hafif.org

İkili arasında her zaman bir mücadele olmuştur.Hırsızlara karşı her ne kadar önlem alınsa da kendileri de boş durmuyorlar araştırma halindeler.Artık çelik kapılar hırsızlar için çocuk oyuncağı çok rahatlıkla açabiliyorlar.Gerçi ülkemizde hırsız yakalansa ne olur orası ayrı bi sorun.Okuduğum bu haber Bulgaristandaki hırsızlar için.Bulgaristan'daki bankalar, kırılmaya çalışılmaları halinde ATM'lerden hırsızın üstüne zor çıkan mürekkep fışkırtacak. Ülkedeki bazı bankaların cihazlarına, makinenin kırılmaya çalışılması halinde hırsızın ve paraların üzerine çok zor çıkan kırmızı mürekkep fışkıracağı uyarısının bulunduğu çıkartmalar yapıştırıldı. 'İşaretlenen' hırsızların daha kolay yakalanacağı ve girişimlerin önemli ölçüde azalacağı tahmin ediliyor.

Amele kelimesinden hiç hoşlanmazdım. O kelimeyi kullanmayı da sevmezdim. "Iyyy amele gibi giyinmişsin" ,"Amele yanığı gibi olmuş", "Amele gibi yürümesene oğlum" cümlelerinden dolayı amele kelimesine sıcak bakmam çünkü sanki amele aslında işçi demek değil. Aşağılamak için uydurulmuş birşey gibi... O yüzden sevmezdim. Biri öteki için "Amele gibi olmuşsun" dediğinde kızardım, üzülürdüm:( Sanki herkes annesinden ballı mı doğuyor?

Almanya'da yaşamak bir nevi kendi kendinin amelesi olmak demek. Giysi dolabı aldık geldik diyelim. Parça parçadır her bir yanı. Karton içinde alırsın. İçinde bir tarifi vardır. Ona göre inşa edersin kendi dolabını. Yapboz gibi işte:) İlk geldiğimde ders çalışma masası aldığımızda çok iyi hatırlıyorum bütün parçaları odaya döküp babamla iki gün boyunca onu yapmaya uğraşmıştık. Sonra mutfakta ayrı bir problemdir Almanya'da. Taşınılan evlerin mutfakları yoktur. Gider bir mutfak beğenir, ısmarlarsın. 1 ay sonra da hazır olur.O bir ay içinde de aç mı kalırsın susuz mu kalırsın senin bileceğin iş. Eeee medeniyet(!) başka tabii, kimse kimseyi tınlamıyor. Ya para verirsin gelip takarlar ya da kendin günlerce uğraşıp yine oyuncak parçaları gibi hepsini birleştirirsin. Yanlış olduğunda bozar tekrar yaparsın. Mutfağa en ucuzundan 2000 euro ödedin mi, bir de üzerine mükemmel bir amelelik yaparsın.

hani bazı çocuklar olurdu biz küçükken. sadizm eğilimine sahipti bu çocuklar. kedilerin kuyruklarına teneke bağlamaktan, köpeklerin üzerine benzin döküp yakmaktan hoşlanırlardı.
onlardan köşe bucak, ölümden kaçar gibi kaçardık. ama ne kadar kaçarsak kaçalım onlardan, eninde sonunda bizi bulur, hayatı burnumuzdan getirirlerdi.
bir şekilde evimize kadar girmeyi başarır, oynamaya kıyamadığımız oyuncaklarımızı ele geçirir ve onları dikildiklerine pişman ederlerdi.
bize düşen bu katliama seyirci kalmaktı çünkü bilirdik ki itiraz etsek oyuncaklar yerine bizim kolumuzu bacağımızı kırardı o çocuklar. dişimizi sıkar, gözlerimizi kapar ve içimizden 10'a kadar usul usul sayardık. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 9.1, 9.2, 9.3...zaman bir türlü geçmek bilmezdi.
arada bir gözlerimizi açar, açtığımız gibi kapatırdık gördüğümüz manzara karşısında. dilimiz dolanır, kaça kadar saydığımızı unutur, baştan başlardık saymaya.
sonra geldikleri gibi gürültülü bir şekilde giderdi o çocuklar evlerine. yüzlerinde o bilindik katil sırıtışı olurdu.
onlar gider gitmez oyuncaklarımızın başına geçer ve savaştan yeni çıkmış, harap olmuş ve bitap düşmüş oyuncaklarımıza bakar ağlardık. dikilebilir olanları hemen anne hastanesine kaldırırdık ama bazıları için artık çok geçti...
işte biz yas tutmayı böyle öğrendik.