hafif.org

Tenin kuşatan bütün kemiklerin gibi sana ihanetin adıydı bütün kesikler. Bakışların sadece boşluğu hesapsızlaştırırken, zamansızlık oturduğun yerden kapı aralıklarına kadar ulaşıyordu. Geçmiş beyaza yeminliyken, gelecek nefretini bilmediğin, özlemeye anlatamadığın meçhuldü, o da kendince. Kan tereddütlerinden, ten ayrılıkların sızlarken, dokunulamayacak kadar açıktı yaranın virüsü. Artık vurmazı tutamadığın masumluklarını sen kirletiyordun göz yaşlarınla. Kendine nefretin biraz daha artarken. Yaralıyken bile yaramazdı, kız şeytanların melek kanatları.
Odanı tarttın, örülmesi gereken daha fazla tavan vardı duvarların alçaklığına. Sadece söylemek, bütün niyetleri kamikaze harekirilerde yaşatıyor duyguların. Rüzgarın savurduğu perde binalar güneşe taktığı çelmeyle artık paramparça ışık. Artık paramparça gök yüzü yıldızlarda.

Kaos, ikiye ayrılmış dilin yerdeki eksikliğin çetelesini tutan damanın piyonu. Masanın karşısında ben varım ve görüntüm senin şeklinde. Oynadığımız pokerde kral tahtını ters çevirip, nedimelerini omuzlarından tartıyor. Bütün asları, tersi şekline dönmüş el gölgemle masanın altından veriyorum, kazandıklarım hep gölgesi şekle silinmiş, gölge oyunuyken.

Biliyor musunuz? Bu güne kadar bize öğrettikleri ve hepimizin var sandığı gibi bir tanrı hiç olmamış. Tapılacak tanrıları önce yeryüzünden seçen insanoğlu daha sonra yeryüzündeki bütün varlıkların ölümlü olduğunu farkedince semaya yönelmiş yıldızlara tapınmaya başlamış. Ya da yıldızların birini kendine mesken tutmuş olan, kimine göre tonton yüzlü bir ihtiyar kimine göre güçlü bir sultan görünümünde hayal ettikleri tanrılara tapınmışlar .

Sonra bu gökteki tanrıya inananlar kafalarında şöyle bir şablon geliştirmişler; Gökte oturan bir tanrı var ve bu gökteki tanrının adına eğer müslümansan da “Allah” dersin. Tanrı’nın ödükten sonra bizi sevap ya da günahlarımıza göre göndereceği “cehennem” ve “cennet” isimli iki yeri var. Zaten sevgili tanrımız atamız Adem’i de adına cennet denilen yerde, elleriyle çamuru karıştırarak yaratmış, ruhundan “üfleyip”, sonra da cennetten dünyaya indirmiştir. İnsan nesli çoğalınca da kendisi ile arasında postacılık yapmaları için de peygamberler göndermiş. Bu peygamberler de insanları” gökteki Allah öldükten sonra kıyamet günü sizi diriltip hesaba çekecek ona göre, sonra uyarmadı demeyin demişler.

Yine karanlık bir İstanbul sabahı, içimin karanlığı kadar olmasada bugünde serin ve karanlık olacak anlaşılıyor. Evde hazırlanıyorum işe gitmek için her sabah aynı terane:-)

İç sıkıntım yüzüme vurmuş, ne mendebur bir surat allahım, gülümsüyorum zoraki aynanın karşısında. Saate takılıyor gözüm, bazen ne kadar zor ilerliyor saniyeler ama şu anda değil yetişmem gerekiyor, acele etmeliyim anahtarlarımı alırken gözüm takılıyor mavi tüyden kanatları olan sevimli erkek bebek melek figürüne bir biblo o, aniden gülümsüyorum içime bir neşe doluyor, onuda alıyorum hemen çantama koyuyorum...

Sevgili kardesler...

Simdiye kadar actigim tüm konularda kendimizi bilmeden bahsettim, simdide insanin kendini bilmesi nedir, nasil yapilir? Onu anlatmaya, yüce Yaratan'in verdigi müsade ölcüsünde sizlerle paylasmaya calisacagim...

Allah (cc)'nun bir benzeri yoktur o her yerdedir. Ve esrefi mahluk olarak yarattigi, adina insan
denilen yaratiklarin kalbindedir. Bütün melekleri o insanin önünde secde ettiren de odur. (Seytan
haric) Bizleri Esrefi Mahluk olarak yaratan Mevla, bizimde buna layik kullar olmamizi istiyor. Söyle
ki:" Rabbimiz bize beni bilin, ve bana kulluk edin buyuruyor, pekiyi beni bilin buyurmasi ne
demektir? Yani kendi öz varligimizi bilmemizi, bunu bilincede onu taniyacagimizi, ona yakin
olacagimizi, ve sonra yapacagimiz kullugun sadece sekli degil, mana itibari ile de bir anlam
kazanacagini cesitli Ayetlerle bizlere bildiriyor.