Ruh...
Hergün...
Şekilden şekile girer...
Bazı insanlar vardır ki onlar dünyanın kendi etraflarında döndüğünü, dünyada var olmalarının bile dünya için bir lütuf olduğunu, kendileri olmasaydı diğerlerinin de bir kıymeti kalmayacağını düşünürler.
Önemli ve vazgeçilemez olduklarını düşünen bu yaratıklar övgü ve iltifatla beslenmeyi ister, kendilerinin özel olduklarını düşünüp ne yaparlarsa yapsında karşılarınkinden saygı görmeyi beklerler. Hayâl dünyasında yaşayan bu canlılar güç, başarı, şöhret, para gibi değerleri baştacı ederler. O nedenle (varsa) kendi meziyeterini abartmaktan da geri kalmazlar.
belediye otobüsünde şoför mahallinin hemen yanı başında duran kadınlara dikkat edeniniz oldu mu?
yüzdesel ağırlık açısından çoğunluğu makyajlı ve saçları sarıya boyalıdır.
hafif paranoyak halleri vardır. arkasından, yanından geçen her penisli mahluğun kendilerine taciz edeceği vehmiyle
sürekli bir kıpırdanma içindedirler.
stratejik bölgeler bazında yer değiştirmelerle sürer yolculukları.
her durakta da omzundaki çantasını bir sağa, bir sola geçirmekten helak olurlar. orta yaş üzeri bu kadınlar,
bana pedro almodovar'ın nevrotik kadınlarını hatırlatır nedense.
erkek cinsinden irrite olmuş halleriyle diğer yolcuların dikkatini
çekmektedirler. ama ne gam!
olur da, ön sıralardan insaflı bir vatandaş yer vermeye kalktığında da, biraz sonra inicem; raatsız olmayın, kalkanıyla
sımsıkı yapıştığı kirli tutamaklara daha bir sıkı sarılırlar sanki.
güvenliğine karşı bir tehdit midir bu yer teklifi?.. adama şööle yandan çarklı bir filtrelemeli bakış atarlar.
sonuç: zararsız.
