Kabullenilmiş bir üstünlüğüm var kendime ait dallarda hepinizden. Ve bu size karşı yarar sağlamaz çoğunlukla. Eksik olduğumu düşünürüm bende. Bu yüzden ve daha bir kaç neden yüzünden nefret ediyorum kendimden. Bana sunulan her iyiliğin içine sıçmadan edemiyorum ve her kötüyü gördüğümde içim iyilikle doluyor. Bütün varsayımları , olasılıkları ve genellemeleri ve milattan önceden beridir insan hakkında yazılan tüm diğer şeyleri ihlal eden doyumsuz ruhuma iz olamayacak kadar değersiz yargılarınızı hafife almaktan memnunum. Yine de beni yenme çabanızı ve bunu başarabilmenizi hor görmüyorum. Bir çiçeğin siyah botlarla parçalandığını , bir kuşun kafasının el yordamıyla koparıldığını , karıncaların yakıldığını ve insanların insanlık tarafından yok edildiğini seyredebiliyorum. Ve buna yorumsuz kaldığım zamanlarda kendimi kral ilan ederim. Tabi sizler kral'dan çok kralcı rolünü iyi üstlenebildiğinizde bu daha da çok hoşuma gider. Aynı zamanda yavru bir kediyi beslediğinizi görmek ve birbirinden hoş çiçekler yetiştirmenizlede ilgilenmiyorum. Bu sürüngen ve aynı zamanda kolaycı , bir çok zamanda da taklitçi toplumun can alıcı bulduğu hiç bir nokta ; bana ait hiç bir cümlenin sonunda yer edinemeyecek. Ve bir de her şeyi yerli yerinde ve gerektiği şekilde yarattığını iddaa eden Tanrı ; şeytanı yarattığını anımsıyorsan gözlerime baktıoğında bir kez daha düşün... Ve eğer meleklerin yanındaysalar hala gözlerime bir kez daha bak...
—Sakın şaşırmayın bir gün yaşlanmış bulursanız kendinizi çocuk parkından geçerken ve öksürürken ve pineklerken. O gün bastonunuzu her değdirişinizde yere, bilmediğiniz bir şeye lanet ederken… Bastonunuzun ucu sarı kavrulmuş yaprağı çatırdatırken. Satın almak uğruna yaşadığınız ve ömür boyu çalıştığınız yazlık ev bir şekilde elinizden gitmiş olduğunda veya başka herhangi moral bozucu bir olayla karşılaştığınızda, kalpten gitme tehlikenizi yanınızda ağır bir yük gibi taşırken. Sakın şaşırmayın o gün, gözleriniz yuvalarınızda sızlarken ve nikotin dolmuş damarlarınız nefes alıp verişinizi ağır bir ıstıraba çevirirken. O gün şaşırmayın, kazandığınız her şeyin bir küle dönüşmesini izlerken, sinsi ölüm çok yakındayken ve siz kendinizi hala tanımaya fırsat bulamamışken.
Yaşadığınız olayları birer tatsız fıkra gibi geçirirken aklınızdan ve aslında hiç de değerli olmadığını hissettiğinizde hayatınızın, sadece beslenip büyümüş bir hayvan gibi hissettiğinizde kendinizi şaşırmayın sakın. O gün ambulansın sesini duyduğunuzda ve sizin için artık her şeyin bitmiş olduğunu duyumsadığınızda, sararmış dişlerinizin arasından yavru serçe gibi süzülen sessiz fısıltıda küfürleriniz karşılık bulamazsa şaşırmayın.
Bir ilkokul çocuğu gibi sıraya dizilişinizi hatırladığınızda hayatın her alanında, yönetildiğinizi ve sürüldüğünüzü bir yerlerden bir yerlere… Şaşırmayın! Bir gün hiçbir şekilde özgürlüğünüzü kovalamadığınıza pişman olur gibi olurken.
Bu sabah yine güneş benim için doğdu. Herkesten evvel önce beni selamladı. Ahh.. Ne güzel! Hâlâ kalbim vurmaya devam ediyor. Beynim tıkır tıkır çalışıyor. Ellerim tutuyor, gözlerim görüyor, kulaklarım işitiyor. Evrenin en mutlu yaratığı ben olmalıyım. Evet, evet… En neşeli, en bahtiyar insan da ben olmalıyım. Kesinlikle benim, BEN!
