Mutsuzluğun dibine vurduğum o sabah keşfetmiştim bu yöntemi. Bir oyundu bu. Oyuncusu sadece bir kişi olan garip bir oyun. “Zaten hayat bir oyun değil mi!” diyerek iyice benimsedim bu oyunu.
O sabah… Gözümün uykusuzluktan ve öfkeden kan çanağına döndüğü, tüm umutlarımın elimden kayıp gittiği o sabah oldu her şey. Güneş doğuyordu berbat odama ve bu iğrenç şehre. Pencereden izliyordum güneşin doğuşunu. Hatırlayabildiğim her şeye küfürler savurmaya çalışıyordu dudaklarım. Tükenmişlik hissi ve ümitsizlik ruhuma ızdırap veriyordu. Yaşamaktan korkar hale gelmiş ve akıl hastanesinde yatması kaçınılmaz görülen zavallı bir yaratık oluvermiştim.
Bir zamanlar insan doğası üzerine yapılmış bir araştırmayı okumuştum.İnsan doğasının normal olarak pozitif ve dost duygulardan oluştuğunu iddia ediyordu yazı. Buna sebep olarak ta emergent* sistemleri ve evrim teorisini gösteriyordu. Yani tüm insanlar kötü ve düşmanca duygularla donatılmış olsalardı, birbirlerini yok ederlerdi ve günümüze kadar varolamazlardı. Çok iyi olurlarsa, çok pozitif duygularla donatılmış olurlarsa da, tüm toplum tek bir kötü mutant tarafından yok edilebilirdi. O yüzden insan doğası iyilik ve kötülük karışımı bir eğilim göstermekte idi, ancak deneysel olarak iyiliğin baskın çıktığı konusunda belirgin kanıtlar vardı. Peki insan doğası iyiliğe yatkınsa, neden dünyada bu kadar çok acı var? Neden kötülük dünyaya hakimmiş gibi geliyor bana? Kin, nefret,hırs, kıskançlık, öfke neden hep baskın duygular çevremde? Neden fakirlik insanların iliklerine işlemiş durumda? Neden hala insanlar açlıktan, kıtlıktan ölüyor? Ve asıl soru olarak neden insanlar sürekli mutsuzlar? Psikiyatrlar, büyücüler, falcılar, papazlar, hocalar neden bu kadar popülerler?
