hafif.org

Siz en son ne zaman kendi mutluluğunuzu yaşadınız?
Öyle bir ben var ki şuan, burada, çalıştığı ofisteki insanların birbirlerine nasıl bu kadar içten bir 'günaydın' dediklerine şaşırıyor. Kadınlar ne kadar da bakımlı, hoş,heyecan dolu, onları izliyor, şaşırıyor.
Bu mutlu kadınların hepsinin evli olmaları bir tasadüf mü diye düşünüyor. Hepsi sabah sıcacık yataklarından ve mutlu evliliklerinden sıyrılıp işe geliyorlar ve akşam aynı mutlulukları yaşayacaklarını bildikleri evlerine koşuyorlar. Siz de bunları biliyorsunuz çünkü herşey gözünüzün önünde gerçekleşiyor. İşte başka insanların mutluluklarına imrenmek sabahın ilk saatlerinde başlıyor.
Bir diğeri hamiledir ve hergün farklı bir olayı anlatıyor size. Bir gün bebeğin ilk resmini gördüklerini, bir gün cinsiyetinin belli olduğunu vs. Siz bunları yaşarken benim günüm nasıl başlamıştı diye düşünürsünüz. Sabah kimseye bir günaydın bile diyemeden uyandığınız o tuhaf yataktan saçma bir alarm sesiyle kalkıp, monoton bir şekilde yüz yıkar, diş fırçalar, giyinir ve evden çıkarsınız. Etraf darmadağındır. Her gün bu gece evi toplayacağım dersiniz ve o evin yalnızlığı içinde kaybolur gider düşünceleriniz. Ofiste 'haftasonun nasıldı?' diyen patronunuza 'iyi,güzel' demek yerine okkalı bir yalanla 'süper' dersiniz yüreğiniz burkularak. Halbuki ne kadar kötü geçmiştir haftasonunuz. Yalnız,sıkılarak,en kötüsü de SEVGİSİZ. Aslında birini severken onun size uzak durmasını hazmetmeye çalışarak. Siz sürekli o imrendiğiniz mutlulukları yaşamaya çalışırken bunun bir türlü olmamasından daha kötüsü var mı?
O, hazırladığınız şeylerden habersizken size bu kadar kötü davranmaya devam eder. Siz koşturur durursunuz onun yakın zamanda görüpte mutlu olacağını düşündüğünüz süprizi tamamlamak için. Sırf o mutlu olsun diye....Kendi mutluluğunuz zaten yoktur. Gerçekleşeceği zamana kadar beklersiniz. O süre içinde sevgisiz ve mutsuz çok an yaşarsınız. Başkalarının mutluluklarına imrenir durursunuz. Çünkü yalnızken mutlu değilsinizdir, bunu bilirsiniz....

Hayat yarin nasil bir süpriz hazirliyor olabilir hic birimiz bilmiyoruz...bazen oturup hayallerimize dalariz nadiren sahip olduklarimizla seviniriz..az güleriz cok dert ederiz...insanlar sekil sekil,yasamlar birbirinden farkli....
isabel ve roberto da yasamini sizden yada benden farkli yasayan insanlar degiller..ikiside lisans egitimi yapmis egitimli kültürlü insanlardir..üniversite yillarinda baslayan arkadasliklari ..üniversitenin basketbol turnuvalarinda aska dönüsür mezun olduktan sonra birlikte ayni evi paylasmaya baslarlar.....aradan gecen bir kac yildan sonra evlenip cocuk sahibi olmak isterler..okuldan arkadaslarinin ve iki tarafinda tüm sülalesinin katildigi muhtesem bir dügünle evlenirler....
iyi günde ve kötü günde ...yasam onlari ayirana dek birlikte olup evlilik kurumunu koruyacaklarina yemin ederler....
asiklardir.....
hayalleri vardir...
ikiside kariyer yapip bir ev alacaklar dogacak couklarina saglam bir gelecek olusturacaklardir.......
aradan gecen ikinci yilda isabel hamile kalir......
roberto cok mutludur....karisina kristal bir cicek gibi davranir...hamileligi boyunca esine elinden gelen destegi gösterir......birlikte okurlar ve birlikte kendilerini egitirler..
cocuklari dogar.....uykusuz gecen mutlu anlar...acemilikler...sevgi paylasimlari....cogu geceler bebegi aralarina alip uyurlar.....
derken isabelin dogum sonrasi aldigi izin biter istemeye istemeye ise dönmek zorundadir....
bebek lora 6 ayliktir artik
evlerine ve islerine cok uzak olmayan bir yuvaya gitmektedir... her sabah uyanip anneyi ise , bebek lorayi yuvaya...birakan roberto, ordan isine gider....bu 2,5 yil ....hafta sonlari ve yaz tatilinde sahip olduklari 3 haftalik tatil disinda istisnasiz aksatilmayan bir otomatik istir....
güne öyle baslar roberto, karisini ise kizini yuvaya birakarak....
mutlu ve hepimiz kadar kaygilari olan saglikli bir ailelerdir...ay sonu borclari yada yatirimlarindan dolayi arada daralsalarda öncelik bebekleri ve mutluklaridir...sosyal yasamlarida bebeklerinin yaklasik 3 yasina gelmesiyle yeniden hareketlenmistir......hatta yakinlari
-arayi fazla uzatmayin gencler ikinci cocugu yapin birlikte oynayarak büyüsünler demeye baslarlar ..
robertoyla, isabel de evet seneye düsünüyoruz kari koca calisiyoruz üstünde diyip gecistiriler vekendi aralarinda gülerler ....
roberto karisina cok asik bir erkektir...
isabelde bunun farkinda olan ayni derecede kocasini ve ailesini cok seven cok tatli bir es.....
bir sabah uyanirlar gene, o gün robertonun evde kalip yarinki toplantisi icin hazilamasi gereken bir konusmasi vardir.... roberto garip bir bas agrisiyla uyanir , yarinin sitresinemi girdim acaba diye düsünür.....!!!
isabel de lorayi hazirlamistir...
bes dakka sonra geliyorum roberto diye selenir
roberto kizini arka koltuktaki korumali sandalyesine oturtur,emniyet kemerini takar bebegin .
elleriyle basini tutarak
-nedir bu agri yahu bu yasima kadar böyle garip bir agri yasamadim....tamda gününü buldu deyip arabaya biner ,
isabel gelmistir..yola cikarlar....
hava sabahin o saatlerinde bile sicaktir...
isabel
-uufff bu sicak günlerde calismak cok zor geliyor ...hadi bu gün sanslisin koca bebek der kocasina