Neden bu denli saadet içindeyim? Bilmiyorum. Tek bildiğim mutluluktan uyuyamaz olduğum. Kendimi o kadar güçlü, kuvvetli hissediyorum ki, serçe parmağımla pehlivanları bir bir devirebilirim. Vur at çöpe, vur at çöpe… İşte hepsi bu kadar!
Ayrılığın acıyı doğurduğu bir yer vardır. İşte tam o yerde kıvrılmış duruyorum. Etten kopan bir et gibi, ıslak, acı dolu, belki kırmızı… Yarısı giden veya yarısı kalan bir eksiklik gibiyim. Eksik olan tarafın bir başka tamamlayıcı istemesi gibi bir de istek var içimde. Yarımlığıma sığınarak yalvaran, hüznü pompalayan bir istek. Sahteden canının yanması gibi… Sahteden yanıyor canım. Bütün gerçekliğiyle bakıyor diğer yarım yukarıdan, acımasız ve neşeli tavırlarıyla. Bir yanım gerçek bir yanım değil. Külümü silkiyorum ayrılığın tam da acıyı doğurduğu yere, kendimi güçlü hissetmek adına yaptığım en basit davranışın içinde. Kıvranıyorum kendi acımla ve seviniyor bir tarafım buna. Çekiyorum bütün pisliği içime, bütün güzelliğiyle. Sadece oluyor olan ve sadece seyirci olmak olduruyor olanı. Hiçliğin içine saklanmışım ben. Hiçliği seviyor ve ondan korkmuyorum çünkü. Bütün büyük acılar diz çöküyor önümde. Bütün büyük hırslar eriyip kayboluyorlar ve hiçbir şeyim kalmıyor geriye. İşte o hiçbir şeyi seviyorum ben. Onu anlatıyorum gerçek diye. Burada sevindiriyor beni içimde doğan hüzün ve burada anlıyorum yaratıcı olduğumu. Yalnızca bu kadar yalnızım ben. Yalnızlığın acısını çekemeyecek kadar küçük ve bir o kadar kalabalık… Ben’i arıyorum geceleri yatağımda. Gerçekten hala orada bir yerlerde diye. Ben’i bulamıyorum artık, anlatabilecek kadar bile. Ellerim şiir yazarken, aklım şarkı söylüyor. Oturup okuduğumda ve yatıp dinlediğimde hep aynı mısra tekrarlanıyor: “eller şiir yazamaz, akıl şarkı söylemez” Bunu söylüyor aklım, bunu yazıyor ellerim. İşte ben, buna şaşırabilenim. Ben şimdi yine canlıyım ve ben hiç ölmedim. Çocukça korkan, âşıkça seven ve gereksiz üzülen hep benim. İki arada bir deredeyim. Bunun için sevinmek aynı zamanda bunun için üzülmektir benim için. Kendim dışında korumam gereken hiçbir şey yok gibi. Ama ben korunamayan her şeyim. Eksikliklerim, hissetmediğim sürece yoklar ve hissettiğimde onlar eksiklik değil! Ben devamlı büyüyen ve gelişen bir yok edilişim. Ben, ben olmayan her şeyin karşıtıyım. Ve sen de öylesin…
Bazı insanlar vardır ki onlar dünyanın kendi etraflarında döndüğünü, dünyada var olmalarının bile dünya için bir lütuf olduğunu, kendileri olmasaydı diğerlerinin de bir kıymeti kalmayacağını düşünürler.
Önemli ve vazgeçilemez olduklarını düşünen bu yaratıklar övgü ve iltifatla beslenmeyi ister, kendilerinin özel olduklarını düşünüp ne yaparlarsa yapsında karşılarınkinden saygı görmeyi beklerler. Hayâl dünyasında yaşayan bu canlılar güç, başarı, şöhret, para gibi değerleri baştacı ederler. O nedenle (varsa) kendi meziyeterini abartmaktan da geri kalmazlar.
