamladı. Ahh.. Ne güzel! Hâlâ kalbim vurmaya devam ediyor. Beynim tıkır tıkır çalışıyor. Ellerim tutuyor, gözlerim görüyor, kulaklarım işitiyor. Evrenin en mutlu yaratığı ben olmalıyım. Evet, evet… En neşeli, en bahtiyar insan da ben olmalıyım. Kesinlikle benim, BEN!
Neden bu denli saadet içindeyim? Bilmiyorum. Tek bildiğim mutluluktan uyuyamaz olduğum. Kendimi o kadar güçlü, kuvvetli hissediyorum ki, serçe parmağımla pehlivanları bir bir devirebilirim. Vur at çöpe, vur at çöpe… İşte hepsi bu kadar!
