bir tv kanalının seçim otobüsü programını izliyorsanız
"demokrasi" tanımını yeniden sorgulamak, halkın kendi kendini yönetmesi gibi büyülü ve mukaddes sözün
manasını bir kere daha düşünmeniz kaçınılmaz oluyor.
hangi halk bu? yokluktan kırılırken, kapısını aralayıp da
eline iki üç kilo üçüncü sınıf pirinç, mercimek paketleri
bırakılan halk mı?
açlıktan midesi büzüşse de, vereceği oyu iki kilo ayçiçek yağına satmayan onurlu, şerefli halk mı?
etnik kökeni azeri olduğu cihetle ve cümbür cemaat "milliyetçi-muhafazakar" olduğuna iman ettikleri bir partiye gözleri yumulu bir şekilde otomatikleşmiş oy atan halk mı?
kayseri'deki "marul" faciasını okumayan, bilmeyen kaldı mı? neyi, nasıl yazalım, kime, neyi anlatalım? sözün güdük kaldığı, bittiği yerdeyiz yine! fakirlik edebiyatı, azgelişmişlik, cari açık, iç-dış borç dengesi(zliği), hukuksuzluk, ilkokul mezunlarına ehliyet alabilme fütursuzluğuna tutulan çanaklar... bitmez.
uyuşturuluyoruz cümbür cemaat! uyu türkiye! cevap da hazır: hayat devam ediyor. ha babam yas programı mı yapacağız? evet, yapacağız. yapacağız ki, bir gün biz de öldürülürsek aynı kepazelikte ruhumuz ezilmesin!
burası öyle bir memleket ki! it izi at izine, insan cüdama, hukuk başıbozukluğa karışmış durumda.
